บทที่ 2 ซืออี้คือชื่อใหม่ของข้า 1/2

บทที่ 2

ซืออี้คือชื่อใหม่ของข้า

หรงฮวาถูกช่วยออกมาได้อย่างหวุดหวิดด้วยฝีมือของท่านลุงเลี้ยงม้า ในตอนที่ทุกคนกำลังพุ่งเป้าไปยังท่านแม่ทัพหรงอยู่นั้น ท่านลุงมู่ผู้เป็นอดีตนายกองก็ได้กลิ่นเหม็นไหม้ที่ลอยมาตามลม เวลานั้นคนในจวนตระกูลหรงต่างหลับเป็นตายซึ่งคาดว่าน่าจะโดนวางยาสลบเป็นแน่ ตัวเขาที่ไม่สุงสิงกับผู้ใดจึงรอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด ก่อนที่เขาจะลอบมุ่งหน้ามาทางด้านหลังที่ไม่มีผู้ใดสนใจ

"อามู่ ข้าขอร้อง... ได้โปรดช่วยฮวาเอ๋อร์ของข้าด้วย ฮือ ๆ"

หรงฮูหยินดึงปิ่นปักผมและกำไลทองที่สวมติดกายถอดให้กับอามู่ ดวงหน้างามที่เคยมีแต่รอยยิ้มอ่อนหวานกลับปรากฏหยาดตาที่คลอหน่วยทั้งสองข้าง นางกระซิบเสียงเบาด้วยเกรงว่าคนที่อยู่ด้านนอกจะได้ยินถึงการมีอยู่ของอามู่

"ฮึก ๆ ท่านแม่ พี่ใหญ่ แม่นมหลิง จูจู พวกท่านจะต้องไปกับข้าสิ จะทิ้งข้าได้อย่างไรกันฮือ ๆ"

แม่นมหลิงและจูจูผู้เป็นหลานสาวถูกปลุกอย่างไม่คาดฝัน เดิมทีห้องนี้คือห้องนอนที่สองคนยายหลานใช้หลับนอน แต่ใครจะคิดว่าห้องแห่งนี้จะกลายเป็นหลุมฝังศพของพวกนางกัน

"ฟังแม่นะหรงฮวา เจ้าคือบุตรีของท่านพ่อเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของแม่และพี่ชาย ขอเพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่ต่อไป พวกเราทุกคนล้วนยินดี จดจำเอาไว้ว่าอย่าได้ไว้ใจผู้ใดโดยง่าย เจ้าจะต้องหนีไปจากที่นี่ให้จงได้... มีชีวิตอยู่ต่อไปหรงฮวาลูกแม่"

หรงฮูหยินก้มลงไปจุมพิตหน้าผากมนของบุตรสาว ขณะที่พี่ชายเดินเข้ามาหอมแก้มน้องสาวแล้วดึงนกหวีดหยกที่เขาชอบพกติดตัวให้กับหรงฮวา

"หากคิดถึงพี่ก็เป่านกหวีดนี้นะฮวาเอ๋อร์"

แววตาของเขาแดงก่ำในขณะที่ริมฝีปากสั่นระริกอย่างอดกลั้น เขาอดทนที่จะไม่ร่ำไห้ออกมา แม้ว่าการจากลากันครั้งนี้อาจจะไม่ได้พบกันอีกในชั่วชีวิตก็ตาม

"ฮือ ๆ ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น ข้าจะอยู่กับทุกคนที่นี่"

หรงฮวาร้องไห้ออกมาอย่างไม่ยินยอม ใบหน้าเล็กอาบย้อมไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจและหวาดกลัว หรงฮูหยินหันไปพยักหน้าให้กับอามู่ ก่อนที่สติของนางจะดับวูบลงโดยฝีมือของท่านลุงมู่ เขาใช้สันมือตีเบา ๆ ตรงท้ายทอยเพื่อในนางสลบไป ก่อนที่เขาจะอุ้มหรงฮวาด้วยมือข้างเดียวแล้วพาดกับไหล่กว้างเอาไว้ แม้เขาจะเหลือมือข้างเดียวแต่ก็ยังคล่องแคล่วว่องไวนัก

"หนีไปทางเหนือสุด ไปหาคนตระกูลเซี่ยพร้อมกับหนังสือหมั้นหมายฉบับนี้ แล้วพวกเจ้าจะปลอดภัยหากอยู่ในความคุ้มครองของจวนโหว เพราะหรงฮวาได้ชื่อว่าเป็นคู่หมั้นของท่านโหวน้อยแล้ว"

"ขอรับนายหญิง ข้าน้อยจะพยายามอย่างสุดความสามารถ"

"ฮึก ๆ ลาก่อนฮวาเอ๋อร์ลูกแม่"

อามู่ก้มศีรษะให้กับนายหญิงผู้แสนอ่อนโยน ก่อนจะรีบวิ่งลัดเลาะไปทางแนวต้นไม้ใหญ่ ใช้ความมืดอำพรางการเคลื่อนไหว ปลายทางของเขาคือคอกม้าที่อยู่เกือบท้ายจวน ขอเพียงเขาสามารถขึ้นขี่บนหลังม้าได้ เขากับคุณหนูจะต้องหนีรอดปลอดภัยเป็นแน่

คล้อยหลังที่ทั้งสองจากไปแล้ว หรงฮูหยินพลันโอบกอดบุตรชายที่ตัวสั่นเทาเอาไว้แนบอก ร่างกายอันซูบผอมไอหนัก ๆ ออกมาหลายคราด้วยสำลักควันไฟที่โหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก ก่อนที่เขาจะสิ้นใจไปในอ้อมกอดของมารดา และในตอนนั้นเองที่ประตูพลันถูกถีบเข้ามาโดยฝีมือของหรงจื้อ หรงฮูหยินใช้ร่างบดบังจูจูเอาไว้ จะให้อีกฝ่ายล่วงรู้ไม่ได้เป็นอันขาดว่าหรงฮวาหนีรอดไปได้ โชคดีที่จูจูอายุใกล้เคียงกับหรงฮวา

"ฮึ ๆ พี่สะใภ้คนงาม ข้าคงต้องบอกว่าบัดนี้พี่ใหญ่ได้เดินทางไปสู่ปรโลกแล้ว ทีนี้ท่านอยากจะไปหาพี่ใหญ่หรือไม่ แต่ถ้าท่านกลัวตายข้าก็มีทางเลือกให้กับท่านนะ ก็แค่... ใช้เรือนร่างของท่านมอบความสุขให้กับข้าเท่านั้นเอง ข้าสัญญาว่าจะเลี้ยงดูท่านเป็นนางบำเรออย่างดีเลยล่ะ" รอยยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยชวนให้คนที่ถูกมองโกรธจนตัวสั่น

หรงฮูหยินรู้สึกสะอิดสะเอียนกับท่าทางกรุ้มกริ่มของน้องสามีผู้นี้ยิ่งนัก ใบหน้างามเหยียดยิ้มด้วยสายตาดูถูกเมื่อเห็นแขนของเขาขาด แม้จะมีผ้าพันเอาไว้แน่นหนาแต่เลือดสีแดงสดยังหยดลงบนพื้นอยู่เลย ใบหน้าของเขาก็เริ่มซีดเซียวลงเรื่อย ๆ เช่นกัน แต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่เพราะในหัวมัวแต่คิดเรื่องสกปรกอยู่นี่เอง

"เศษสวะอย่างเจ้าแม้ตายไปก็เป็นแค่ดวงวิญญาณเร่ร่อน และต่อให้ข้าตายเจ้าก็มิอาจแตะต้องตัวข้าได้"

จบคำหรงฮูหยินจึงได้ดึงปิ่นปักผมมาแทงคอตนเองอย่างรวดเร็ว นางสิ้นใจในชั่วพริบตาโดยไม่ต้องรู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว...

"นังสารเลว! ข้าหรืออุตส่าห์จะเอ็นดูเสียหน่อย"

หรงจื้อเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกไปจากห้อง พร้อมกับสั่งคนให้เผาเรือนนี้ทิ้งทันที ทุกชีวิตที่อยู่ภายในห้องต่างตกตายอย่างไม่มีทางเลือก...

ในคืนเดือนดับที่ท้องฟ้ามืดมิดนั้น จวนตระกูลหรงกลับสว่างไสวราวกับกลางวันเสียอย่างนั้น ไฟโหมกระพือแผดเผาเรือนหลังใหญ่จนกลายเป็นเถ้าถ่านไปหมด เช่นเดียวกับร่างไร้วิญญาณของพวกเขาที่ต้องจบชีวิตด้วยฝีมือของคนชั่วช้า!!