บทที่ 2 หายนะของเหล่าสามี - 1

เซียวอี้หมิงถูกหามเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของลานบ้านด้วยเปลหามโดยองครักษ์ร่างใหญ่สี่คน ร่างสูงของเขาตอนนี้ขดตัวอยู่บนเปลหามแคบๆ เสื้อคลุมแม่ทัพที่เคยสง่างามของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยฝุ่นและกรวดจากสนามฝึกซ้อม มือหยาบกร้านของเขาซึ่งครั้งหนึ่งเคยใช้หอกสังหารแม่ทัพศัตรูในสนามรบ ตอนนี้กำลังกระตุกอย่างรุนแรงราวกับเป็นโรคลมชัก นิ้วทั้งสิบของเขางอเข้าหาฝ่ามืออย่างควบคุมไม่ได้ เส้นเลือดที่หลังมือของเขาปูดโปนราวกับจะแตกออกได้ทุกเมื่อ

“เจ็บ...เจ็บมาก...”

เซียวอี้หมิงกัดฟันแน่น เสียงคำรามที่ถูกกดไว้ราวกับสัตว์ป่าหลุดออกมาจากลำคอของเขา เหงื่อเย็นๆ ไหลหยดจากหน้าผากของเขาเหมือนถั่วเหลือง ไหลลงมาตามแก้มที่แน่วแน่ของเขาและเปียกเสื้อผ้า เขาพยายามหันดวงตาที่แดงก่ำ จ้องมองอย่างตั้งใจไปที่เจียงเหวินหนวนที่ยืนอยู่ด้านข้าง

เจียงเหวินหนวนยืนนิ่งอยู่ข้างเก้าอี้เท้าแขน ศีรษะเอียงเล็กน้อย ดวงตาใสราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงเต็มไปด้วยความกังวลและความตื่นตระหนกในระดับที่พอเหมาะ

“ท่านแม่ทัพ เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ” เจียงเหวินหนวนเดินไปข้างหน้าสองก้าว เสียงของนางนุ่มนวลจนแทบสัมผัสได้ มุมปากของนางแสดงความกังวลเล็กน้อย “ท่านออกไปที่ลานหน้าบ้านโดยไม่มีเหตุผล ทำไมถึงบาดเจ็บแบบนี้ มือสั่นจนกำมือไม่ได้เลย หมอจะมาเมื่อไหร่”

เมื่อได้ยินเสียงที่อ่อนโยนนี้ เซียวอี้หมิงก็เต็มไปด้วยความสงสัยและไม่แน่ใจ เขารู้สึกราวกับว่ามือของเขาถูกทอดในน้ำมันเดือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่ไขกระดูกก็ถูกไฟลวก แต่ทำไมสตรีผู้นี้ยังยิ้มได้?

เขาอยากจะไล่เจียงเหวินหนวนออกไปอย่างโกรธเคือง อยากจะถามว่ามีใครวางกับดักอะไรไว้ในคฤหาสน์หรือเปล่า แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้าใส่สติของเขาเหมือนคลื่นยักษ์ ทำให้เขาไม่สามารถพูดประโยคใดๆ ได้อย่างสมบูรณ์ ทำได้เพียงเบ่งลมหายใจออกมาอย่างติดขัดผ่านฟันที่กัดแน่น

“โอ้สวรรค์! อี้หมิง! ลูกชายของข้า!”

เมื่อเห็นสภาพที่น่าเวทนาของลูกชาย ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวก็เดินไปมาอย่างกระวนกระวายในลานบ้าน ลูกประคำในมือของนางดังเอี๊ยดอ๊าด นางผลักสาวใช้ที่ขวางทางออกไป รีบวิ่งไปที่เปลหาม มองดูมือที่ชักกระตุกของลูกชาย น้ำตาไหลอาบแก้ม

“พวกเจ้ามันพวกไร้ค่า ทำไมท่านแม่ทัพถึงถูกซุ่มโจมตีในบ้านของตัวเอง?” ฮูหยินผู้เฒ่าชี้ไปที่องครักษ์ สบถด่าพลางถ่มน้ำลาย “หมออยู่ไหน! ทำไมคนที่ไปตามหมอถึงยังไม่กลับมา ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของข้า ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”

เหล่าทหารองครักษ์ตกใจกลัวจนทรุดตัวลงคุกเข่าเสียงดัง โค้งคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ฮูหยิน โปรดเข้าใจด้วย ท่านแม่ทัพเพิ่งมาถึงสนามฝึก ยังไม่ทันขึ้นม้าเลยก็ล้มลงกับพื้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พวกเราค้นหาไปทั่ว แต่ก็ไม่พบใครเลย”

“ไร้สาระ! คนเราจะเจ็บปวดขนาดนั้นได้อย่างไร เขาต้องโดนอาวุธร้ายกาจซ่อนเร้นอะไรสักอย่างทำร้ายแน่”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากนอกลานบ้าน

“เขามาแล้ว หมอมาแล้ว!”

หมอจางผู้มีผมและเคราสีขาวโพลน ถือหีบยาไม้จันทน์หนักอึ้ง มีคนรับใช้สองคนประคองอยู่ข้างๆ หายใจหอบขณะก้าวข้ามธรณีประตู หมอจางผู้นี้เป็นแพทย์ผู้มีชื่อเสียงในเมืองหลวง เคยรับราชการในสำนักแพทย์หลวง ฝีมือการแพทย์ของเขาสูงส่งเป็นพิเศษ

“เร็วเข้า หมอจาง ตรวจมือลูกชายข้าเร็ว เขาเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน” ฮูหยินผู้เฒ่าเซียว ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย ลากหมอจางไปที่เปล

หมอจางแทบหายใจไม่ออก รีบวางกล่องยาลงแล้วคุกเข่าลงข้างเปล

เซียวอี้หมิงตัวสั่นอย่างรุนแรงด้วยความเจ็บปวด หายใจหอบถี่ อกกระเพื่อม เขามองดูการเคลื่อนไหวของหมอจางอย่างตั้งใจ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเร่งรีบ หวังว่าหมอผู้มีชื่อเสียงท่านนี้จะพบร่องรอยของเข็มพิษ ยาพิษ หรืออาวุธล่องหนบนมือของเขา เพื่อที่จะได้ตามหาไอ้สารเลวที่วางแผนร้ายต่อเขา

หมอจางมีสีหน้าเคร่งขรึม เขาใช้นิ้วสองนิ้วแตะที่ข้อมือของเซียวอี้หมิงก่อน