บทที่ 1 เจ้าจะต้องทนทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวดนี้ - 3

"อ๊า!!!"

โดยไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นผ่านกระดูกสะบักของเขาอย่างฉับพลัน มันรู้สึกราวกับว่าเข็มเหล็กที่ร้อนจัดได้แทงทะลุเนื้อของเขาอย่างโหดร้ายและรุนแรง ตรงไปยังไขกระดูก

เซียวอี้หมิงถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว เขาร้องเสียงแหลมออกมา ร่างสูงของเขาสูญเสียการทรงตัวในทันที ร่วงลงจากม้ากระแทกพื้นกรวดอย่างแรง

“ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ เกิดอะไรขึ้น?!” เหล่าทหารองครักษ์รอบข้างต่างตกใจ รีบวิ่งไปหาเขา

เซียวอี้หมิงเหงื่อท่วมตัวด้วยความเจ็บปวด เขาดิ้นรนอยู่บนพื้น กุมหลังแน่น ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียดน่ากลัว “หลังของข้า...หลังของข้า! อาวุธลับ! มือสังหาร!”

เหล่าทหารองครักษ์ต่างตกใจรีบชักดาบออกมาทันที สำรวจพื้นที่แต่ก็ไม่พบใครเลย

ในลานหลัก เจียงเหวินหนวนยิ้มอย่างสงบขณะที่นางยกถ้วยชาจากถาดขึ้นอย่างมั่นคง

ทันทีที่ถ้วยชาสัมผัสมือของนาง ความร้อนที่น่าตกใจที่แผ่ออกมาจากถ้วยกระเบื้องสีขาวบางๆ ทำให้เจียงเหวินหนวนรู้ในทันทีว่านี่ไม่ใช่ชาอุ่นๆ แต่เป็นน้ำเดือดที่เพิ่งเทลงมาจากเตาที่ร้อนจัด

ในชาติที่แล้ว หลังมือของนางถูกลวกด้วยน้ำชาที่หก ทำให้มือบวมแดงอยู่นานกว่าครึ่งเดือน

“ท่านแม่สามี ดื่มชาเจ้าค่ะ” ดวงตาของเจียงเหวินหนวนเหลือบมองเล็กน้อย แทนที่จะปล่อยมือ นางกลับกำถ้วยชาที่ร้อนจัดไว้แน่นด้วยนิ้วทั้งสิบ ถือไว้เหนือศีรษะอย่างมั่นคง อุณหภูมิสูงของน้ำเดือดซึมผ่านกระเบื้อง ทำให้ฝ่ามือของนางร้อนผ่าว แต่เจียงเหวินหนวนรู้สึกเพียงความอบอุ่นจางๆ

ในขณะเดียวกัน ที่สนามหน้าเรือน เซียวอี้หมิงที่เพิ่งถูกองครักษ์ช่วยพยุงขึ้นยังคงหอบหายใจอย่างหนัก จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดแสบร้อนอย่างรุนแรงที่ฝ่ามือ ราวกับว่าเขากำลังถูกต้มทั้งเป็น

“อ๊าาาาา!!!”

เซียวอี้หมิงกรีดร้องเสียงดังกว่าเดิมถึงสิบเท่า เขาสะบัดมือของทหารองครักษ์ออกไปอย่างบ้าคลั่ง จ้องมองมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ดิ้นรนอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด เสียงกรีดร้องอันแหลมคมของเขาก้องไปทั่วลานหน้าคฤหาสน์แม่ทัพ

“ไฟ! มือของข้ากำลังลุกเป็นไฟ! น้ำ! เร็วเข้า เอาน้ำมาให้ข้า!”

เซียวอี้หมิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบหน้า ดวงตาแดงก่ำ ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของแม่ทัพโดยสิ้นเชิง ทหารองครักษ์ต่างหวาดกลัวและงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ได้แต่ยืนมองอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่ท่านแม่ทัพผู้ชาญฉลาดและทรงอำนาจของพวกเขาดิ้นรนอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขบ้า

ภายในห้องโถงใหญ่ของลานหลัก

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเฝ้ามองเจียงเหวินหนวนถือถ้วยชาเดือดร้อนจนลวกผิวได้อย่างมั่นคง ถือไว้จนเกือบหมดถ้วย ใบหน้าของนางแดงระเรื่อ มือไม่สั่นแม้แต่น้อย ตาของนางแทบถลนออกนอกเบ้า

นี่... เป็นไปได้อย่างไร? ชาเพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ มือของเด็กสาวคนนี้ทำจากเหล็กหรือไง?

“ท่านแม่สามี” เจียงเหวินหนวนเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนริมฝีปาก “ชากำลังจะเย็นแล้ว ทำไมท่านแม่สามีไม่หยิบไปดื่มล่ะเจ้าคะ”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวระงับความสงสัย หยิบถ้วยชาขึ้นมา แต่ความร้อนของชาลวกมือนางทันที ทำให้ถ้วยชาหลุดมือ เสียงแตกดังสนั่นไปทั่วห้องโถง

เจียงเหวินหนวนดูเหมือนจะร้องไห้ “ท่านแม่สามี ท่านไม่พอใจลูกสะใภ้หรือเจ้าคะ?”

เนื่องจากเป็นวันแรกของการพบเจ้าสาวคนใหม่ จึงมีผู้ใหญ่จากตระกูลมาร่วมด้วย ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวจึงได้แต่ฝืนยิ้มให้ดูใจดีมากขึ้น “จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร ข้าแค่ดีใจมาก ข้าแก่แล้วและเสียความสงบไปบ้าง เหวินหนวนเข้าใจผิดไปเอง”

ป้าหลายคนจากตระกูลใกล้เคียงต่างก็ชมเจียงเหวินหนวน โดยบอกว่าแม่สามีของนางโปรดปรานนางมากเพียงใด เจียงเหวินหนวนยิ้มอย่างซาบซึ้งใจให้กับฮูหยินผู้เฒ่าเซียว

เมื่อนางลุกขึ้นได้แล้ว ต่างหูที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซียวเตรียมไว้ให้เจ้าสาวนั้นไม่เพียงพอ นางจึงถอดกำไลหยกจากข้อมือของตัวเองมาใส่ให้