ตอนที่ 1 อบอุ่นแบบโซนร้อน

ตอนที่ 1 อบอุ่นแบบโซนร้อน

เสียงเบสต่ำลึกสั่นสะเทือนพื้นกระจกใต้เท้า แสงไฟสีม่วงแดงหมุนวนบนผนังราวกับภาพบิดเบี้ยวในห้วงแห่งความฝัน

เนตรณิชชา ชาน นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ของคลับหรูอย่าง NGO CLUB TWO ใจกลางเมือง

เธออยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวแบรนด์หรู สายเสื้อเป็นเส้นโลหะบางเฉียบ และมันแวววาวเล็กน้อยยามต้องแสงไฟ สูทตัวนอกแบบเข้ารูปสีดำเรียบถูกถอดวางพาดพนักโซฟาด้านข้าง

แว่นสายตากรอบบางขับใบหน้าคมเฉียบให้ดูเด็ดเดี่ยว ริมฝีปากที่ถูกทาเคลือบด้วยสีแดงสดยกขึ้นอย่างเย้ยหยันเจ้าของการ์ดในมือ ก่อนที่เธอจะวางมันลงไม่ต่างกับทิ้ง

งานมงคลสมรส...

หญิงสาวเหยียดยิ้มเมื่อแสงจากหน้าจอโทรศัพท์วูบวาบไม่หยุด บอกชัดว่ามีคนพยายามติดต่อเข้ามา แต่เธอไม่สนใจปล่อยให้มันสั่นจนน่ากวนใจอยู่แบบนั้น

มือบางเรียวยาวเอื้อมหยิบกล่องโลหะเล็ก ๆ จากข้างตัว เธอพลิกมันอย่างเชื่องช้าและใช้ปลายนิ้วเคาะกับฝาเบา ๆ ก่อนจะใช้ริมฝีปากอวบอิ่ม เม้มดึงออกมาอย่างเป็นจังหวะ

แกร๊ก

เสียงของซิปโป้ดังสะท้อนในความเงียบ ก่อนที่เปลวไฟสีส้มอ่อนลุกวาบขึ้นชั่วครู่ และนั่นคือช่วงเวลาที่ใบหน้าของเธอสะท้อนแสงเพียงแวบเดียว

เธอยกบุหรี่ขึ้นแนบปลายเรียวปากสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด ควันขาวลอยคลุ้งออกจากปากอย่างเชื่องช้าแทรกผ่านอากาศรอบตัวราวกับหมอกบาง

และทุกอากัปกิริยาของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาของใครอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม คนที่เพียงแค่เธอเงยหน้าขึ้นก็สามารถสบตากันทันที และแน่นอนว่าเราทั้งคู่จำกันได้

“ขออะไรก็ได้แรง ๆ อีกแก้วค่ะ” เสียงหวานใสเกินคาดดังขึ้น ซึ่งมันไม่เข้ากับบุคลิกภายนอกที่ดูสุขุมเยือกเย็นของเธอเลย

บาร์เทนเดอร์หันมารับคำสั่งและเติมเครื่องดื่มแก้วใหม่ให้เธออย่างไม่รอช้า

เนตรณิชชาใช้นิ้วบีบหัวตาเบา ๆ เพื่อคลายความตึงเครียด วันนี้...เธอเหนื่อยเกินกว่าจะทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไร

ขณะที่มือบางยกแก้วขึ้นจิบ หางตาเธอเห็นเงาผู้ชายคนหนึ่งในกรอบสายตา คืนนี้ก็เช่นกันที่เขายังคงมองมาตรงนี้ แต่มันไม่เหมือนกับทุกครั้ง

“ผู้หญิงที่ชอบสั่งอะไรแรง ๆ แล้วมาคนเดียว...มักจะไม่ต้องการใคร”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างตัวทำให้เนตรณิชชาชะงักเล็กน้อย แต่ยังไม่ถึงกับหันไปมอง

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นเขาในคลับนี้ แต่เป็นครั้งแรก...ที่เขาเอ่ยทัก

ชายแปลกหน้าในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวก ๆ เขานั่งพิงเคาน์เตอร์สบาย ๆ ท่ามกลางความวุ่นวายของแสงสี

ดวงตาคมเข้มของเขามีแววอ่อนล้า แต่มันก็ซ่อนอยู่ในท่าทีสุขุมดูน่าค้นหา และประหลาดนักเนตรณิชชากลับไม่รู้สึกระแวงเขาเลยแม้แต่น้อย

“ก็ไม่เสมอไปหรอกมั้งคะ…”

เธอตอบกลับเสียงเรียบแต่ไม่เย็นชา ความกล้านั้นคงมาจากค็อกเทลแสบร้อนที่ไหลผ่านลำคอไปหลายแก้ว

“งั้นก็แปลว่าคืนนี้คุณ...ไม่อยากอยู่คนเดียว” เขาว่าพลางหันมาสบตาเธอตรง ๆ

“วิธีเข้าหาผู้หญิงของคุณ ไม่มีคลาสเลยนะคะ” ควันขาวที่ออกจากปากยังคงลอยคลุ้งในอากาศขณะที่เธอพ่นออกไปด้านข้าง

เขาหัวเราะเบา ๆ ไม่มีท่าทีโกรธเคืองแต่อย่างใด สายตายังคงจับจ้องใบหน้าเธอไม่ละไปไหน นิ้วยาวเคาะขอบแก้วเป็นจังหวะ ก่อนหันไปสั่งเครื่องดื่ม

“Whisky ดับเบิล ไม่ใส่น้ำแข็ง”

บทสนทนาหยุดลง ปล่อยให้เสียงเพลงและแสงสลัวกลืนห้วงความคิดของคนทั้งคู่ ต่างคนต่างจมอยู่ในโลกของตัวเอง

ผ่านแก้วแล้วแก้วเล่า จนในที่สุด…เขาเป็นฝ่ายพูดขึ้นอีกครั้ง

“คุณอยากนอนกับผมไหม?”

เสียงทุ้มต่ำกระซิบใกล้ข้างหู เขาโน้มเข้ามาในระยะที่ทำให้ลมหายใจอุ่นปะทะแก้ม

เนตรณิชชาเงยหน้าขึ้นจาก Flame of Desire ค็อกเทลสีแดงสดที่มีควันบาง ๆ ลอยเหนือขอบแก้วคริสตัล

เธอไม่ตกใจ ไม่ถอย ไม่แม้แต่จะหลบตา เพียงแค่เสยผมที่ปรกหน้าให้เข้าที่แล้วสบตาเขาตรง ๆ

สายตาของผู้ชายตรงหน้าไม่ดุดันน่ากลัว แต่เธอรู้สึกว่าข้างในนัยน์ตาคู่นี้มันมีอะไร

แปลกดี…เพราะแม้จะไม่มีอะไรเกินเลย แต่กลางอกของเธอสั่นไหวอย่างประหลาด

เนตรณิชชาจ้องหน้าเขาอยู่นาน ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เพราะเขายังคงนั่งนิ่งรอคำตอบ

หากนี่คือผู้ล่า…เขาก็คือผู้ล่าที่ใจเย็น

“คำถามแบบนี้...คุณใช้กับผู้หญิงที่เจอกันครั้งแรกทุกคนเลยเหรอคะ?”

“เฉพาะคนที่ผมแน่ใจ...ว่าเธอกำลังโกหกตัวเอง”

เนตรณิชชาเอียงใบหน้ามองเขา แววตาเธอระริกสั่นไหวคล้ายมีเปลวไฟกองเล็ก ๆ ไหวอยู่ในนั้น

และนั่นก็ทำให้เลือดลมในกายของคนที่นั่งรอคำตอบอย่างใจเย็นร้อนรุ่มขึ้นมาได้

“คุณกำลังโกหกตัวเอง…”

คำพูดนั้นกระทบกลางอกเนตรณิชชา เธอวางแก้วลงช้า ๆ แสงไฟสลัวภายในร้านสามารถสะท้อนดวงตาของเราสองคนได้

“ฉันไม่นิยมเล่นกับไฟ…”

“ไม่ชอบผู้ชายอบอุ่นเหรอ?”

เนตรณิชชาไม่คิดว่าผู้ชายตรงหน้าจะสวนกลับด้วยประโยคนี้ เธอหลุดหัวเราะเบา ๆ

และเสียงหัวเราะนุ่มลึกของเธอ...ก็คงเป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดแล้ว