บทที่ 1 แค่คนที่เดินเฉียดกันไปมา

บทที่ 1

แค่คนที่เดินเฉียดกันไปมา

........................................

@มหาวิทยาลัย

“พลอย”

“(-__-)”

“พริ้งพลอย!”

“ฮะ ๆ อะไร!?” ฉันตกใจจนแทบจะตกโต๊ะ เมื่อจู่ ๆ สาวสวยหน้าหวานอย่างแก้วก็ตะโกนใส่หูของฉัน เสียงดัง ฟังชัดจนแก้วหูแทบแตก

“เป็นอะไรเอาแต่นั่งเหม่อ”

“พักผ่อนไม่พอหรือไง หรือว่าไปเจอผีที่ไหนมา”

“นั่นสิ วันนี้ดูหน้าตาซีดเซียวนะ”

“เมื่อวานวันหยุดไม่ใช่หรอ หรือ แอบไปทำงานเสริมมาอีกแล้ว” ตาออมสมทบทันที

“เปล่า ๆ ก็อ่านหนังสืออยู่ห้องนั่นแหละ เพียงแต่มีเรื่องต้องคิดจนนอนไม่หลับน่ะ” ฉันได้แต่อ้อมแอ้มเอ่ย เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับจริง ๆ ภาพที่ได้เห็นยังคงติดตาฉันอยู่เลย และ ทั้ง ๆ ที่คิดทบทวนทั้งคืน แต่ก็ยังไม่เข้าใจ และ ไม่แน่ใจ จนคิดว่าตัวเองอาจอ่านหนังสือมากไปจนเบลอเผลอเห็นหน้าของใครคนนั้นเป็นหน้าของปู่รหัสอย่างพี่เวคิน เพราะมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พี่เวคินจะทำเรื่องแบบนั้นในที่สาธารณะ หนำซ้ำยังทำกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนรักของตัวเองอีกต่างหาก โอ๊ย! สับสนโว้ยยย

ปึก!

“อ๊ะ” ฉันอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อถูกความเย็นของกระป๋องน้ำอัดลมแนบลงที่ข้างแก้ม ซึ่งนั่นก็เป็นฝีมือของตั้งเต ซึ่งเขาก็เป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่มของฉันนั่นเอง โดยกลุ่มของฉันจะประกอบไปด้วย ฉันพริ้งพลอย ยัยฟ้าใสที่ไม่คอยสนิทกัน แต่มาเกาะแกะเพราะจะใช้ประโยชน์จากฉัน แก้ว สาวสวยหน้าหวานแต่ปากจัด ตาออม สาวห้าวแต่นิสัยดี และ ตั้งเต ชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่งดีกรีเดือนมหาลัย

“เพรา ๆ งานพิเศษลงบ้างสิพลอย เดี๋ยวร่างกายจะรับไม่ไหวเอานะ” ตั้งเตเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ ฉัน และ วางกระป๋องน้ำอัดลมลงบนมือ

“ใช่ ๆ ตั้งเตดุไอ้พลอยมันเลย” แก้วเอ่ย ก่อนจะตีหน้ายักษ์ใส่ฉัน ซึ่งแก้วก็มักจะเป็นแบบนี้ประจำเพราะมันเป็นห่วงกลัวว่าฉันจะโหมงานพิเศษจนตายก่อนเรียนจบ

“ฉันก็ไม่ได้ทำงานหนักขนาดนั้นซะหน่อย”

“แล้วก็บอกแล้วไงว่าเมื่อคืนแค่นอนไม่หลับเฉย ๆ” ฉันยู่ปากใส่แก้วเล็กน้อย ก่อนจะเปิดกระป๋องน้ำอัดลมในมือดื่ม

“เมื่อคืนนอนไม่หลับหรอ”

“มีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า หรือว่าไม่สบาย” ตั้งเตเอ่ยถามฉันด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเอามือมาอังที่หน้าผากฉันเบา ๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ ซึ่งตั้งเตก็เป็นแบบนี้เสมอ เป็นพ่อคนดีประจำกลุ่ม

“ร้อนปะ?” ฉันถามตั้งเตที่ยังคามืออยู่บนหน้าผากตัวเอง ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับแก้มตัวเองไปด้วย เพราะก็รู้สึกว่าตัวเองตัวรุม ๆ เหมือนกัน นั่นก็เพราะเมื่อคืนฉันเครียดมากเกินไป เลยอาจทำให้จับไข้ขึ้นมาก็ได้

“แล้วฟ้าใสไม่มาด้วยหรอพลอย อ้าวนั่นไง.....พูดถึงก็มาพอดีเลย” ยังไม่ทันที่ตาออมเอ่ยจบประโยค แม่นางตัวดีที่ฉันบอกกับแฟนเธอว่าเธอไม่สบายก็มาปรากฏกายพร้อมกับแฟนหนุ่มของเธอนั่นเอง

“ตัวอุ่น ๆ นะพลอย”

“วันนี้เตว่า พลอยลางานแล้วก็นอนพักที่ห้องเถอะ” ตั้งเตเอ่ยกับฉันด้วยท่าทางเป็นห่วง ก่อนจะเอามือออกจากหน้าผากฉันไป

“อะ อือ” ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกกับตั้งเต และ ไม่กล้าหันไปมองทางพี่เวคินเลยสักนิด เพราะภาพเมื่อคืนยังคงติดตา เพราะไม่รู้ว่าใช่เขาจริง ๆ หรือ แค่ตาฝาด เพราะงั้นจึงไม่อยากคาดเดาไปก่อนเพราะกลัวจะมองปู่รหัสไม่เหมือเดิม

“พลอยไม่สบายหรอครับ” เสียงของพี่เวคินดังขึ้น ทั้ง ๆ ที่ฉันกะจะทำเป็นเมินมองไม่เห็นเขาแท้ ๆ แต่ทว่าเขากลับเอ่ยเรียกฉันเสียอย่างนั้น

“!?” ในขณะที่ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองพี่เวคินก็ต้องตกใจ ที่เมื่อได้มองสบตากับพี่เวคินที่ถึงจะยิ้มอยู่ แต่ทว่าฉันกลับรู้สึกขนลุกซู่ไปทั่วตัว แถมยังรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูกอีกต่างหาก หัวใจก็พลันเต้นแปลก ๆ ขึ้นมา ทำให้อดนึกถึงช่วงเมื่อตอนปีหนึ่งที่เข้ามาเรียนใหม่ ๆ ไม่ได้