ตอนที่สาม เกียรติสูงสุดหรือตกต่ำที่สุด

ตอนที่สาม

เกียรติสูงสุดหรือตกต่ำที่สุด

หมิงเฟยหย่ายิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจในชะตากรรมของการเป็นคู่หมั้นซึ่งนางไม่ต้องการ

ครั้นลองตัดสินใจเลียบเคียงเอ่ยถาม บิดาของนางกลับให้คำตอบว่า

“แม้ว่ามารดาของเจ้าจะเสียชีวิตไปนานแล้ว แต่อย่างไรก็เป็นบุตรสาวคนเดียวของภรรยาเอก เจ้าย่อมต้องได้รับเกียรติสูงสุดที่บุตรสาวอนุคนอื่นไม่อาจแย่งชิง”

หมิงเฟยหย่ามีสีหน้าดั่งกินยาขม ยามได้ยินถ้อยคำที่แสดงให้เห็นถึงความยุติธรรมของบิดาด้วยไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ

เกียรติสูงสุดหรือ? ตกต่ำที่สุดมากกว่า

หลังพยายามเกริ่นเรื่องเปลี่ยนแปลงการหมั้นหมายแต่ไม่อาจเป็นผล คุณหนูสามจึงผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างเงียบๆ

ขืนรอให้จ้าวซีฮันออกหน้าช่วย มีหวังตายอย่าอนาถอีกรอบแน่ ข้าคงต้องช่วยตัวเองแล้ว

ไม่ว่าพยายามนึกทบทวนอย่างไร หมิงเฟยหย่าก็นึกไม่ออกว่าคราวที่แล้วโดนจับตัวไปได้อย่างไรด้วยพรรคใหญ่อย่างมารบูรพาย่อมสอดแทรกสายของตนเองเอาไว้ในสถานที่สำคัญทุกแห่งไม่เว้นกระทั่งวังหลวงหรือหอนางโลม

แล้วจวนของนางจะไม่มีสายของพวกเขาสักคนได้อย่างไร

คุณหนูผู้งดงามรู้เพียงว่าครั้งนั้นเมื่อตื่นขึ้นก็พบว่าตัวเองโดนจับมัดห้อยอยู่กับกิ่งไม้แล้ว

ยังไม่ทันร้องถามก็โดนถอดเสื้อผ้าออกจนหมดแล้วบีบเคล้นฟอนเฟ้นไปทั่วผิวเนียนนุ่มจนเต็มไปด้วยร่องรอย

เพียงคิดถึงภาพความเจ็บปวดของการทิ่มแทงไม่ยั้งแรงนั้น จิตใจของหญิงสาวย่อมไม่เป็นสุข ยิ่งภาพการหันหลังทอดทิ้งนางเอาไว้เผชิญความเลวร้ายตามลำพัง

ยามเมื่ออ๋องคู่หมั้นมาขอพบหน้าเพื่อเย้าหยอกตามประสาหนุ่มสาวเช่นที่เคยเป็นมา

คุณหนูสามจึงไม่อาจปั้นหน้าเริงร่าได้แต่สรรหาข้ออ้างว่าปวดท้องบ้าง ปวดหัวบ้างเพื่อหลบหน้าเขา

ขืนเห็นหน้าเขาตอนนี้ นางคงต้องลงไม้ลงมือมากกว่าพลอดรัก

เชอะ...สูงศักดิ์เสียเปล่า กลับปล่อยให้คู่หมั้นเผชิญเภทภัยตามยถากรรม

แม้ไม่ได้เผชิญเหตุการณ์ร้ายด้วยตนเอง แต่ความคับแค้นในใจยังคงสุมอยู่เต็ม

แม่เล้าใหญ่ในร่างของหมิงเฟยหย่าจึงไม่เสียเวลากับชายแล้งน้ำใจและพยายามใช้เวลาที่มีอยู่น้อยนิดให้มีค่าด้วยการคิดหาวิธีหลีกเลี่ยงชะตากรรมเพื่อใช้ชีวิตที่ได้มีโอกาสอีกครั้งอย่างเป็นสุข

นางควรจะหนีออกจากจวนไปตั้งแต่ตอนนี้ดีหรือไม่ แต่...หนีออกไปก็คงไม่รอดอยู่ดี เมืองหลวงแห่งนี้สตรีดีงามไม่อาจดำรงชีวิตอยู่เพียงคนเดียว ยิ่งหากนำเงินทองติดตัวออกไปมากย่อมกลายเป็นเหยื่อของเหล่าโจรร้ายและคนหยาบช้า

ครั้นจะกลับไปยังหอนางโลมซึ่งคุ้นเคย พวกเขาที่นั่นก็คงจดจำนางในร่างนี้ไม่ได้

เอ...หรือนางจะส่งจดหมายไปขอพึ่งพิงบ้านเดิมของมารดา แต่...พวกเขาอาจไม่ยอมรับนางไว้เช่นกันด้วยหมิงเฟยหย่าเป็นถึงคุณหนูของจวนเสนาบดีแล้วยังเป็นคู่หมั้นของอ๋องสูงศักดิ์ จะหาข้ออ้างใดไปให้พวกเขายอมรับตัวนางเอาไว้เล่า

อืม...หรือว่า...นางจะหนีไปออกบวชแล้วพักอยู่ที่วัดบนเขา แต่...ทำเช่นนั้นท่านพ่อกับจ้าวซีฮันย่อมไม่ยอมแน่อาจลากตัวนางลงมาจนเดือดร้อนเหล่าผู้ทรงศีล

เช่นนั้นนางจะทำอย่างไรดี?

คิดไปคิดมานั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ หมิงเฟยหย่าย่อมกลัดกลุ้มจิกทึ้งผมของตนเองจนยุ่งเหยิง

คุณหนูสามซึ่งยังหาทางออกให้แก่ตนเองไม่ได้จึงเอาแต่หลีกเลี่ยงผู้คน ไม่ออกงานเลี้ยงไม่ก้าวเท้าออกจากจวนจนเกิดเสียงร่ำลือว่าคุณหนูสามสกุลหมิงป่วยหนัก