บทที่ 1.2

เห็นสายตาราวกับคนร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้ของตงหลิว หญิงสาวหัวเราะออกมาอย่างเห็นขัน “ข้าล้อท่านเล่น ท่านรอตรงนี้สักครู่” นางบอกเขาเมื่อมองเห็นคนผู้หนึ่ง “เสี่ยวเอ้อ”

ตงหลิวมองตาม เนื่องจากเขาไม่อาจทิ้งศพฮูหยินและบุตรสาวเอาไว้ เห็นหญิงสาวสอบถามและเจรจาบางอย่าง กระทั่งเสี่ยวเอ้อพาคนผู้หนึ่งออกมาจากโรงเตี๊ยม เขาคนนั้นก็คือติงฝูไห่ หลงจู๊ของโรงเตี๊ยมเมฆมงคลผู้ซึ่งไม่ส่งเสี่ยวเอ้อออกมาไล่เขา

“เอาละหลงจู๊ติงจะช่วยท่านดูแลเรื่องการฝังศพฮูหยิน และบุตรสาวของท่าน ค่าใช้จ่ายบางส่วนที่จำเป็นตอนนี้ข้ามอบให้เขาไปแล้ว ส่วนเงินจำนวนนี้ให้ท่านไว้เป็นค่าใช้จ่าย ขาดเหลือสิ่งใดให้ท่านมาหาข้าที่นี่ ข้าจะพักที่โรงเตี๊ยมเมฆมงคลแห่งนี้ อย่าลืมซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองสักหลายชุด โกนหนวดเคราท่านเสีย แต่หากท่านไม่ชอบก็จัดการให้ดูสะอาดสะอ้านเป็นใช้ได้”

หญิงสาวยื่นตั๋วเงินจำนวนห้าร้อยตำลึงให้กับตงหลิว เขาอ้าปากค้าง ทั้งยังเหลือบไปเห็นตั๋วเงินอีกสามร้อยตำลึงที่หลงจู๊ของโรงเตี๊ยมถืออยู่

“แม่นางหลิว เงินจำนวนมากมายเช่นนี้ข้าน้อยมิอาจรับ ท่านเพียงจ่ายแค่หนึ่งร้อยตำลึงก็เพียงพอ ทั้งค่าทำศพและเสื้อผ้าใหม่ของข้าน้อย”

ตงหลิวหน้าเสียขึ้นมาทันที ในใจก็กำลังคิดว่าสตรีผู้นี้ใช่สติดีหรือไม่ เหตุใดนางจึงไว้ใจผู้อื่นอย่างง่ายดายด้วยการมอบเงินทองมากมายออกมา โดยไม่มีการเอ่ยถามถึงการลงนามหรือเขียนสัญญาก่อน

“ไม่เป็นไรหากเหลือก็ฝากไว้ที่ท่านก่อน เพราะงานแรกที่ข้าต้องการให้ท่านทำหลังจากเสร็จธุระของท่านก็คือ หาคฤหาสน์ให้ข้าสักหลังจากนั้นนำเงินไปมัดจำไว้ หากข้าไปดูแล้วพอใจข้าจะซื้อเอาไว้”

“คฤหาสน์หรือ” ตงหลิวเลิกคิ้วมองนางด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง

“ข้าเพิ่งมาถึงเมืองกุ้ยโจวและพบปะพูดคุยกับท่านเป็นคนแรก หนึ่งปีนับจากวันนี้ข้าคงจะอยู่ที่นี่ ดังนั้นท่านไม่ต้องรีบร้อน” หลิวผิงอันยังคงมีท่าทีผ่อนคลายทั้งที่เข้าใจดีว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไร

“แต่ท่าน...ท่านไม่เขียนสัญญาก่อนหรือ ไม่กลัวว่าข้าจะหลบหนี?”

หญิงสาวยิ้มให้เขา “ไปเถิด เสร็จเรื่องแล้วท่านค่อยกลับมาหาข้าที่นี่” กล่าวจบก็หันไปหาหลงจู๊ของโรงเตี๊ยม “คนของหลงจู๊ติงจะช่วยเหลือท่านจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะเรียบร้อย”

“แม่นางน้อยเชิญทางนี้ ข้าน้อยจะกำชับคนของข้าน้อยให้ดูแลทำศพของฮูหยินและบุตรสาวของเขาให้ดีที่สุดขอรับ” ติงฝูไห่กล่าวด้วยท่าทียิ้มแย้ม รอยยิ้มนั้นยังเผื่อแผ่มายังตงหลิวแสดงออกชัดถึงความเข้าใจและเห็นอกเห็นใจ

ตงหลิวค้อมศีรษะให้ติงฝูไห่แทนคำขอบคุณที่อีกฝ่ายไม่ส่งคนมาไล่เขา เนื่องจากตั้งแต่เขาเข็นรถซึ่งมีศพของฮูหยินและบุตรสาวมา ระหว่างทางเขาถูกไล่และถูกด่าทอมาตลอด

ใครเล่าต้องการจะเกี่ยวข้องหรือเข้าใกล้กลิ่นไอแห่งความอัปมงคลเช่นการไว้ทุกข์และศพคนตาย

ชาวบ้านทั้งหลายในเมืองกุ้ยโจวต่างก็มองเขาอย่างรังเกียจ ยิ่งได้เห็นสภาพสกปรกมอมแมมของเขาด้วยแล้ว คนเหล่านั้นต่างก็พากันหลบหลีกและเดินออกไปให้ห่าง

ผิดกับแม่นางน้อยผู้มีดวงตาเฉลียวฉลาดและคาดเดาได้ยากผู้นี้ นางไม่เพียงไม่รังเกียจ แต่กลับยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยข้อเสนอที่น่าประหลาดใจ

การขายตัวเป็นทาสของแคว้นเว่ย ปกติจะเป็นการขายขาด เขาต้องเป็นทาสของนางจนกว่าชีวิตจะหาไม่ แต่นางเพียงยื่นข้อเสนอให้เขาอยู่คุ้มครองและช่วยเหลืองานนางเพียงหนึ่งปี อีกทั้งนางยังจ่ายเงินเกือบพันตำลึง หากมีผู้ใดได้ยินก็คงต้องเบิกตากว้าง และสูดลมหายใจเพื่อตั้งสติกันทั้งนั้น

ตลาดค้าทาสไม่ว่าแคว้นใดก็ไม่เคยมีใครตั้งราคา หรือขายได้ราคาสูงเช่นนี้มาก่อน ชนชั้นทาสในสี่แคว้นมีค่าตัวที่แสนจะต่ำต้อย ยิ่งเป็นช่วงที่ชายแดนแคว้นเว่ยทางทิศใต้ระส่ำระสาย เนื่องจากทัพหลวงแคว้นฉู่มาประชิดกำแพงเมืองเช่นนี้ เมื่อเทียบกับม้าแล้ว ทาสห้าคนจึงจะขายได้ราคาเท่าม้าหนึ่งตัว

เจ็ดวันผ่านไปในเช้าตรู่วันที่แปด ในที่สุดตงหลิวก็กลับมายังโรงเตี๊ยมตามวันและเวลานัดหมาย พิธีฝังศพฮูหยินและบุตรสาวของเขาผ่านไปได้อย่างราบรื่น เขาโกนหนวดเคราออกจนเกลี้ยงเกลาดูสะอาดสะอ้าน อาบน้ำสระผมและใช้แถบผ้าสีดำมัดรวบเป็นมวยไว้เหนือศีรษะ ทั้งยังเปลี่ยนชุดใหม่และรองเท้าใหม่

เขาใช้จ่ายอย่างระมัดระวัง เสื้อผ้าที่เขาเลือกซื้อจึงมีเพียงไม่กี่ชุด และเป็นชุดที่ตัดเย็บด้วยผ้าถูกๆ ซึ่งมีขายเกลื่อนกลาดตามท้องตลาดเมืองกุ้ยโจว ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคำนึงถึงในยามที่เขาต้องติดตามหญิงสาว ดังนั้นจึงเลือกชุดที่คิดว่าสวมใส่แล้วไม่โดดเด่นและไม่ซอมซ่อจนเกินไป

หลิวผิงอันนั่งจิบชาด้วยท่าทีผ่อนคลาย สายตาของนางมองไปยังตงหลิวเต็มไปด้วยความพอใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายแต่งกายสะอาดสะอ้านกว่าตอนที่พบกันราวกับคนละคน

“ทำไมท่านดูต่างจากวันนั้นราวเป็นคนละคนกัน อย่าหาว่าข้าเสียมารยาทเลยนะ ท่านอายุเท่าไรกันวันนั้นมองแล้วข้าคิดว่าท่านน่าจะอายุราวสี่สิบ เหตุใดวันนี้ข้าจึงคิดว่าท่านน่าจะยังไม่ถึงสามสิบ”

ตงหลิวออกอาการขัดเขินเล็กน้อยเมื่อได้ยิน “ข้า...ข้าปีนี้สามสิบหก”