บทที่ 2 หายนะของเหล่าสามี - 2

ทันทีที่คลำชีพจรได้ คิ้วของหมอจางก็กระตุกอย่างแรง ชีพจรเต้นไม่สม่ำเสมออย่างมาก เหมือนม้าป่าที่วิ่งพล่านไปตามเส้นลมปราณ ซึ่งเป็นสัญญาณที่ชัดเจนของความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและเลือดและพลังปราณที่ปั่นป่วน

“ท่านแม่ทัพ อย่าตกใจไป ให้ข้าตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียดก่อน”

หมอจางค่อยๆ ยกมือขวาที่กระตุกของเซียวอีหมิงขึ้น เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้ หรี่ตา และตรวจดูบาดแผลอย่างละเอียดทีละนิ้ว ตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงฝ่ามือ

ไม่มีผิวหนังแตก ไม่มีเลือดไหล

หมอจางขมวดคิ้ว จากนั้นพลิกมือของเซียวอี้หมิงและตรวจดูฝ่ามืออย่างระมัดระวัง นอกจากรอยด้านหยาบๆ จากการใช้ดาบมาหลายปีแล้ว ผิวหนังบนฝ่ามือก็เรียบเนียน ไม่มีแม้แต่รอยแดง รอยพุพอง หรือรอยไหม้จากความร้อนจัด

“แปลกจัง…” หมอจางพึมพำ จากนั้นยกมือซ้ายของเซียวอี้หมิงขึ้นมา ซึ่งก็สมบูรณ์แบบเช่นกัน

เขายังไม่เชื่อจึงหยิบเข็มเงินจากกล่องยา ค่อยๆ จิ้มปลายนิ้วของเซียวอี้หมิง บีบเลือดออกมาหนึ่งหยด เลือดมีสีแดงสดและใส ไม่มีร่องรอยของการเป็นพิษหรือเปลี่ยนเป็นสีดำ

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่ลังเลของหมอจาง เซียวอี้หมิงซึ่งเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่ฝ่ามือจนแทบจะคลั่งกัดฟันและคำรามว่า “ท่าน... ท่านเจออะไรบ้างไหม! มันเป็นพิษชนิดไหนกัน?”

เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผากของหมอจาง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อ คิ้วของเขาขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม เขาทำงานในโรงหมอหลวงมาครึ่งชีวิต เห็นกรณีที่ยากและซับซ้อนนับไม่ถ้วน แต่สถานการณ์นี้ช่างเหลือเชื่อจริงๆ

“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านแม่ทัพ...” หมอจางรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจในตัวเอง “หมอคนนี้ไร้ความสามารถ ชีพจรของท่านแม่ทัพเต้นผิดปกติอย่างมาก แสดงให้เห็นชัดเจนว่าท่านกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส แต่... แต่ฝ่ามือของท่านแม่ทัพไม่มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ เลย ไม่มีแม้แต่รอยแดง บวม หรือรอยไหม้ และไม่มีสัญญาณของการวางยาพิษ หมอคนนี้... หาต้นเหตุไม่เจอ!”

พอได้ยินเช่นนั้น ห้องโถงใหญ่ของลานก็เงียบสงัดราวกับความตาย เหล่าสาวใช้และคนรับใช้ที่เฝ้าดูอยู่ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงงและตกใจ พวกเขาหาต้นเหตุไม่เจอหรือ? ท่านแม่ทัพกำลังกลิ้งไปมาบนพื้นคร่ำครวญ มันเป็นการแสดงทั้งหมดหรือ?

"เจ้าพูดเหลวไหล!"

เซียวอี้หมิงคำรามด้วยความโกรธ ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามือของเขากำลังจะถูกน้ำเดือดลวก ความเจ็บปวดอันน่าสะพรึงกลัวจากการที่ผิวหนังถูกเผาไหม้และลอกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยอุณหภูมิสูงนั้นสมจริงอย่างเหลือเชื่อ ทำไมถึงไม่มีร่องรอยเลย!

เขาอดทนต่อความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ฝ่ามือราวกับถูกไฟลวก พยายามลุกขึ้นจากเปลหาม เตะเก้าอี้ไม้เซียงชุน(ไม้มะฮอกกานี)ข้างๆ ล้มลงเสียงดังสนั่น เก้าอี้แตกเป็นเสี่ยงๆ บนพื้นอิฐสีน้ำเงิน

"หมอเถื่อน เจ้าหมอเถื่อนเฒ่า!" ใบหน้าของเซียวอี้หมิงบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เขาชี้ไปที่หมอจาง คำรามว่า “มือของข้าเกือบไหม้เป็นเถ้าถ่านแล้ว เจ้าบอกว่ามือข้าปกติดี ออกไป!”

หมอจางตัวสั่นด้วยความกลัว รีบถอยหลังไปโดยไม่แม้แต่จะคว้ากล่องยาของเขา

เมื่อเห็นลูกชายดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ฮูหยินผู้เฒ่าก็ใจสลาย น้ำตาไหลอาบแก้ม นางหันไปหาเหล่าคนรับใช้ที่ตกตะลึง “พวกเจ้ามัวยืนอยู่ทำไม ไม่ได้ยินหรือว่าท่านแม่ทัพบอกว่ามือร้อน? ไปที่ห้องเก็บน้ำแข็ง เร็วเข้า เอาน้ำแข็งมาประคบมือเขา ไปเดี๋ยวนี้!”

สาวใช้หลายคนราวกับตื่นจากความฝัน รีบวิ่งโซเซไปยังลานหลังบ้าน

ไม่นานก็มีอ่างน้ำแข็งบดเย็นจัดขนาดใหญ่ถูกนำเข้ามา เหล่าทหารองครักษ์รีบช่วยเซียวอี้หมิงไปนั่งบนเก้าอี้นุ่มๆ ห่อน้ำแข็งด้วยผ้าฝ้าย แล้วค่อยๆ ประคบลงบนมือที่ยังคงสภาพสมบูรณ์แต่กระตุกอยู่ตลอดเวลาของเขา

ความเย็นของน้ำแข็งช่วยระงับความรู้สึกแสบร้อนที่ยากจะอธิบายได้เล็กน้อย เซียวอี้หมิงเอนตัวพิงเก้าอี้ หายใจหอบหนัก ใบหน้าซีดเผือด