บทที่ 3 การสูญเสียและบททดสอบ

“ท่านหมอหลินมอบมันมาให้เราแล้วพวกเจ้าจะปลอดภัย” ชายชุดดำคนหนึ่งกล่าวขณะถือกระบี่เดินเข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับคนชุดดำคนอื่นที่ล้อมเข้ามาเช่นกัน

“ท่านพ่อพาอาฉิวกับอาอี้หนีไปก่อน ทางนี้ข้าจะรับมือเอง” หลินฟาหยางรีบบอกเขายืนขวางปกป้องคนที่รักทั้งสามอย่างองอาด

ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งใช้กระบี่ต่อสู้กับฟางหยางอย่างดุเดือด อีกกลุ่มวิ่งตามชายชรา และผู้หญิงที่อุ้มเด็กชายไว้ในอ้อมแขนเข้าไปในป่า พวกเขาหยุดเมื่อชายชุดดำออกมายืนขวางหน้า

“ถ้าท่านยังดื้อรั้นเกรงว่าชีวิตของทุกคนก็จะรักษาไว้ไม่ได้ ข้าไม่อยากทำเช่นนี้เลย” ชายชุดดำท่าทางเป็นหัวหน้ากล่าวเหมือนมีน้ำใจ

“ข้าบอกแล้วว่าไม่มี ไม่รู้ว่าพวกเจ้าพูดเรื่องอะไร” ชายชราตะโกนตอบ

“งั้นก็อย่าโทษข้า” สิ้นคำชายชุดดำฟันกระบี่พุ่งไปที่เด็กชายในอ้อมแขนผู้เป็นแม่ นางพลิกตัวใช้แผ่นหลังรับคมกระบี่เลือดกระเซ็นสาดกระจายกระเด็นโดนใบหน้าของเด็กชายในอ้อมแขน

“ท่านแม่” เด็กชายตกใจตาค้างเมื่อร่างของผู้เป็นแม่ทรุดลงกับพื้น อ้อมแขนคลายออกเด็กชายมองเห็นเลือดแดงฉานเต็มแผ่นหลังมารดา

“วิ่ง” หลินเจี๋ยอี้รวบรวมลมหายใจสุดท้ายเปล่งออกมาแผ่วเบาก่อนจะแน่นิ่งไปต่อหน้าต่อตาเด็กชาย

“อาฉิว” หลินเฉินกงผู้เป็นปู่ตะโกนสุดเสียงเมื่อเห็นกระบี่ของชายชุดดำฟันลงมาที่หลานชาย เขารีบวิ่งเข้าไปคว้าตัวหว่างฉิววิ่งเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

“ตาม...” เสียงชายชุดดำตะโกนไล่หลัง พร้อมเสียงฝีเท้าของคนชุดดำทั้งกลุ่ม

วันนั้นเขากับหลานชายรอดมาได้เพราะแอบหลบอยู่ใต้เนินดินที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้และพันธุ์ไม้เลื้อย เมื่อยืนอยู่ด้านบนมองลงไปด้านล่างจะเห็นเป็นเพียงป่าละเมาะรกไปด้วยพันธุ์ไม้

บนแผ่นหลังของหว่างฉิวมีรอยของคมกระบี่เป็นทางยาวประมาณ 5 ชุ่น (1ชุ่น = 1นิ้ว)  ดีที่แผลแค่เฉียดไม่ลึกมาก เขากดสะกัดจุดให้เลือดหยุดไหลก่อนฉีกเสื้อเป็นผ้าพันแผลรอบตัวหลานชาย

เมื่อเวลาผ่านไปกว่า 1 ชั่วยาม เฉินกงอุ้มหลานชายออกมาจากที่ซ้อน ตามหาหลินฟาหยางลูกชาย น้ำตาผู้เป็นพ่อเอ่อไหลอาบแก้มเมื่อเห็นลูกชายนอนจมกองเลือดอยู่ตรงจุดเดิม เด็กชายในอ้อมแขนนิ่งไม่มีปฏิริยาตอบสนองใด แววตาไม่รับรู้ต่อเหตุการณ์ใดนับตั้งแต่วันนั้น

เวลาผ่านไปเกือบ 10 ปี หลินหว่างฉิวผู้เป็นหลานชายยังทำตัวเหมือนเด็ก 8 ขวบปี ที่ไม่รู้ประสา พูดจาไม่เป็นประโยค เจ็บป่วยไม่เคยเอ่ยวาจา หลินเฉินกงผู้เป็นปู่ต้องคอยสังเกตและสัมผัสร่างกายของเขา จากเด็กชายปกติกลายเป็นเด็กผิดปกติทางสมอง เขาทำใจยอมรับชะตากรรมเลี้ยงดูหลานชายเป็นอย่างดี

บัดนี้สังเกตเห็นแววตาของหลานชายเปลี่ยนไปทำให้เขาเริ่มมีความหวังขึ้นมาใหม่ ไม่ว่าเขาทำอะไรจะพูดอธิบายวิธีทำ สรรพคุณ ทั้งด้านคุณและโทษ พูดซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จักเบื่อหน่ายหรือเมื่อยล้า คอยสังเกตปฏิกิริยาของหลายชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เป็นระยะ

“อาฉิวช่วยหยิบชวนเลี่ยนจื่อให้ปู่หน่อย” ชายชราเอ่ยบอกหลานชายที่นั่งอยู่ไม่ไกล

หว่างฉิวลุกเดินไปหยิบผลชวนเลี่ยนจื่อสีเหลืองแห้งส่งให้ชายชราอย่างว่าง่าย

“หลานปู่เก่งจริงๆ” ชายชรามองผลชวนเลี่ยนจื่อในมือหลานชาย เขากล่าวชมมือหนึ่งลูบศีรษะหว่างฉิว มือหนึ่งรับผลชวนเลี่ยนจื่อใส่ในกระจาดยา

หวังห่าวซินรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ชายชราลูบศีรษะแสดงความรักกับเขา เด็กกำพร้าที่ตั้งใจเล่าเรียนไม่สนใจเพื่อนฝูงเพื่อให้ได้เกรดดีๆ ได้รับทุนการศึกษา ได้รับเกียรตินิยม ทุกอย่างมันผ่านไปอย่างรวดเร็วแต่ผ่านไปอย่างว้าเหว่ว่างเปล่า เงียบเหงา โอ้ยจะดราม่าไปทำไม ตอนนี้อยู่ในร่างคนปัญญาอ่อน ต้องทำยังไงต่อดีล่ะ

ค่ำคืนอากาศเริ่มหนาว หว่างฉิวนอนเคียงข้างชายชราผู้เป็นปู่บนเตียง ทั้งสองห่มผ้าผืนเดียวกัน ปู่นอนตะแคงมองหลานชายที่หลับตาแต่ขนตายังขยับเล็กน้อยบอกให้รู้ว่าเขายังไม่หลับ

“อาฉิวเป็นอย่างนี้ก็ดี” ปู่เอ่ยขึ้นขณะใช้มือลูบหน้าอกหลานชายเบาๆ “ใครพบใครเห็นก็คิดว่าเจ้าไม่เป็นพิษเป็นภัย พวกเขาจะได้ไม่คิดทำร้ายเจ้า อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้า...” วาจาที่ขาดหายทำให้หว่างฉิวลืมตามองผู้เป็นปู่ “ปู่จะถ่ายทอดวิชาแพทย์ทั้งหมดให้เจ้าอย่างที่เคยสัญญาไว้ ดีไหม”

ห่าวซินในร่างของหว่างฉิวรู้สึกรักและผูกพันกับชายชราตรงหน้าไม่น้อย เขาไม่รู้ว่าชายชราคิดอะไรแต่รู้ว่าสิ่งที่พูดกับเขานั้นคือความรักความหวังดีที่มีให้จากหัวใจ ห่าวซินยิ้มบางและซุกหน้ากอดชายชราอย่างซาบซึ้ง เขาไม่เคยได้รับความรักความอบอุ่นแบบนี้จากผู้ใด

หว่างฉิวนั่งเล่นอยู่ริมแม่น้ำท้ายหมู่บ้าน อากาศร่มรื่น สายลมพัดใบไม้ดอกไม้ปลิวลอยอยู่บนอากาศ เหมือนกำลังร่วงลงมาจากท้องฟ้า เขาเอื้อมมือออกไปรับกลีบดอกไม้ที่กำลังล่องลอยมาทางเขา

“โอ๊ะ...ตูม” หว่างฉิวร้องตกใจเมื่อมีอะไรมากระแทกหลังทำให้ร่างของเขากลิ้งตกลงไปในแม่น้ำ

“ฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงหัวเราะของเด็กหนุ่มสามสี่คนหัวเราะชอบใจ “เย็นดีไหมวะไอ้ปัญญาอ่อน” เด็กหนุ่มท่าทางหัวโจกตะโกนพร้อมเสียงหัวเราะ

“อี้เจ๋อ แกล้งอาฉิวอีกแล้ว?” เสียงเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจรดรูปร่างสูงเพรียวบางสง่างามแต่งกายเรียบร้อยเนื้อผ้าราคาแพงเห็นเหตุการณ์พอดี