ตอนที่หนึ่ง ช่วยข้าด้วย2 (NC)

หมิงเฟยหย่าจึงส่งเสียงอ้อนวอนอย่างน่าสงสารอีกครั้ง แม้เสียงที่เปล่งออกมาจะขาดห้วงไปตามจังหวะโยกกระแทก

“ท่านอ๋อง...ฮือๆๆ ช่วย...ข้า...ด้วย”

ยามนี้ความเงียบงันรอบกายช่างกดดันด้วยนอกจากเสียงไร้เรี่ยวแรงของนางแล้ว ก็มีเพียงเสียงเชือกที่เสียดสีกับกิ่งไม้ผสานเสียงเนื้อกระทบกระแทกดังสนั่นกับเสียงหัวเราะเยาะหยันซึ่งดังอยู่ข้างหู

“ฮ่า ฮ่า คู่หมั้นของท่านอ๋องช่างตอดรัดดีเหลือเกิน อ้า...เสียวมาก ทรวงอกของนางแม้จะเล็กไปหน่อยแต่ก็เต็มมือยิ่งนัก ฮ่า ฮ่า เสียวดียิ่ง อึม...ยิ่งแรงยิ่งดี ฮ่า ฮ่า”

ความชอบใจของจอมมารที่ด้านหลังพาหัวใจของหมิงเฟยหย่าสั่นสะท้านด้วยบ่งบอกว่านางไม่เหลือคุณค่าแห่งพรหมจรรย์อีกแล้ว

สายเชือกที่ผูกแน่นรัดเข้าที่ข้อมือจนเริ่มชา ใบหน้าอ่อนหวานซีดลงทุกขณะเมื่อความจริงพุ่งเข้าตรงหน้า

ลมหายใจของนางขาดห้วงเป็นจังหวะ เมื่อได้เห็นแววตาเย็นชาของชายที่ควรจะยื่นมือมาช่วยเหลือแต่เขากลับยังคงเฉยเมย

หญิงสาวกัดฟันแน่น น้ำตาหลั่งริน ทอดมองภาพคู่หมั้นหนุ่มซึ่งเอาแต่ยืนจ้องมองด้วยริมฝีปากเม้มแน่นแต่ไม่ยอมขยับตัวราวเป็นเพียงผู้เฝ้าดูละครร้าย

ยามแรงกระแทกส่งร่างของนางไปด้านหน้า หญิงสาวจึงพยายามก้มลงมองสบตาผู้เป็นคู่หมั้นด้วยความหวังสุดท้ายพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอนทั้งน้ำตาอีกครั้ง

“ช่วยข้าด้วย ท่านอ๋อง!”

หมิงเฟยหย่ายังวาดหวังว่าถึงอย่างไรนางก็เป็นถึงธิดาของเสนาบดี อ๋องหนุ่มย่อมไม่ปล่อยให้นางโดนย่ำยีโดยไม่ช่วยเหลือ

แต่แล้ว...หัวใจของนางก็แตกสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยความสิ้นหวัง

ริมฝีปากสั่นระริกมีเพียงเสียงหอบหายใจสั้นถี่เมื่อสายตาเย็นยะเยือกของจ้าวซีฮันมองสบตอบมาก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินจากไปตามด้วยกลุ่มองครักษ์ที่รายล้อมพร้อมกับแรงกระแทกหนักหน่วงในร่องดอกไม้งามครั้งสุดท้าย