ตอนที่หนึ่ง ช่วยข้าด้วย (NC)

ตอนที่หนึ่ง

ช่วยข้าด้วย

“ไม่! ปล่อยข้า...ฮือๆๆ ปล่อยข้าเถิด ข้าเจ็บ! โอ๊ย!...ท่านอ๋องช่วยข้าด้วย ท่านอ๋อง!”

ภาพร่างเปลือยซึ่งข้อมือถูกมัดโยงกับกิ่งไม้โดยหันหน้าสัมผัสสายลมหนาวบนยอดภูซึ่งไม่สูงนักทำให้ยังพอเห็นความขาวโพลนและความเด้งไหวของเต้าเนื้อสองข้างที่กระเพื่อมสั่นไปตามแรงโยกคลอน

‘หมิงเฟยหย่า’ บุตรสาวคนที่สามซึ่งเกิดจากภรรยาเอกของเสนาบดีกรมคลังพยายามบิดข้อมือที่ถูกเชือกเส้นใหญ่มัดแน่นห้อยโยงจากกิ่งไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาราวเหยื่อตัวน้อยที่กำลังพยายามหลีกหนีจากการข่มเหง

แม้จะมีแรงลมพัดจนกายสั่นสะท้าน ปลายผมปลิวกระเซิง แต่ใบหน้าซีดเผือดยังคงฝืนดวงตาจ้องมองไปยังเบื้องล่างด้วยความหวัง

“ท่านอ๋อง! ช่วยข้าด้วย ได้โปรดเถิด ฮือๆๆ”

เสียงร้องเรียก ‘จ้าวซีฮัน’ อ๋องอนุชาของฮ่องเต้แคว้นตงหยางซึ่งเป็นคู่หมั้นของนางให้ช่วยเหลือยังคงเปล่งออกมาสลับกับเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นแม้จะอับอายจนไม่อยากสู้หน้า

ด้วยบัดนี้ด้านหลังของนางคือ ‘ไห่เฉิง’ หัวหน้าพรรคมารบูรพาในชุดดำทะมึนซึ่งเจตนาล่วงเกินนางต่อหน้าผู้คนทั้งหลาย

หมิงเฟยหย่าที่จู่ๆ ก็ตื่นมาในสภาพโดนจับมัดโดยไม่อาจดิ้นหนีย่อมแตกตื่นลนลานด้วยยามนี้ร่างเปลือยของนางถูกถอดเสื้อผ้าเผยสัดส่วนที่ไม่ควรมีชายอื่นได้เห็นโดยถ้วนทั่วแล้ว

และยิ่งตื่นตระหนกจนเอาแต่ร้องโวยวายเมื่อเหลือบเห็นชายซึ่งยืนแนบชิดเอื้อมมือมาบีบเคล้นทรวงอกของนางอย่างรุนแรง

“อย่านะ! พวกเจ้าปล่อยข้านะ! ไม่รู้หรือว่าข้าเป็นคู่หมั้นของอ๋องอนุชา หากพวกเจ้าบังอาจทำอันใดข้า ย่อมไม่ตายดีแน่”

ได้ยินคำขู่ นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วชายผู้นั้นยังหัวเราะขบขันและตั้งท่าถกกางเกงลงเพื่อควักแท่งกายออกมาเตรียมพร้อม

เห็นเช่นนั้นร่างบางจึงพยายามดิ้นรนหลีกหนีทั้งยังเอ่ยคำขู่โดยอ้างความยิ่งใหญ่ของบิดาและคู่หมั้นไม่ได้หยุด

กระทั่งได้ยินพวกเขาพูดคุยเรียกขาน

หัวหน้าพรรคมาร!

กว่าจะเข้าใจว่านางไม่อาจข่มขู่หัวหน้าพรรคมารผู้เหี้ยมโหดและไม่เคยเกรงกลัวผู้ใด แท่งกายแข็งแกร่งก็จ้วงแทงเข้าใส่ร่องดอกไม้งามอันมิดชิดกลางก้นขาวของนางอย่างไม่ปรานี

ความรู้สึกเจ็บร้าวเสียดลึกจากการฉีกขาดที่เกิดขึ้นเรียกเสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนร่างปวกเปียกจะต้องโยกคลอนไปตามแรงโยกขยับของดุ้นลำหนาเพื่อไม่ให้ข้อมือเสียดสีกับเชือกที่มัดจนเกิดเป็นรอยแผล

หญิงสาวหลับหูหลับตาโยกร่างไปมาส่ายหน้าส่ายหลังด้วยแท่งทวนที่ทิ่มแทงช่างดุเดือดนักทั้งตอกเข้าถอนออกไม่มีออมแรง

กระทั่งได้ยินเสียงฮือฮาอยู่เบื้องล่าง ดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจึงเขม็งมองเห็นกลุ่มคนซึ่งกำลังเงยหน้าขึ้นมาจับจ้อง

หมิงเฟยหย่าแทบอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายไปตรงนั้นด้วยเงาร่างของคนคุ้นเคยผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ด้านล่างคือคู่หมั้นของนาง

‘จ้าวซีฮัน’ หรืออ๋องฮัน

ยามนี้อ๋องหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมไหมชั้นดีกำลังยืนสงบเงียบส่งสายตาเย็นเยียบเงยหน้าขึ้นมองภาพบาดตาตรงหน้า

สตรีที่กำลังถูกแขวนกลางอากาศแล้วโดนชายอื่นสอดใส่กระแทกกระทั้นในร่องสวาทอย่างสุขสันต์บนภูสูงนั้นย่อมคือคู่หมั้นแสนงามซึ่งคัดเลือกอย่างดีแล้วว่าเหมาะสมคู่ควร

บัดนี้ร่างงดงามซึ่งเขาเคยเคล้าคลอหยอกเย้าอยู่หลายครากำลังอยู่ในอุ้งมือของชายคนอื่น

เพียงเห็นร่องกลีบสีแดงฉ่ำที่กำลังปลิดเข้าปลิดออกไปตามการมุดสอดของแท่งกายที่มิใช่ของตนเอง สายตาของอ๋องหนุ่มย่อมวูบไหว

ครั้นเงยขึ้นเห็นก้อนเต้าอวบอิ่มทั้งสองซึ่งโดนขย้ำขยี้จนบิดเบี้ยวแต่ไม่วายโยกโยนไหวไปมาอย่างน่าชม

ริมฝีปากหนาจึงเม้มแน่นด้วยกำลังนึกถึงภาพที่ตนเองได้แต่เพียงลูบไล้ความอวบหยุ่นนอกร่มผ้าไม่อาจสัมผัสความนุ่มฟูนวลเนียนที่เต็มไม้เต็มมือนั่นสักนิด

ถึงตอนนี้หมิงเฟยหย่าซึ่งเจ็บปวดจากการตอกแทงที่รุนแรงเสียเหลือเกินเลือกที่จะหยุดกรีดร้องเพื่อเหลือบมองสีหน้าของชายคู่หมั้น

ครั้นเห็นว่าเขาไม่ได้แสดงออกซึ่งความสงสาร เห็นใจ เจ็บปวดหรือโกรธเกรี้ยว เพียงจ้องมองด้วยความเสียดายเท่านั้น หญิงสาวย่อมคาดไม่ถึง

ทั้งเขายังไม่ยอมเปล่งเสียงออกคำสั่งให้องครักษ์ประจำตัวยื่นมือเข้าช่วยเหลือนางสักที

หมิงเฟยหย่าจึงส่งเสียงอ้อนวอนอย่างน่าสงสารอีกครั้ง แม้เสียงที่เปล่งออกมาจะขาดห้วงไปตามจังหวะโยกกระแทก

“ท่านอ๋อง...ฮือๆๆ ช่วย...ข้า...ด้วย”