ตอนที่สาม เกียรติสูงสุดหรือตกต่ำที่สุด2

ตอนที่สาม

เกียรติสูงสุดหรือตกต่ำที่สุด

คิดไปคิดมานั่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้ หมิงเฟยหย่าย่อมกลัดกลุ้มจิกทึ้งผมของตนเองจนยุ่งเหยิง

คุณหนูสามซึ่งยังหาทางออกให้แก่ตนเองไม่ได้จึงเอาแต่หลีกเลี่ยงผู้คน ไม่ออกงานเลี้ยงไม่ก้าวเท้าออกจากจวนจนเกิดเสียงร่ำลือว่าคุณหนูสามสกุลหมิงป่วยหนัก

ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว นางเพียงนอนไม่พอด้วยเอาแต่ฝันร้ายถึงภาพความโหดร้ายของคนในพรรคมารซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลังจากเตรียมตัวอยู่หลายอย่างเพื่อหลีกเลี่ยงความเลวร้ายที่นางไม่ได้เป็นผู้ก่อและไม่ควรต้องรับชะตากรรม

สุดท้ายหมิงเฟยหย่าจึงพบว่าไม่อาจเร่งงานหมั้นให้เร็วขึ้นเพื่อเข้าไปอยู่ในตำหนักอ๋องให้ได้รับการคุ้มครอง ทั้งไม่อาจเลี่ยงการโดนจับตัวและกลายเป็นเหยื่อผู้โชคร้ายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ผ่านไปหลายวันคุณหนูสามซึ่งเคยเป็นแม่เล้าใหญ่มาก่อนจึงคิดถึงการหาข่าวตามโรงน้ำชาเพื่อให้รู้ถึงสาเหตุที่แท้จริงเผื่อว่าจะแก้ปัญหาได้ตรงจุด

หมิงเฟยหย่าตัดสินใจปลอมตัวเป็นสาวใช้เพื่อออกนอกจวนไปพร้อมกับเสี่ยวอันด้วยคิดว่าอย่างน้อยก็เผื่อตระเตรียมลู่ทางการหลบซ่อนตัวเอาไว้ล่วงหน้าหากมีโอกาส

ไม่คิดว่าวันหนึ่งนางกลับได้พบกับหัวหน้าพรรคมารผู้มักปกปิดตัวตนเข้าโดยบังเอิญ

วันนั้น เสียงฝีเท้าหนักกระทบพื้นหินทีละก้าวดังก้องกลางถนนราวกับมีแรงกดมหาศาลโถมทับลงมา ทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ

เสี้ยวจังหวะที่ชายหนุ่มคนหนึ่งกระโดดลงจากหลังม้าแล้วก้าวเข้าพยุงหญิงชราซึ่งกำลังโดนผลักล้มจากนักเลงอันธพาลเอาไว้แล้วหันไปประคองหลานสาวตัวน้อยของนางให้ลุกขึ้น

ทุกสายตาต่างตะลึงงันด้วยใบหน้านั้นช่างหล่อเหลาคมสันราวสลักเสลาขึ้นจากหยกเนื้อดี

“รูปงามเหลือเกิน!”

เสียงพึมพำดังขึ้นโดยรอบบ่งบอกความใส่ใจในรูปลักษณ์ของผู้ช่วยเหลือกลบเสียงร้องไห้ของเด็กหญิงและเสียงข่มขู่ของผู้รีดไถ่แต่ไม่อาจกลบเสียงเปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่มผู้สูงสง่าในชุดคลุมดำขลับ

“เป็นอย่างไรบ้าง? เจ็บมากหรือไม่?”

สายตาจับผิดของหมิงเฟยหย่ากวาดมองผมสีดำที่รวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ใบหน้าที่มีแววตาคมลึกส่องประกายแข็งกล้า จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากยกขึ้นซึ่งแฝงอันตรายและเสน่ห์อันไม่อาจเอื้อนเอ่ย

ความจริงคุณหนูคนงามย่อมไม่อาจจดจำใบหน้าของหัวหน้าพรรคมารด้วยวันนั้นเขาอยู่แต่ด้านหลังมัวมุ่งมั่นอยู่กับการกระแทกเข้ากระแทกออกในร่องแคบของนางและมัวจับจ้องสังเกตสีหน้าของอ๋องจ้าวซีฮัน

แต่เสียงที่มีแต่ความสาสมใจซึ่งอยู่ข้างหูนั้นย่อมไม่อาจลืมเลือนโดยง่าย แม้วันนี้เสียงที่ได้ยินจะมีความนุ่มนวลมากกว่า

อย่างไรเขาก็คือ...คนผู้นั้น อย่างแน่นอน

ผู้ที่คนอื่นร่ำลือกันว่าโหดร้ายฆ่าฟันผู้คนโดยไม่กะพริบตาจนมือเปื้อนเลือดนับไม่ถ้วน ชายที่เคยย่ำยีนางโดยไม่เปิดโอกาสให้ทักท้วง

บัดนี้เขากลับปรากฏกายตรงหน้าทำให้ต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

คุณหนูสามรู้เพียงว่ายามนี้หัวใจเต้นระรัวไปด้วยความกลัว ความชิงชัง ความโมโหจนสับสนปนเปไปหมด

ก่อนจะแทนที่ด้วยความตะลึงงันยามได้เห็นเขาเต็มสายตาด้วยเขาช่างหล่อเหลาสง่างามเกินกว่าจะเป็นเพียงเงามืดอันโฉดชั่ว

ไม่อยากจะเชื่อ...หัวหน้าพรรคมารดูดีเพียงนี้เชียวหรือ?