บทที่ 2 ไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่น

บทที่ 2

ไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่น

........................................

"เรื่องของคนอื่น มันเป็นเรื่องของคนอื่น" ฉันพยายามบอกตัวเองแบบนั้นเพื่อที่จะเริ่มต้นใช้ชีวิตของตัวเองต่อ ใครจะนอกใจใคร ใครจะฟีทเจอริ่งกับใครก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ทำงาน เก็บเงิน เรียนจบเพื่อมีอนาคตที่ดี! แค่สิ่งเหล่านี้ก็พอแล้วที่ฉันควรใส่ใจ

ฟึบ!

เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็หยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวมอย่างทะมัดทะแมง ในเจ็ดวันฉันจะมีวันหยุดอยู่หนึ่งวัน ส่วนหกวันที่เหลือก็คือวันเรียน และ ทำงานพิเศษ โดยในแต่ละวันฉันจะทำงานพิเศษวันละสองที่ ช่วงบ่าย-เย็น ทำหน้าที่เป็นบาริสต้าที่ร้านกาแฟใกล้มหาลัย ส่วนหัวค่ำ-ดึก จะเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ผับชื่อดัง ซึ่งฉันชอบที่ได้ทำงานในร้านกาแฟมาก ๆ กลิ่นกาแฟหอม ๆ ที่คั่วเอง ไอน้ำอุ่น ๆ บรรยากาศที่เงียบสงบ ถึงแม้จะได้เงินไม่มาก แต่มันช่างช่วยให้หัวใจรู้สึกชุ่มชื่นเสียเหลือเกิน ส่วนงานที่ผับ ถึงจะไม่ได้ชอบนัก เพราะมักจะเกือบถูกลวนลาม และ แทะโลมอยู่เป็นประจำ แต่ทว่าก็ได้เงินดีมากคุ้มกับที่อดหลับอดนอน ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงต้องทำงานหนักขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่ได้ทั้งทุนการศึกษาเต็มจำนวน และ มีที่พักฟรี ก็คงต้องบอกว่า เพราะความจนมันน่ากลัว ฉันไม่ใช่ทายาทจากตระกูลดังที่มีเงินถุงเงินถังจนไม่จำเป็นต้องคิดถึงเรื่องในอนาคตก็ได้ ฉันเป็นเพียงแค่เด็กกำพร้าที่พอจะมีโชคดีเรื่องสติปัญญา และ ความขยันอยู่นิดหน่อย เพราะงั้นอะไรที่ทำได้พอให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้นฉันก็อยากจะทำ แต่วงเล็บว่าต้องทำมันด้วยตัวเองนะ ฉันไม่ชอบวิงวอน หรือ ร้องขอความช่วยเหลือจากใครสักเท่าไหร่ เพราะไม่อยากถูกทวงบุญคุณเอาทีหลัง

ทว่า

ทั้ง ๆ ที่ฉันพยายามจะไม่เข้าไปอยู่ในวังวนแห่งปัญหาของคนอื่นแท้ ๆ แต่ทว่าก็ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าใจ

กริ๊ง!

"ร้านกาแฟพอใจยินดีต้อนรับค่ะ" เสียงกระดิ่งที่ติดไว้ที่ประตูดังขึ้น เป็นสัญญาณว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้าน เมื่อได้ยินดังนั้นฉันก็รีบหันไปมอง และ กล่าวคำต้อนรับด้วยน้ำเสียงสดใสทันที แต่ทว่าภาพตรงหน้าก็ทำฉันแทบจะคุมสีหน้าไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าพี่เวคินกำลังเดินควงแขนเข้ามาในร้านกาแฟพร้อมกับหญิงสาวหุ่นดีคนหนึ่ง ซึ่งพอเห็นดังนั้นฉันก็รีบทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้นทันทีด้วยความตกใจ

พรึ่บ!

"แล้วฉันจะตกใจทำไมเนี่ย!"

"อ้าว คนขายไปไหนแล้วล่ะ"

"ซื้อกาแฟหน่อยค่า" หญิงสาวสวยคนนั้นที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านเอ่ย เมื่อเห็นว่าพนักงานหายไปไหนไม่รู้

กริ๊ง! ๆ ๆ

หญิงสาวกดกริ่งที่เคาน์เตอร์ติดต่อกันหลายครั้ง แต่ทว่าฉันกลับไม่กล้าโผล่หน้าออกไปเลย จนกระทั่งพี่ธีเดินออกมาจากหลังร้านเพราะได้ยินเสียงกริ่ง

"มาแล้วครับ ๆ"

"พลอยไม่อยู่งั้นหรอ" พี่ธีพึมพำ ก่อนจะมองมาเห็นฉันที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น พอเห็นแบบนั้นเขาก็ทำหน้าตาฉงนสงสัย ซึ่งฉันได้แต่ยกมือไหว้ขอโทษเขายิก ๆ พี่ธีจึงได้แต่ตามน้ำไป และ มาต้อนรับลูกค้าแทน

"ทำอะไรกันอยู่คะเนี่ย ให้ลูกค้ารอตั้งนาน" หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดทั้ง ๆ ที่เธอเข้ามาในร้านยังไม่ถึงห้านาทีเลยแท้ ๆ

"ไม่เอาครับน้ำ เราก็ไม่ได้รอนานขนาดนั้นสักหน่อย" ชายหนุ่มอีกคนเอ่ยขึ้น ซึ่งทั้งน้ำเสียง และ โทนเสียงของเขาฉันจดจำมันได้ดี ว่าเขาก็คือพี่เวคินตัวจริงเสียงจริง แถมผู้หญิงคนนั้นก็คือหญิงสาวข้างซอกกำแพงอีกต่างหาก เป็นเรื่องจริงสินะเนี่ย ฉันไม่ได้ตาฝาดไปจริง ๆ ด้วย อ๊าก!! ทำไมฉันต้องมารับรู้อะไรแบบนี้ด้วยนะเนี่ย

"ต้องขอโทษด้วยนะครับ"

"วันนี้ลูกค้าทั้งสองจะรับเมนูอะไรดีครับ(^_^)" พี่ธีรับลูกค้าอย่างมืออาชีพ สุดยอดไปเลยค่ะพี่ธี! ฉันถึงกับต้องยกนิ้วโป้งให้พี่ธีถึงสองนิ้ว ซึ่งพี่ธีที่ก้มหน้ามามองก็ถึงกับส่ายหน้าไปมายิ้ม ๆ