บทที่ 8

ร่างสูงใหญ่คลานเข่าขึ้นมาบนเตียงแล้วคร่อมตัวหญิงสาวไว้อีกครั้ง ก่อนจะใช้สองมือจับขาเล็กสองข้างแยกออก มือใหญ่ลูบที่กลีบดอกไม้งาม หยาดน้ำใคร่ยังฉ่ำเยิ้ม

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวพร้อมสำหรับการร่วมรัก เขาก็ไม่รอช้า รูดรึงความเป็นชายสองสามทีแล้วค่อยๆชำแรกเข้าไปในกายสาวอย่างเนิบนาบ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกถึงความคับแน่น นี่แค่ส่วนหัวยังเข้าได้ยากเย็นที่ส่วนเหลือจะทำอย่างไร เหมือนคนที่อยู่ใต้ร่างจะเริ่มใจฝ่อ สะโพกเล็กที่ตั้งรับมาอย่างดีเริ่มขยับถอยหนี พิธารครุ่นคิด ถ้าไม่ทำต่อมิลินดาอาจจะขยาดเซ็กซ์ เขาต้องทำให้เธอรู้ว่าการมีเซ็กซ์ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่หญิงสาวคิด

“อย่ากลัว มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด”

พิธารไม่ได้พูดปด การมีเซ็กซ์ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวแต่เขายังพูดไม่หมด มันไม่น่ากลัวก็จริงแต่มันเจ็บสำหรับคนที่ยังไม่เคยและแน่นอนด้วยขนาดความเป็นชายของเขา

มิลินดาก็คงระบมไปอีกหลายวัน

คนที่ถูกกล่อมเหมือนจะใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็ไม่ตะบี้ตะบันจะกินเธอเสียให้ได้ อุตส่าห์ซ้อมทำตัวเหมือนคนที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชนแต่กลับมาตกม้าตายตอนที่กำลังเข้าได้เข้าเข็ม ดีเท่าไหร่ที่ชายหนุ่มไม่ไล่ตะเพิดออกจากห้องเพราะความไม่ประสีประสาของเธอ

“คุณทำเถอะค่ะ ฉันพร้อมแล้ว”

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าไว้เต็มปอด ถ้ายังยืดเยื้อจากที่จะได้เงินค่าตัวก้อนโตอาจจะเปลี่ยนมาได้คำด่าจากราณีแทนเพราะทำให้ลูกค้าหมดอารมณ์และเสียเวลา

“กอดผมไว้ถ้าเจ็บก็ร้องออกมา”

ลำแขนยาวเสลาตวัดโอบกอดที่เอวหนาพร้อมกับหลับตาปี๋ ท่อนเนื้ออุ่นร้อนค่อยๆชำแรกเข้ามาในโพรงเนื้ออ่อนนุ่มอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันจะไม่หยุดอยู่ที่ปากทางความอ่อนไหว ความหอมหวานที่รออยู่เบื้องหน้าเป็นตัวล่อชั้นดีที่ทำให้อยากเข้าไปสัมผัส

มิลินดาทำหน้าเหยเกเมื่อรู้สึกถึงความอึดอัดที่ค่อยๆคลืบคลานเข้ามาในความเป็นหญิง ทำไมไม่เห็นจะรู้สึกดีเหมือนที่ไปค้นข้อมูลจากในอินเทอร์เน็ต มันเจ็บเสียยิ่งกว่าเป็นรอบเดือนเสียอีก

เสี้ยววินาทีที่เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเผือดเป็นไก่ต้ม พิธารก็ตัดสินใจกดสะโพกแนบชิดไปจนสุดโคลน เสียงร้องครางของคนใต้ร่างที่ดังขึ้นมาพร้อมกับร่างกายที่สั่นเทิ้มของหญิงสาวทำให้เขาไม่กล้าที่จะขยับตัว สองมือเล็กที่โอบกอดตัวเขาเอาไว้แปรเปลี่ยนมาเป็นทั้งจิกทั้งขย้ำที่ผิวเนื้อของเขาแทน แม้จะรู้สึกแสบๆคันๆแต่สิ่งที่เขารู้สึกคงเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่เธอกำลังเผชิญอยู่

มิลินดานัยน์ตาพร่ามัว เธอกอดรัดร่างสูงใหญ่ไว้แน่น ร่างกายยังคงสั่นสะท้านและ รู้สึกถึงของเหลวบางอย่างที่ไหลลงตรงระหว่างขา

“ผมต้องทำต่อ”

หญิงสาวทำสีหน้าเหมือนกำลังถูกรังแก สายตาที่มองเขาเจือแววอ้อนวอนและร้องขอความปรานี ถ้าไม่คิดถึงแม่ป่านนี้เธอคงหยุดทุกสิ่งทุกอย่างแล้วลุกพรวดออกจากเตียงไปแล้ว

เมื่อเห็นว่าคนใต้ร่างไม่ปฏิเสธ ชายหนุ่มก็เริ่มขยับสะโพกอย่างช้าๆแล้วกดสะโพกเข้าแนบชิดกับเนินเนื้อนางอีกครั้ง ความเสียดสีคับแน่นเกือบทำให้เขาแทบคลั่ง ใจก็อยากกระแทกกระทั้นให้สุดแรงให้สมกับที่อยาก แต่เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าซีดเซียวพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่แฝงไปด้วยความกลัว

ใจของพิธานก็อ่อนยวบ

สองมือเล็กที่ทั้งจิกทั้งข่วนอยู่ที่เอวหนาเริ่มสงบนิ่งลง นั่นเท่ากับว่าหญิงสาวเริ่มปรับตัวและพร้อมที่จะรับความสุข เมื่อความเจ็บเบาบางลง คนที่ไร้ประสบการณ์ก็เริ่มคล้อยตามไปกับบทรักที่เขาปรนเปรอให้ ความซ่านสยิวเริ่มไหลเวียนไปทุกอณูของร่างกาย

ไม่มีเซ็กซ์ครั้งไหนที่ดีเท่าครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ความสดใหม่ของหญิงสาวแต่มันมีอะไรที่มากกว่านั้น ทุกอย่างมันดูลงตัวไปเสียทั้งหมด ความหอมหวาน ความเร่าร้อนที่ถูกฝังกลบในตัวของเธอยิ่งทำให้เขาอยากขุดมันออกมา เพื่อให้เจ้าตัวได้รู้ว่ามีดีมากแค่ไหน

ไม่ใช่ท่าทีที่ไม่ประสาของเจ้าหล่อนที่ทำให้เขาตกหลุมเสน่ห์ แต่สิ่งที่พิธารต้องการค้นหาและอยากได้คำตอบคือทำไมผู้หญิงที่ทั้งสาวและสวยถึงยังคงบริสุทฺธิ์ และทำไมถึงยอมพลีความสาวให้กับชายแปลกหน้าทั้งที่คนที่ควรจะเป็นคนแรกที่ได้ครอบครองน่าจะเป็นคนรักของเธอเอง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา คนที่กำลังออกกำลังกายช่วงล่างอย่างหนักหน่วงก็ยิ้มพรายอย่างสุขใจ หวังว่าเธอยังคงไม่มีเจ้าของนะแม่กวางน้อยเนื้อหวาน

“คุณคะ ฉัน…ฉัน…”

น้ำเสียงอ่อนแรงพร้อมกับเสียงหายใจหอบเหนื่อยของหญิงสาวทำให้ความคิดของเขาขาดห้วง ใบหน้าที่แดงระเรื่อชวนมองและนัยน์ตาซึ้งที่มองมา ทำให้พิธารรับรู้ได้โดยสัญชาตญาณ

เสร็จแล้วสินะ…

“มีอะไร?”

คนเจ้าเล่ห์ทำเป็นไขสือ แสร้งถามออกมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ รู้ทั้งรู้ว่าหญิงสาวต้องการจะบอกอะไรแต่เขาก็ยังอยากที่จะแกล้ง

“คือฉัน…” มิลินดารู้สึกกระดากปาก จะบอกเขาว่าอย่างไรว่าตอนนี้รู้สึกเหมือนใจจะขาด ร่างกายมันปั่นป่วน ความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเอาไว้มันเรียกร้องให้ปลดปล่อยและผ่อนคลายความเกร็งออกไปให้พ้นกาย

“หือ?”

ไม่แค่จะกวนแต่พิธารยังจงใจเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นก่อนจะค่อยๆผ่อนลง ถอดถอนออกมาสุดโคนแล้วชำแรกเข้าไปอย่างเนิบนาบ จนมิลินดาเผลอที่จะหยิกไปที่เอวของเขาไม่ได้ แม้จะรู้ตัวว่าเผลอทำให้ชายหนุ่มเจ็บ แต่มันก็สุดจะควบคุมเพราะมันเป็นหนทางเดียวที่จะระบายความปั่นป่วนรัญจวนนี้ได้

ยิ่งเขาถอยห่าง…เธอก็ตามติด

ยิ่งแนบชิด…ก็ยิ่งเริ่มจะรับไม่ไหว