บทที่ 2.2

ห้านาทีต่อมา

"ทานให้อร่อยนะครับ ขอบคุณที่ใช้บริการ(^_^)"

"ไปแล้วหรอพี่ธี" ฉันกระซิบกระซาบถามพี่ธีเบา ๆ และเมื่อพี่ธีพยักหน้าฉันก็รีบคลานออกมาจากใต้เคาน์เตอร์ทันที

"ยังไงเรา นั่นโจทย์หรอ" พี่ธีเอ่ยถามด้วยความสงสัย ซึ่งฉันก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที

"ไม่ใช่โจทย์พลอยหรอกค่ะ แต่เป็นโจทย์ของคนรู้จัก"

"ก็นึกอยู่ ว่าคนอย่างพลอยจะไปมีศัตรูที่ไหนได้" พี่ธีส่ายหน้าไปมาเบา ๆ เพราะงั้นฉันจึงอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่าความหมายที่ว่าคืออะไร

"หมายถึงยังไงคะ?"

"ก็ดูพลอยไม่ค่อยสนใจใครไง เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงานงก ๆ"

"แล้วมันไม่ดีหรอคะ?"

"มันก็มีทั้งดี และ ไม่ดีคละกันไปนั่นแหละ"

"ตั้งใจทำงานมันก็ดี แต่บางทีพลอยต้องหัดสนใจคนอื่นบ้าง เดี่ยวจะตามเล่ห์เหลี่ยมของคนอื่นเขาไม่ทันเอา"

"เหมือนที่ไม่รู้ว่าพี่ธีชอบพลอยน่ะหรอ?" ฉันแกล้งกระเซ้าพี่ธีอย่างหยอกล้อ ฉันทำงานกับพี่เขามา ปีนี้ก็จะเข้าปีที่สองแล้ว ซึ่งพี่ธีแอบชอบฉันมาตลอดหนึ่งปี แต่ฉับกลับไม่รู้เลย จนกระทั่งที่เขามาสารภาพรัก ซึ่งฉันก็หักอกเขาไปเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่าเราก็ยังคงเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกัน แถมตอนนี้พี่ธีก็มีแฟนแล้วด้วย

"ล้อพี่หรอฮะ มานี่เลยมา"

"โชคดีที่เป็นพี่นะ ถ้าพลอยไปเจอคนที่เจ้าห์กว่านี้ เจ้าแผนการ แถมยังโรคจิตพลอยจะนึกเสียใจ" พี่ธีเอ่ย ก่อนจะจับฉันล็อกคอ และ ใช้มือเขกหัวฉันเบา ๆ และ เพราะว่าพวกเราไม่ทันมอง จึงไม่ทันเห็นเลยว่ามีใครบางคนหยุดยืนอยู่หน้าร้านมาสักพักแล้ว และ เข้ากำลังจะเปิดประตูเข้ามาในร้าน

กริ๊ง!

"ฮ่า ๆ ๆ พี่ธีปล่อยพลอยนะ" เสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้นทำให้หางตาฉันเหลือบมองไปที่ประตูทันที ก่อนจะพบว่าเป็นพี่เวคินนั่นเอง! นี่เขายังไม่ไปอีกหรอเนี่ย!?

"อ้าวคุณลูกค้า เครื่องดื่มมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ" พี่ธีดูลนลานเล็กน้อยเมื่อคิดว่าเครื่องดื่มที่ทำไปเมื่อสักครู่มีปัญหา

"พอดีขมไปหน่อยครับ เลยว่าจะมาขอไซรัปเพิ่ม (^_^)" พี่เวคินเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะยื่นแก้วกาแฟไปให้พี่ธี และ เลื่อนสายตามาทางฉันพร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

"พลอยทำงานอยู่ที่นี่งั้นหรอ"

"เอ่อ.....ใช่ค่ะ พลอยทำที่นี่มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว" อีกแล้ว รู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ จากพี่เวคินอีกแล้ว

"งั้นหรอ เอาไว้พี่จะมาอุดหนุนบ่อย ๆ นะ"

"กาแฟอร่อยดีนะครับ(^_^)" พี่เวคินเอ่ยกับฉัน ก่อนจะหันไปพูดชมพี่ธี

"ขอบคุณนะครับ ท่านให้อร่อยครับ" พี่ธียิ้มแก้มแทบปริเมื่อได้รับคำชม ก่อนที่เขาจะส่งแก้วกาแฟที่เติมไซรัปแล้วคืนให้พี่เวคิน

"พี่ไปก่อนนะ"

"สวัสดีค่ะพี่คิน" ฉันยกมือไหว้พี่คินเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเปิดประตูเดินออกจากร้านไป ทว่าจู่ ๆ ฉันก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ มันเป็นคำพูดของเขา ถึงแม้จะนานแล้ว แต่ฉันก็พอจะจำได้ลาง ๆ

'พี่ไม่ค่อยชอบกินกาแฟเท่าไหร่'

'แต่จะกินตอนที่อารมณ์ไม่ดี เพราะรสขมของมันพอที่จะช่วยเรียกสติพี่ได้บ้าง'

อีกด้าน

"เข้าไปในร้านกาแฟทำไมอีกหรอคะเวคิน"

"ไปเติมไซรัปมาครับ"

"เพราะกาแฟรสชาติไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ" สิ้นเสียงทุ้ม เวคินก็ทิ้งแก้วกาแฟที่ยังไม่ทันได้แตะสักคำลงถังขยะทันทีด้วยใบหน้าเย็นชา

ตุ้บ!