บทที่ 6

พิธารถอนริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย ยังก่อน…เขายังมีเวลากินของหวานชิ้นนี้อีกทั้งคืน

“ตัวคุณสั่น กลัว?”

มิลินดาทำหน้าเหมือนกับอยากจะร้องไห้ เขาพูดถูก…เธอกลัว

เขาวางมือลงบนเหนือเนินอกข้างซ้ายของหญิงสาวแล้วยกยิ้มก่อนที่จะไต่นิ้วมือไปตามเนินอกเต่งตึงแล้วสอดปลายนิ้วเข้าไปสัมผัสเนื้อนุ่มนิ่มที่อยู่ภายใต้บราตัวสวย

“หัวใจคุณเต้นแรง”

มิลินดาร่างกายแข็งเกร็งยามที่นิ้วมือเย็นเฉียบสัมผัสที่ยอดอก ไม่เพียงแต่จับแต่เขายังบดบี้หยอกเอินมันเบาๆจนเธอเผลอส่งเสียงน่าอายออกมา

“อ๊ะ…”

“ผมชอบผู้หญิงใส่ชุดชั้นในลายลูกไม้มันดูมีเสน่ห์ดี”

ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบรั่นดีรดอยู่แถวๆริมฝีปากของหญิงสาว มิลินดาเม้มริมฝีปากกลั้นลมหายใจ เธอรู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน บราลูกไม้สีขาวถูกรั้งขึ้นไปอยู่เหนือเนินอกนิ่มจนทำให้สองก้อนเนื้อทะลักล้น สายตาของพิธารฉายชัดถึงความพอใจ แม้จะรู้ว่าหญิงสาวกำลังกลัว แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้เหยื่อเนื้อหวานหลุดรอดไปได้

ถ้าไม่ได้ลิ้มลองเนื้อแม่กวางน้อย เสืออย่างเขาก็คงสิ้นชื่อ

“คุณสวยมาก”

คำชมจากปากของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด ตรงกันข้ามเธออยากจะลุกออกไปจากที่ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ

พิธารวางฝ่ามือลงตรงกลางทรวงอกขาวโพลนแล้วค่อยๆดันให้เธอเอนตัวพิงไปกับที่พักแขน หัวใจของมิลินดาเต้นเร็วแรง นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริก ความหวาดหวั่นแสดงออกมาอย่างชัดเจนกระโปรงชุดเดรสถูกถลกขึ้นไปกองอยู่บนเอวคอดเล็กเปิดเปรยให้เห็นซับในลายลูกไม้ตัวจิ๋วที่บดบังดอกไม้งามเอาไว้

พิธารยกยิ้มก่อนจะช้อนตาขึ้นมองสบตากับคนที่นอนตัวสั่นระรัวด้วยความเอ็นดู มิลินดากำลังจะเอื้อมมือไปจับที่ชายกระโปรง แต่พิธารไวกว่าเขารวบมือเล็กยกพาดไปเหนือศีรษะของหญิงสาว ผสานนิ้วทั้งห้าเข้ากับนิ้วเรียวเล็ก ใบหน้าของมิลินดาแดงเผือด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกอายได้เท่าครั้งนี้

ก่อนมาก็เตรียมใจไว้บ้างแล้วแต่พอเอาเข้าจริงๆเธอกลับรู้สึกกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น นิ้วมือใหญ่ลากไล้ไต่ระดับลงมาตามหน้าท้องแบนราบก่อนจะค่อยๆสอดปลายนิ้วเข้าไปในผ้าชิ้นน้อยร่างระหงแขม่วท้อง ขยับสะโพกหนีพร้อมกับหนีบขาเข้าหากันเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะถูกล่วงล้ำ พิธารลอบยิ้ม นึกชอบใจในท่าทีต่อต้านของหญิงสาว

แม่กวางน้อยคิดจะต่อกรกับเขาอย่างนั้นหรือ…

มิลินดาสะดุ้งยวบเมื่อจู่ๆพิธารยกขาข้างหนึ่งของเธอพาดไปที่พนักโซฟาแล้วใช้เข่าของเขาดันขาอีกข้างให้อ้าออก

“คุณ…”

พิธารใช้มือเกี่ยวที่ขอบกางเกงในตัวจิ๋วก่อนจะล้วงมือเข้าไปสัมผัสดอกไม้งามที่มีม่านไหม เบาบางปกคลุมอยู่ ปลายนิ้วซุกซนกรีดกรายไปตามร่องหลืบที่ปิดสนิท ใบหน้าคมขมวดคิ้วอย่างสงสัย เขาช้อนตาขึ้นมองดวงหน้าสวยหวานอย่างใช้ความคิด มิลินดาเบือนหน้าหนี เบนสายตามองไปที่อื่น ใบหน้าสวยเห่อร้อนไม่กล้าสบสายตากับเขาผู้ชายคนนี้น่ากลัวที่สุด…เขากำลังทำให้เธอดำดิ่งลงไปในหลุมเสน่ห์ของเขา ซับในตัวจิ๋วถูกถอดออกจากสะโพกนุ่มนิ่ม ความสวยงามของอิสตรีทำให้พิธารหายใจติดขัด

ผู้หญิงคนนี้สวย…และสะอาด

พิธารกระเถิบตัวค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าหาเนินเนื้อนาง มิลินดาขย้ำเบาะโซฟาแน่นเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผะผ่าวจ่ออยู่ตรงกึ่งกลางกาย เธอสะดุ้งโหยงยามที่เขาแตะปลายลิ้นสัมผัสที่กลีบดอกไม้งามเบาๆ ขาทั้งสองข้างสั่นเทา ความหอมหวานของหญิงสาวทำให้พิธารซ่านกระสัน มองด้วยตาเปล่าบวกกับประสบการณ์จากอาชีพก็ดูออกว่าเธอยังบริสุทธิ์

“หอม”

มิลินดาหลับตาพริ้ม กัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บ ศึกษาทฤษฎีมาจากราณีก็เยอะพอสมควร แต่พอมาลองสนามจริงทำไมมันช่างห่างไกลจากสิ่งที่เพื่อนของเธอสอน

“หวาน”

ริมฝีปากหนาเม้มดูดตรงจุดอ่อนไหวของกลางดอกไม้งามแล้วค่อยๆลากปลายลิ้นตวัดไปมาอย่างต้องการแกล้งให้หญิงสาวเสียวสะท้าน ได้ผลเมื่อมิลินดาหลุดเสียงครางออกมาพร้อมกับแอ่นสะโพกลอยขึ้นจากเบาะโซฟาด้วยความลืมตัว

“อื้อ…”

พิธารคลี่สองกลีบเนื้อนูนให้แยกออกจากกัน ก่อนจะละเลงปลายลิ้นสากชิมรสความหอมหวานตรงกึ่งกลางกายได้อย่างถนัดถนี่ หยาดน้ำหวานไหลเยิ้มจนฉ่ำวาวก่อนที่โพรงเนื้ออ่อนนุ่มจะขมิบตอดรัดปลายลิ้นของเขาอย่างเร็วรัว

มิลินดาผ่อนลมหายใจแรง รู้สึกมวนที่ท้องน้อย จุดอ่อนไหวยังคงเต้นตุบๆ ก่อนหน้านี้เธอยังรู้สึกเหมือนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องแต่มาตอนนี้กับโล่งสบาย ร่างกายที่เคยหนักอึ้งก็เบาลง พิธารโหย่งตัวขึ้นคร่อมหญิงสาว เขามองใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อเพราะพิษใครอย่างหลงใหล ผู้หญิงคนนี้ช่างหอมหวาน ถูกลิ้นของเขายิ่งนัก นอนกับผู้หญิงมาก็มากแต่ไม่มีคนไหนที่ทำให้ร่างกายของเขาคึกคักได้เท่ากับคนนี้ ร่างสมส่วนยันตัวลุกขึ้นยืน หลุบตามองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าหนีอายด้วยความคิดเจ้าเล่ห์

“ลุกขึ้น”

มิลินดาสั่นเป็นเจ้าเข้า ถึงเวลาที่เธอต้องทำหน้าที่แล้วอย่างนั้นเหรอ แค่ลิ้นของเขายังทำให้เธอแทบขาดใจแล้วถ้าเป็นไอ้นั่น ไม่คิดเปล่าเมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเผลอจ้องความใหญ่โตที่ดุนดันเนื้อผ้ากางเกงเนื้อดี หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น

พิธารกลั้นขำ มองดวงหน้าเหลอหลาของหญิงสาวอย่างขบขัน ไม่คิดว่าวันนี้จะโชคดีมีโอกาสได้ชิมรสชาติของแม่กวางเนื้ออ่อน ถ้าไม่เพราะคำรบเร้าของไอ้เพื่อนว่าที่เจ้าบ่าวที่บอกว่าเตรียมของขวัญชิ้นดีไว้ให้ เมื่อปฏิเสธคำเร้าหรือของมันไม่ได้ พิธารก็แค่คิดว่าเข้ามารอที่ห้องให้มันจบๆไปถ้าผู้หญิงที่เพื่อนหามาให้มาถึง เขาก็แค่ให้นั่งอยู่ในห้องชั่วครู่แล้วค่อยให้เธอออกจากห้องไป ทว่าเมื่อได้เห็นและสบตากับมิลินดาครั้งแรก สัญชาตญาณก็บอกไว้ว่าอย่าให้หลุดมือไปเป็นอันขาด

มิลินดาชันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะยืนขึ้นอย่างช้าๆ ชุดเดรสตัวงามร่วงหล่นลงไปกองที่เท้า ใบหน้าหวานตื่นตกใจพร้อมกับลู่ไหล่ลงหนีสายตาคมกริบที่จ้องมองมา พิธารไล่สายตามองทั่วทั้งร่างงาม

สวย...สวยอย่างไม่มีที่ติ

รอยยิ้มพอใจประดับบนใบหน้าคม เขาขยับเข้าใกล้หญิงสาว รั้งเอวคอดเข้ามากอด กลิ่นกายสาวบริสุทธิ์ทำให้เขากระสันซ่าน ท่าทีไร้ประสบการณ์ยิ่งเชิญชวนให้ลิ้มลองรสชาติที่หอมละมุนจากดอกไม้งามดอกนี้

เขาใช้มือเกี่ยวเส้นผมดกดำทัดไปที่ใบหูเล็ก เปิดเปรยลำคอระหง ปลายจมูกโด่งจรดลงที่กระดูกไหปลาร้าที่นูนขึ้นมา

ฝ่ามือซุกซนทั้งสองข้างลูบไล้ไปมาแถวหลังเอวเล็กเลื่อนขึ้นมาจนถึงแผ่นหลังบางก่อนจะไปป้วนเปี้ยนแถวๆตะขอเสื้อชั้นใน ไม่นานความรัดรึงก็ถูกปลดปล่อยด้วยฝีมือของเขา เสื้อชั้นในผ้าลูกไม้ถูกถอดออกและโยนทิ้งไปบนโซฟาอย่างไม่ไยดี

“เงยหน้าขึ้น” เสียงทุ้มสั่ง คนที่ก้มหน้าอยู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาคู่สวยสั่นระรัวยามที่ได้สบสายตากับเขาใกล้ๆ มิลินดาทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวผสมผสานกันไปหมด เจอคนหล่อมาก็เยอะไม่ยักมีสักคนที่ทำให้รู้สึกเหมือนอย่างตอนนี้

ผู้ชายคนนี้หล่อเหลาไม่เบา ใบหน้าที่ดูเหมือนจะใจดีแต่บางจังหวะก็แสดงถึงความเจ้าเล่ห์ที่ถ่ายทอดผ่านสายตาคมเข้ม คิ้วหนาดกดำเรียงเส้นสวย จมูกโด่งคม ปากเป็นรูปกระจับ รูปร่างสูงใหญ่มองผ่านเสื้อเชิ้ตก็พอจะเห็นว่าเขามีร่างกายที่สมส่วนเหมือนคนที่เข้าฟิตเนตเป็นประจำ

“จะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรดี”

“แป้งค่ะ” ไม่จำเป็นที่ต้องให้ลูกค้ารู้จักตัวตนที่แท้จริง เพราะหลังจากคืนนี้ไปเธอกับเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว เพราะอย่างนั้นมิลินดาก็ไม่จำเป็นต้องพูดความจริงกับเขา

“แป้ง?”

“ค่ะ”

พิธารทำหน้านิ่งจนคนที่พูดโกหกที่เป็นฝ่ายรู้สึกร้อนๆหนาวๆกับท่าทีเรียบเฉยของเขาแทน มิลินดาแสร้งยิ้มแต่ทว่าหัวใจกบเต้นเร็วรัว ใบหน้าคมเข้มยกยิ้ม เด็กน้อยเอ๋ย คิดจะโกหกเขาอย่างนั้นเหรอ เอาเถอะแป้งก็แป้ง เล่นตามน้ำไปสักหน่อยก็สนุกดี

“ชื่อนี้เหมาะกับคุณ” ฝ่ามือใหญ่ลากไล้ไปตามผิวเนื้อนวลเนียนราวกับผิวเด็กน้อย ที่เขาบอกว่าแป้งเหมาะกับหญิงสาว มันคือความจริง เพราะผิวพรรณของเธอขาวโพลน เนียนนุ่มละมุนละไมชวนให้สัมผัส

มิลินดายืนตัวเกร็ง รับรู้ถึงฝ่ามืออุ่นร้อนที่ตรวจตราทุกสัดส่วนบนร่างกายของเธอ หญิงสาวค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆก่อนที่จะตาเบิกโพรงเมื่อได้ยินที่ชายหนุ่มพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่จะหายใจสะดุดเมื่อได้ยินที่ชายหนุ่มพูดออกมา

“ถอดเสื้อให้ผม”

เธอช้อนตามองเขาก่อนจะยื่นมือสั่นๆไปจับที่กระดุมเสื้อแล้วค่อยๆแกะออกทีละเม็ดๆจนเสร็จ กล้ามเนื้อท้องเป็นลอนๆเหมือนดังคนชอบออกกำลังทำให้หญิงสาวหายใจไม่คล่อง มือเล็กชะงักงันมองเข็มขัดหรูด้วยท่าทีลังเล

“ถอดมันออก”

เสียงทุ้มนุ่มสั่งขึ้นมา ดวงหน้าอ่อนเยาว์เห่อร้อนยังดีที่บนใบหน้ามีเครื่องสำอางปกปิดไม่อย่างนั้นแล้วเขาคงได้เห็นใบหน้าที่แดงแจ๋ของเธอ

สายเข็มขัดยี่ห้อดังถูกคลายออกพร้อมกับที่ซิปกางเกงผ้าเนื้อดีถูกรูดลงมาอย่างช้าๆจนร่วงลงไปกองที่พื้น มิลินดาก้มหน้าทันทีเมื่อเห็นว่าตอนนี้ทั้งตัวของเขาเหลือแค่เพียงกางเกงชั้นในสีขาวตัวเดียว พิธารยกขาให้พ้นจากกางเกงพร้อมกับวาดแขนรั้งหญิงสาวเข้ามาแนบชิดบดเบียดความเป็นชายกับหน้าท้องแบนราบ รับรู้ได้ว่าคนในอ้อมกอดกำลังสั่นสะท้านเมื่อได้เห็นความใหญ่โตของเขา

“ผมทำให้คุณกลัว?”

มิลินดาส่ายหน้า จะให้บอกได้อย่างไรว่าเธอกลัวเขามีหวังอดได้ทิปงามๆตามที่ราณีบอกน่ะสิ

“ฉันแค่หนาวค่ะ”

ยังปากแข็งไม่เลิก พิธารยกยิ้มเจ้าเล่ห์กับคำตอบของเธอ จังหวะที่หญิงสาวเบือนหน้ามองไปทางอื่น เขาก็ถือโอกาสสอดมือใต้สะโพกเล็กยกตัวเธออุ้มขึ้นมาอยู่ในท่าอุ้มแตง มิลินดาอุทานออกมาอย่างตกใจพร้อมกับวาดแขนกอดที่ลำคอหนาอย่างเร็ว ใช้ขาสองข้างเกี่ยวที่สะโพกสอบเอาไว้แน่น ส่วนอ่อนไหวบดเบียดอยู่กับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดเนื้อของเขา

“ว้าย!...คุณจะทำอะไรคะ?”

“ไปอาบน้ำกัน”

นี่เธอตัวเล็กมากหรือว่าผู้ชายคนนี้แรงเยอะถึงได้อุ้มเธอเหมือนอย่างกับว่าตัวของเธอเบานักหนา มิลินดาเกี่ยวเท้าสองข้างเข้าหากันเมื่อรู้สึกว่าบางจังหวะเหมือนกับพิธารจงใจแกล้งทำทีจะปล่อยให้เธอร่วงลงสู่พื้น ใบหน้าสวยเฉี่ยวมองเขาอย่างคาดโทษ

ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์ที่สุด เดี๋ยวก็ทำให้กลัว เดี๋ยวก็ทำให้โมโห…