ตอนที่ 2 มอดไหม้

ตอนที่ 2 มอดไหม้

“ขออีกแก้วค่ะ”

เธอเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับบาร์เทนเดอร์ น้ำเสียงยังเรียบนิ่งเหมือนเดิม แม้แอลกอฮอล์จากแก้วในมือจะเริ่มทำให้โหนกแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อก็ตาม

เสียงเคาะนิ้วบนขอบแก้วจากคนข้าง ๆ หยุดลงชั่วครู่ก่อนที่เขาจะพูดขึ้น

“คุณรู้ไหม...ว่าค็อกเทลนั่นมันไม่เหมาะกับคนที่อยากหนีจากอะไร”

“แล้วมันเหมาะกับใครคะ?”

“มันเหมาะกับคนที่อยากเผาให้หมด…แม้แต่ตัวเอง”

ราวกับคำพูดนั้นไม่ได้ต้องการคำเห็นด้วย แค่ต้องการให้ใครสักคนได้ยิน

และก็จริงเมื่อเนตรณิชชาได้ยินประโยคนั้นจากปากเขาแววตาของเธอเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

“ฉันไม่มีวันเผาตัวเองหรอกค่ะ ถ้าเผาคนอื่น…ก็ไม่แน่”

เนตรณิชชาหันไปสบตาเขายามเธอพูด นัยน์ตาสีหวานฉ่ำมีประกายระริกเหมือนเปลวไฟที่ถูกจุดขึ้นชั่วขณะ

“คนอื่นที่ว่ารวมผมด้วยไหมครับ?” คนฟังเอียงคอหัวเราะและยกแก้วในมือขึ้นจิบ

ความร้อนแรงของเครื่องดื่มทำให้ในขณะที่เก้าอี้ตัวที่นั่งถูกลากไปแล้ว เธอก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรแค่เพียงหันไปมอง

“ทำไมคุณถึงคิดว่าฉัน...อยากนอนกับคุณคะ?” และแทนที่เขาจะเป็นฝ่ายรุกต่อ กลับเป็นเธอที่เอ่ยถาม

น้ำเสียงเธอนุ่มลึก ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความหวาดกลัว

ชายหนุ่มมองเธอนิ่ง ๆ ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเหมือนพยายามอ่านใจ ริมฝีปากเขายกยิ้มอย่างรู้ทัน

“หรือว่าผมเข้าใจผิด?” ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ลมหายใจเขาแตะผิวแก้มเธอแบบที่จงใจมากกว่าจะบังเอิญ

เธอขยับตัวเล็กน้อยแต่ไม่ถอยหนี เพียงยกแก้วขึ้นจิบอีกครั้งปล่อยให้รสเร่าร้อนของเครื่องดื่มร้อนแรงค้างบนริมฝีปาก

“ไม่ผิดค่ะ…” เธอเอียงหน้ากลับมาหาเขา เราอยู่ใกล้เสียจนปลายจมูกแทบชนกัน

“แต่ฉันไม่ชอบความยุ่งยาก…” แววตาเธอวาววับ ก่อนจะละสายตากลับไปยังแก้วในมือ

“ผมไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นความยุ่งยากให้คุณหรอกนะ…”

“สนใจฉันเหรอคะ?”

“หนึ่งอาทิตย์แล้วที่คุณมาที่นี่ คุณมักจะนั่งตรงนี้...แล้วมองผม”

“คุณหมอ...คุณไม่เห็นเหรอคะว่าแว่นฉันหนาขนาดไหน?”

เธอตอบพลางหันกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง แววตาเธอเย็นชาแต่ชวนให้น่าค้นหา และใช่...เขาสนใจเธอตั้งแต่แรกเห็น

“รู้ได้ยังไงว่าผมเป็นหมอ?”

“กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวคุณ…”

เธอโน้มหน้าเข้ามาใกล้ สูดหายใจฟุดฟิดข้างคอเสื้อเขา

“กลิ่นถุง…มือยาง”

เขาหัวเราะเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายขบขันกับความขี้เล่นอันร้ายกาจของเธอ

“งั้น...แค่คืนนี้ เราไม่ต้องรู้จักกัน” เขาบอกเธอ

“แล้วถ้าพรุ่งนี้ฉันจำคุณได้ขึ้นมา?” เธอยิ้มมุมปากและสบตาเขาอีกครั้ง

“คุณแกล้งลืมผมอีกครั้งก็ได้…”