บทที่ 3

หลังเรียนจบ ผมยอมทิ้งโอกาสเรียนต่อปริญญาเอกไป

ผมรีบเซ็นสัญญาเข้าทำงานโรงพยาบาลในเมือง ทำโอทีแทบไม่หยุด

กลางคืนพอมีเวลาว่างก็ออกไปขับรถรับจ้างผ่านแอป แค่อยากหาเงินเพิ่ม จะได้ใช้หนี้แทนเธอให้หมดเร็วๆ

แต่รินรดาไม่เคยทำโอทีเลย ทุกวันก็ไปนั่งเฉื่อยอยู่ที่บริษัทสื่อแห่งหนึ่ง

เธอเย็นชากับผมสุดๆ จะยิ้มก็แค่ตอน “ได้ข่าวของศุภชัย” แล้วท่าทีกับผมก็จะดีขึ้นมาหน่อยตามไปด้วย

คิดดูให้ดี…ช่วงนั้นเองที่เธอกลับไปติดต่อกับศุภชัยแล้ว

…

จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้นมา

ภาคินจากแผนกข้างๆ ส่งวิดีโอมาให้ผม ในคลิป รินรดาที่ใส่กระโปรงสั้นนั่งอยู่บนตักของศุภชัย ทั้งคู่จูบกันอย่างเมามัน ปากแนบกันเหมือนติดกาว แยกไม่ออก

ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่พอได้เห็นจริงๆ ก็ยังหายใจไม่ทั่วท้องอยู่ดี

ภาคินถามผมว่า “นี่ไม่ใช่เมียที่นายเพิ่งแต่งเหรอ แล้วทำไมไปจูบกับคนอื่นได้วะ?”

ผมเงียบอยู่นาน ไม่ตอบอะไร สุดท้ายก็แค่กดบันทึกวิดีโอนั้นไว้

ผมกดเข้าไปดูโพสต์ของรินรดาอีกที เธอลบรูปไปแล้ว โชคดีที่ผมเซฟไว้ก่อน

กลางคืนเงียบสนิท แต่เสียงหอบกระชั้นในวิดีโอนั้นกลับทะลุแก้วหู ตอกย้ำลงบนหัวใจผมไม่ยั้ง

ผมพยายามตั้งสติ โทรหาเธอ—ถูกกดตัดทิ้ง โทรอีก—ก็ยังโดนตัดทิ้งเหมือนเดิม

เสียงตู๊ดๆ ในสายเย็นเฉียบ เต้นจังหวะเดียวกับหัวใจของผม

……

รู้จักรินรดามาสิบปี เธอไม่เคยยอมให้ผมแตะต้องเลย สัมผัสที่สนิทที่สุดก็มีแค่จับมือ เมื่อวานในงานแต่ง เธอยังให้พิธีกรตัดช่วงจูบออกไปด้วยซ้ำ

ตอนนั้นเธอบอกผมว่า จูบต่อหน้าคนเยอะๆ เธอเขิน

ผมกลับมองว่าเธอใสซื่อ น่ารัก ไม่ได้เอะใจเลยสักนิดว่ามันผิดปกติ

แต่ผมไม่คิดเลยว่า เรื่องจูบต่อหน้าคน เธอไม่ได้เขิน…แถมยังชำนาญและเป็นฝ่ายรุกได้ขนาดนั้น

ที่แท้เธอไม่ได้ “ใส” หรอก เธอแค่ไม่รักผม

ตลอดมา ผมคิดว่าแค่ผมยอมเป็นวัวเป็นม้าให้เธอสั่ง ซ้ายหันขวาหัน แค่ผมอดทนทุ่มเทต่อไป สักวันหนึ่งเธอก็คงหันมาชอบผม

แต่พอศุภชัยปรากฏตัวขึ้นมา ตัวเลือกของเธอก็ไม่มีวันเป็นผม

ต่อให้ตอนเจอวิกฤตใหญ่ เธอเคยถูกศุภชัยทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เธอก็ยังชอบเขาอยู่ดี

กับผม เธอรักษาตัวเหมือนหวงความบริสุทธิ์ แต่กับเขา…เธอกลับทำได้ทุกอย่างที่ใกล้ชิดที่สุด

ผมยืนอยู่ข้างเธออย่างต่ำต้อย ไม่ได้หวังให้เธอรักผมทั้งหมดด้วยซ้ำ แต่แม้แต่ความซื่อสัตย์ขั้นพื้นฐาน เธอก็ยังให้ไม่ได้

วันนี้ผมเพิ่งเข้าใจจริงๆ ว่า “ทุ่มเทไม่ได้แปลว่าจะได้อะไรกลับมาเสมอ” มันมีอยู่จริง

ขอบฟ้าเริ่มซีดขาวเป็นสีท้องปลา

แสงอรุณอ่อนๆ ส่องทะลุความมืดเข้ามา…ผมคิดว่า ถึงเวลาที่ผมควรตื่นแล้วเหมือนกัน