บทนำ

บทนำ

........................................

“พลอย”

“วันนี้ก็ช่วยหาข้ออ้างกับพี่เวคินให้หน่อยนะ”

เสียงของฟ้าใสดังขึ้น พร้อมกับคำขอร้องเหมือนอย่างเคย เพราะวันนี้เธอต้องการที่จะแอบไปเที่ยวกับกิ๊กคนที่เท่าไหร่ไม่รู้จึงมาขอให้ฉันช่วยหาข้ออ้างบอกแฟนของเธอที่มักจะมารอเจออยู่ใต้หอพักเกือบทุกวันให้

“ฟ้าใส เราไม่อยากทำแบบนี้เลย เธอเลิกมีกิ๊กไม่ได้หรอ” ซึ่งฉันก็ทำได้แต่พยายามบอกปฏิเสธไป แต่มีหรือที่คนอย่างเธอจะยอม ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันขนาดนั้นเลยแท้ ๆ ถึงแม้จะมีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน หรือ จะเป็นรูมเมทที่หอด้วยกันมาหนึ่งปี แต่ทว่ากลับไม่สนิทใจต่อกันเลยสักนิด แถมก่อนหน้านี้เธอยังเอาแต่เมิน และ บางครั้งก็มองเหยียดกันเสียด้วยซ้ำไป แต่ทว่าพอฉันดันไปรู้ความลับที่ไม่ใสของเธอเข้า เจ้าตัวก็ดันเอาแต่มาทำตัวเกาะติดราวกับเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเพราะกลัวว่าฉันจะเอาความลับของดาวมหาลัยอย่างเธอไปแพร่งพราย และ บอกให้แฟนของเธอที่เป็นปู่รหัสของฉันรู้

“ก็แค่ช่วยแค่นี้เอง”

“อีกอย่างพลอยก็เป็นสายรหัสของพี่เวคินด้วย เขาก็คงไม่เซ้าซี้อะไรมากหรอก”

“ช่วยหน่อยเถอะนะ ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ” ยัยฟ้าใสเอ่ยกับฉันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะตบท้ายด้วยการเอามิตรภาพจอมปลอมมาบีบบังคับฉัน ซึ่งถ้าฉันบอกไปว่าฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ก็ไม่รู้ว่ายัยนี่จะวีนยังไงบ้างเลย  ใครจะไปคิดว่าดาวมหาลัยที่มีภาพลักษณ์ใส และ บริสุทธิ์ จะแอบคบซ้อนกับผู้ชายหลายสิบคน หนำซ้ำยังกล้าที่จะสวมเขาให้พี่เวคิน ไอดอลคนดังของมหาลัยอีก

“อือ ๆ แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ” ฉันยื่นคำขาด เพราะไม่อยากเป็นเครื่องมือในการนอกใจแฟนของคนอื่น เพราะมันบาป! ถึงแม้จะรู้ว่าอาจไม่เข้าหูยัยนี่เลยก็ตาม แถมอีกฝ่ายก็ยังเป็นถึงปู่รหัสของฉันอีกต่างหาก

“ขอบใจนะ งั้นฟ้าใสไปนะ เดี๋ยวขากลับซื้อขนมแพง ๆ มาฝาก” ฟ้าใสเอ่ยอย่างร่าเริง ก่อนจะรีบออกจากห้องไป วันนี้เธอแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด และ แต่งหน้าจัดจ้านกว่าปกติ ซึ่งดูท่าวันนี้เธอก็คงจะไม่กลับหอเหมือนอย่างเคยแน่นอน เรื่องขนมของฝากไม่จำเป็นต้องฝันถึงเลย

ปึง!

“เฮ้ออ” ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทลง ฉันก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลง ๆ ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้อง

“ใกล้ได้เวลาแล้วสินะที่พี่เวคินจะมา ฮึบ! รีบไปทำให้เสร็จแล้วรีบกลับมาอ่านหนังสือต่อดีกว่า” ฉันได้แต่พึมพำกับตัวเอง เพราะต้องทำอะไรแข่งกับเวลา ทุกเวลาทุกนาทีสำหรับฉันนั้นมีค่ามาก ในวันหยุดแบบนี้ที่ไม่ต้องไปทำงานพิเศษ ฉันก็ต้องใช้มันไปกับการทบทวนตำราให้มากที่สุด เพราะไม่อยากให้ทุนการศึกษาที่ได้รับหลุดลอยไป