บทนำ 2

@ใต้หอพัก

หอพักนี้เป็นหอของมหาวิทยาลัยที่เปิดให้นักศึกษาคนที่เรียนดี และ คนที่มีการสนับสนุนอุปถัมภ์ทางมหาลัยเข้าอยู่ได้ ซึ่งเป็นหอพักที่หรูหรามากราวกับคอนโดเลยทีเดียว ไม่เสียชื่อมหาลัยเอกชนที่ค่าเทอมแพงที่สุดในประเทศ ซึ่งฉันได้อยู่ที่หอนี้เพราะเรียนดี และ ได้รับทุนติดต่อกันมาสองปีแล้ว

ตึก ตึก ตึก

หลังจากแวะไปซื้อของที่ร้านค้า ฉันก็แกล้งกินไอติมเดินวนไปวนมาที่ใต้หอ เพื่อรอจัดการธุระให้ฟ้าใสให้จบ ๆ ไปเพื่อที่จะได้ขึ้นไปอ่านหนังสืออย่างสบายใจสักที และ เพราะไม่ได้จะออกไปไหนไกล ตอนนี้ฉันจึงสวมแค่กางเกงขาสั้นเลยเข่าขึ้นมาเล็กน้อยกับเสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์สีดำเท่านั้น ฉันชอบแต่งตัวสบาย ๆ ไม่ชอบให้ตัวเองอึดอัด แต่ไม่อยากจะอวด เพราะถึงฉันจะแต่งตัวแบบนี้ แต่ทว่าก็ยังมีหนุ่ม ๆ แอบลอบมองกันอยู่เนื่อง ๆ ฉันก็พอจะรู้ว่าตัวเองหน้าตาดี เลยทำให้เนื้อหอมอยู่บ้าง แต่ทว่าหน้าตาจะไปสำคัญอะไรหากมันให้เงินฉันไม่ได้ ตอนนี้ฉันไม่สนใจที่จะมีความรักกับใครทั้งนั้น ฉันอยากรีบเรียนให้จบ รีบทำงาน และ มีชีวิตที่มั่นคงมากกว่า

จุ้บ.....จ้วบ

“ไอติมอันนี้ก็อร่อยดีเหมือนกันนะเนี่ย ไว้เดี๋ยวไปซื้อเพิ่มอีกแท่งดีกว่า” ฉันพึมพำกับตัวเองในขณะที่อมไอติมช็อกโกแลตอยู่ในปาก เพราะรู้สึกว่ารสชาติของมันถูกใจดีจนอยากจะกินอีกแท่ง

“พริ้งพลอย”

“อุ้ย!?” เสียงของใครบางคนที่ด้านหลังทำเอาฉันถึงกับสะดุ้ง และ เมื่อหันไปก็พบว่าเป็นพี่เวคิน ผู้ซึ่งเป็นปู่รหัสของฉันนั่นเอง

“สวัสดีค่ะพี่เวคิน” ฉันหยิบไอติมออกจากปาก ก่อนจะยกมือไหว้ชายหนุ่มที่แก่กว่าฉันประมาณสองปีอย่างนอบน้อม เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีแถมยังบ้านรวย นิสัยก็ดี ทั้งเป็นสุภาพบุรุษ และ ช่างเอาอกเอาใจ ทุกอย่างดูเพอร์เฟคไปหมดเลยสำหรับผู้ชายคนนี้

“มายืนทำอะไรตรงนี้หรอ(^_^)” พี่เวคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี ก่อนจะส่งยิ้มที่สาว ๆ ที่ไหนได้เห็นก็คงจะใจละลายมาให้ฉัน แต่ทว่าโชคดีไปที่ฉันมีภูมิคุ้มกันคนหล่อมากพอ เพราะงั้นจึงไม่ถูกความสวยงามตรงหน้ายั่วยวนง่าย ๆ

“พอดีพลอยหิว ก็เลยลงมาหาอะไรกินนิดหน่อยค่ะ”

“หิว แต่กินแต่ขนมงั้นหรอ เป็นเด็กหรือไงเรา(^_^)” พี่เวคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เขาทำราวกับฉันเป็นเด็กน้อย ซึ่งทำเอาฉันรู้สึกเขินขึ้นมาหน่อย ๆ แต่ทว่าฉันดันเป็นคนเก็บอาการเก่งก็เลยไม่ได้แสดงท่าทางอะไรออกไป

“พอดีพลอยไม่ค่อยชอบกินข้าวเท่าไหร่ค่ะ”

ฉันบอกคนตรงหน้าไปตามตรง เพราะฉันไม่ค่อยชอบกินข้าวจริง ๆ

“ไม่ได้สิ ต้องกินข้าวนะ”

“ไม่ได้การแล้ว จะปล่อยให้หลานรหัสพี่ทำตัวแบบนี้ได้ยังไงกัน วันนี้พี่จะพาเรา กับ ฟ้าใสไปกินข้าว เดี๋ยวพี่โทรหาฟ้าใสก่อนนะครับ” พอพี่เวคินพูดแบบนั้นฉันก็ตกใจขึ้นมาทันที