บทที่ 9

“ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ”

สิ้นสุดคำพูดของหญิงสาว พิธารไม่รอช้า เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเป็นเท่าตัวก่อนจะยกขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นมาพาดบนไหล่ กดสะโพกลง บดเบียดแล้วขย่มไปตามจังหวะของอารมณ์ใครที่แผ่ซ่านไปทั่วกาย

สายธารน้ำรักไหลทะลักลงไปอยู่ที่ปลายถุงเครื่องป้องกัน เขาอยากจะใช้เวลากับเธอให้นานกว่านี้แต่เพราะเห็นใจในความไร้เดียงสา จึงยินยอมที่จะปลดปล่อยตัวเองให้แตะฝั่งฝันตามเธอไปอย่างไม่เกี่ยงงอน

สองร่างเปลือยเปล่าชื้นไปด้วยเหงื่อ ร่างสูงกำยำถอดถอนความเป็นชายออกจากกายสาวแล้วพลิกตัวนอนแผ่หลาอยู่ข้างๆหญิงสาว เขาผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเป็นจังหวะพร้อมกับนอนนิ่งๆเพื่อคลายความเหนื่อย

คนที่เพิ่งผ่านประสบการณ์รักอันเร่าร้อนมาหมาดๆควานหาผ้าห่มแล้วดึงขึ้นมาคลุมกาย สองมือก็ขยุ้มที่ผ้านวมผืนใหญ่ เมื่อทุกอย่างจบลงความเสียวซ่านที่เคยก่อตัวขึ้นก็มลายหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกเจ็บๆแสบๆแถวๆของสงวน

พิธานลุกขึ้นนั่ง รูดเครื่องป้องกันออกก่อนจะเห็นว่าที่ปลายถุงมีคราบเมือกสีแดงติดอยู่ เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด

แม่กวางน้อยของเขายังบริสุทธิ์

คนที่นอนอยู่ในผ้าห่มกระเด้งตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มอย่างลืมตัว มิลินดาตาโตเมื่อเห็นของเหลวสีแดงที่ติดอยู่บนเครื่องป้องกัน เธอตลบผ้าห่มออกแล้วก้มหน้ามองที่ดอกไม้งาม

คราบเลือดจางๆติดอยู่ตรงนั้นของเธอ

ใบหน้าสวยซีดสลด ก็เคยได้ยินมาบ้างว่าผู้หญิงที่เสียความสาวครั้งแรกอาจจะมีเลือดออกมาได้เพราะความที่เยื่อพรหมจรรย์ฉีกขาด แต่ไม่คิดว่ามันจะออกมาจนน่าตกใจอย่างนี้ ถ้าไม่เพิ่งผ่านการมีเพศสัมพันธ์มาก็คงคิดว่าตัวเองเป็นรอบเดือน จุดสีแดงที่เปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนยิ่งทำให้มิลินตาตกใจยวบ

ซวยแล้ว! เธอทำผ้าปูของโรงแรมเปื้อน

“คุณคะ”

คนที่กลั้นขำแสร้งทำหน้าปกติเมื่อได้ยินที่เธอพูด เขามองใบหน้าตื่นๆของหญิงสาวด้วยแววตาแพรวพราวระยิบระยับ

“คือฉันทำผ้าปูที่นอนเปื้อนคุณช่วยลุกไปจากเตียงก่อนได้ไหมคะ?ฉันจะเอาไปขยี้ในห้องน้ำ”

ไม่มีทางที่มิลินดาจะยอมเสียค่าปรับที่ทำให้ผ้าปูเลอะเด็ดขาด ห้องพักราคาแพงอย่างนี้ค่าปรับคงบานเบอะ ครั้นจะโบ๊ยให้ลูกค้าเป็นคนจ่ายก็ดูปะไรอยู่ เดี๋ยวจะพานไม่ได้ทั้งค่าตัวและค่าทิปกันพอดี

“พูดจริง?”

“ค่ะ” สีหน้าจริงจังของหญิงสาวทำให้เขาเกือบหลุดขำ ผู้หญิงคนนี้ช่างทำให้เขาประหลาดใจหลายๆเรื่อง แบบนี้สิค่อยดูสนุกหน่อย

เขาก้าวลงจากเตียงอย่างว่าง่ายก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างๆเตียงมองร่างอรชรที่กำลังจะคลานมาขอบที่เตียง เหมือนหญิงสาวจะรู้ตัวว่าตอนนี้ร่างกายของตัวเองยังคงไม่ปกติ ความเจ็บแสบที่เบื้องล่างดูจะไม่อำนวยให้ทำอะไรได้คล่องตัวสักเท่าไหร่ เธอหยุดนิ่งอยู่ที่ท่าคลานด้วยสองแขนและสองหัวเข่าโดยไม่ทันได้มองว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนที่อยู่อยู่ใกล้ๆ

พิธารมองภาพตรงหน้าอย่างติดตลก ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่เผลอตัวได้น่ารักเท่าเธอคนนี้อีกแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นก็คงออเซาะและปลุกอารมณ์ของชายหนุ่มขึ้นมาต่อกันอีกหลายรอบ

แต่กับมิลินดาไม่ใช่ เธอห่วงผ้าปูที่นอนของโรงแรมมากกว่าการเอาใจของเขาเสียอีก

เมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรเปิ่นๆออกไป หญิงสาวก็รับก้มหน้า ฝืนใจคลานลงมาจากเตียงก่อนจะค่อยๆรื้อผ้าปูที่นอนออกมาอย่างยากเย็น มิลินดาพ่นลมหายใจยาวเมื่อเห็นว่าเลือดพรหมจรรย์ไม่ได้ซึมลงบนเบาะนอน เธอพับผ้าปูอย่าลวกๆขึ้นมากอดเอาไว้

“คุณรอสักครู่นะคะ ฉันจะรีบทำ”

พูดจบหญิงสาวก็วิ่งปรื๋อหายเข้าไปที่ห้องน้ำ ทิ้งให้พิธารมองตามอย่างขำๆ ตั้งแต่เกิดมาจนผ่านฤดูหนาวมาสามสิบห้าปี ก็เพิ่งเคยเจอคนแบบนี้ ถ้าไม่เห็นว่าเป็นครั้งแรก คงถูกจับกดลงบนเตียงอีกหลายต่อหลายรอบ

เสียงข้อความดังขึ้น พิธารเหลือบตามองไปยังโทรศัพท์ของตัวเองก่อนที่จะเดินไปหยิบขึ้นมาเปิดดูพลันใบหน้าคร้ามคมก็ขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม เขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย อุตส่าห์ได้มีช่วงเวลาที่กำลังมีความสุขอยู่แท้ๆ…

ร่างสมส่วนเดินออกไปที่ห้องรับแขก เก็บเสื้อผ้ามาสวมใส่จนเรียบร้อยพร้อมกับหยิบเงินปึกใหญ่จากกระเป๋าสตางค์ใบหรูออกมาวางใกล้ๆกับกระเป๋าสะพายของหญิงสาว ในขณะที่กำลังจะหันหลังเดิน จู่ๆความคิดบางอย่างก็วาบเข้ามาในหัว

พิธารถือวิสาสะอย่างหน้าด้านๆเปิดกระเป๋าของมิลินดาก่อนที่จะล้วงหาอะไรบางอย่าง คนเจ้าเล่ห์ฉีกยิ้มเมื่อเจอสิ่งที่ต้องการ เขาจ้องที่บัตรแข็งสี่เหลี่ยมขนาดเล็กพร้อมกับพึมพำออกมาอย่างชอบใจ

“มิลินดา พิพัฒน์พงพันธุ์”

ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบที่ใบหน้าของเจ้าของบัตรด้วยสายตาแวววาวดังเครื่องเงินที่ถูกขัดมาอย่างดี ริมฝีปากหยักมีรอยยิ้มน้อยๆ

“เราได้เจอกันอีกแน่แม่กวางน้อย”

คนที่มีแผนอยู่ในใจเก็บบัตรใบแข็งใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความสุข นานมากแล้วที่ร่างกายและหัวใจไม่ได้รู้สึกกระชุ่มกระชวยอย่างนี้

ได้กินเด็กมันดีอย่างนี้นี่เอง

ฟากคนที่มัวแต่จดจ่ออยู่กับการกำจัดคราบเลือดที่ติดอยู่บนผ้าปูยังคงไม่รู้ตัวว่าตอนนี้แขกคนสำคัญได้ออกไปจากห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มิลินดายังคงออกแรงขยี้คาบคาว ไม่นานใบหน้าสวยหวานก็ยิ้มแป้นออกมาอย่างดีใจ

“บุญนะมึงที่ซักออก”

เมื่อตรวจเช็กจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีคราบเลือดหลงเหลืออยู่ เธอก็กระเตงหอบผ้าปูออกมาจากห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวมาถึงเตียงนอน หญิงสาวก็กวาดสายตามองไปมา เขาหายไปไหน…

หรือว่าจะออกไปนั่งรอที่ห้องรับแขก

มิลินดารีบจัดการปูผ้าปูที่นอนที่มีรอยเปียกเป็นดวงๆอย่างรีบร้อน โชคดีที่เธอยังจำทักษะการปูเตียงเมื่อสมัยที่ไปฝึกงานอยู่กับโรงแรมระดับห้าดาว อย่างน้อยตอนนี้ก็ได้เห็นประโยชน์ในการรอดหลับอดนอนฝืนสังขารตื่นไปฝึกงานแต่เช้าตรู่เสียที

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยหญิงสาวก็รีบเดินออกไปหาเป้าหมาย แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อไร้เงาของคนที่ได้ครอบครองความสาวของตัวเอง สีหน้าของมิลินดาไม่สู้ดีเมื่อคิดว่าเพราะสิ่งที่ทำเป็นผลให้ชวดจากทิปก้อนโต

ใบหน้าอ่อนเยาว์หม่นลง ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วมองแก้วเหล้าที่ยังคงมีของเหลวค่อนอยู่ตรงก้นแก้วอย่างผิดหวัง เธอทิ้งตัวพิงศีรษะลงกับพนักโซฟา เงยหน้าขึ้นเหลือบตามองฝ้าเพดาน จู่ๆน้ำตาก็เอ่อล้นขึ้นมา

“มึงมันไม่ได้เรื่องแล้วยังจะมีหน้ามาหวังทิปจากเขาอีก” หญิงสาวก่นด่าตัวเอง อ่อนด้อยประสบการณ์แต่ยังหวังที่จะได้เงินจำนวนเยอะ ช่างน่าสมเพชตัวเอง

มิลินดานั่งกอดเข่าปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมา เมื่อไหร่กันนะเธอถึงจะหาเงินได้ตามยอดที่ตั้งเอาไว้ คนที่กำลังนั่งผิดหวังยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ มานั่งร้องไห้ไปก็เปล่าประโยชน์ รีบแต่งตัวกลับบ้านไปหาคนที่รักที่สุดที่รออยู่ที่บ้านยังดีกว่าเสียอีก

ในขณะที่กำลังจะก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาพลันสายตาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่วางอยู่ข้างๆกระเป๋า เธอปรี่เดินเข้าไปดูพลันใบหน้าที่เศร้าหมองให้ฉีกยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

ธนบัตรสีเทาปึกใหญ่วางซ้อนทับกันอย่างเรียบร้อย มิลินดาหยิบเลินขึ้นมาดูก่อนจะค่อยๆคลี่นับทีละใบอย่างช้าๆ

สองหมื่น…

ผู้ชายคนนั้นทิ้งเงินไว้ให้เธอตั้งสองหมื่น หญิงสาวจับเงินมาไว้แนบอก ไม่รู้ว่าเงินจำนวนนี้จะมีค่ามากสำหรับคนอื่นหรือไม่แต่สำหรับเธอมันมีค่ามากที่สุด แม้ว่ามันจะได้มาเพราะการขายเรือนร่างของตัวเองก็ตาม

“ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยคำขอบคุณออกมาเบาๆ เสียดายที่เขาไม่ได้อยู่ฟังคำขอบคุณจากปากของเธอโดยตรง ถ้ามีวาสนาต่อกันเธอกับเขาก็คงได้พบกันอีก