บทที่ 4

ต่อมาทันที เสียงฆนัตว์ก็ตะคอกด่าฉันใส่หูมาเป็นชุด

“เปรมา เรื่องนี้ฉันผิดกับเธอก็จริง แต่มันถึงขนาดที่เธอต้องมาลงกับณินแบบนี้เลยเหรอ?”

“เธอรู้บ้างไหมว่าไอ้ของที่เธอลงไปนั่น ทำให้อนาคตในสายงานของเธอพังหมดทั้งชีวิต เธอนี่มันใจร้ายเกินไปแล้ว!”

ฉันที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยถึงกับงงไปหมด “นายพูดอะไรของนาย?”

“ยังจะมาทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกเหรอ” ฆนัตว์หยิบมือถือขึ้นมา ยื่นจอมาเกือบจะแทบหน้า

ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า เรื่องที่ญาณินเคยวางยาสลบฉันผิดพลาด ถูกเอาไปลงในอินเทอร์เน็ตเรียบร้อยแล้ว พอรวมกับอุบัติเหตุครั้งล่าสุด คนทั้งเน็ตก็รุมด่าเธอกันเละ

ทางโรงพยาบาลเลยไล่ญาณินออกทันที ส่วนโรงพยาบาลอื่น ๆ ก็ประกาศชัดว่าจะไม่รับเธอเข้าทำงานตลอดชีวิต

“ไม่ใช่ฉันโพสต์” ฉันขมวดคิ้วอธิบาย

“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร นอกจากเธอแล้ว ยังมีใครเกลียดเธอขนาดนั้นอีกล่ะ? เธอนี่คิดจะบีบให้เธอฆ่าตัวตายเลยใช่ไหม!”

พูดจบฆนัตว์ก็เปิดไฟล์วิดีโอในมือถือให้ดู “เดี๋ยวเธอต้องออกมาชี้แจง บอกไปเลยว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องที่เธอกุขึ้นจัดฉากเองเพื่อเอายอดคนดู”

ฉันมองฆนัตว์อย่างเหลือเชื่อ “นายรู้ไหม ว่าถ้าฉันลงคลิปนี้ไป ฉันต้องโดนอะไรบ้าง?”

ฉันจะโดนถล่มในเน็ตยับยิ่งกว่าที่ญาณินต้องรับอยู่ตอนนี้หลายเท่า

“ฉันรู้” ฆนัตว์จับแขนฉันแน่น มองฉันอย่างจริงจัง “แต่ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดเอง”

“ขอแค่เธอยอมลงวิดีโอนี้ ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที เธอไม่ใช่เคยอยากแต่งกับฉันมาตลอดเหรอ?”

“เปรมา เธอควรรู้นะว่า ปีนี้เธอก็ยี่สิบแปดแล้ว นอกจากฉันแล้ว ไม่มีใครยอมแต่งกับเธอหรอก”

คำว่าปฏิเสธที่กำลังจะหลุดจากปาก กลับจุกคาอยู่ตรงลำคอทันทีที่ได้ยินประโยคสุดท้ายนี้

ฉันหัวเราะออกมา แล้วตอบโดยไม่ลังเล “ได้สิ ฉันถ่ายก็ได้”

พอได้ยินคำตอบของฉัน แววตาฆนัตว์ก็วูบไหวไปด้วยความดีใจและสะใจปนกัน

“เปร ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ทำให้ฉันผิดหวัง”

พูดจบ เขาก็ยัดกระดาษใบหนึ่งใส่มือฉัน พูดเสียงอ่อนลงว่า

“เดี๋ยวเธอก็อ่านตามนี้นะ พอเรื่องนี้จัดการเสร็จ ฉันจะไปขอแต่งงานที่บ้านเธอทันที แล้วจะให้สินสอดพ่อแม่เธอเป็นสองเท่าเลย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าตอนนั้นเขาจะยังไม่ยอมให้เธอแต่งกับฉันอีก”

คำพูดของฆนัตว์กลับทำให้ฉันนึกอะไรขึ้นมาได้

ตอนเขายังมือเปล่าไม่มีอะไร ฉันกลัวเขาจะเสียหน้าเลยร่วมมือกับพ่อแม่ปกปิดตัวตนที่แท้จริงของตัวเองไว้ เพราะแบบนี้จนถึงตอนนี้ฆนัตว์ถึงยังคิดว่าบ้านฉันก็ฐานะไม่ต่างจากเขา

เลยทำให้ทุกวันนี้ เขายังมั่นใจมาตลอดว่าพ่อแม่ฉันจงใจหาเรื่องกีดกัน เพราะอยากจะรีดเงินจากเขาให้ได้มากที่สุดเท่านั้นเอง

ความจริงแล้ว พ่อแม่ฉันเห็นจากความไม่เอาถ่านของฆนัตว์นั่นแหละ ว่าเขาไม่ได้จริงใจอะไรกับฉันเลย แต่ก็เถียงไม่ชนะลูกสาวที่หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้น สุดท้ายเลยต้องยอม ๆ กันไป มีเงื่อนไขเดียวคือ ฆนัตว์ต้องทำตามที่พูดไว้ตั้งแต่แรก ให้ได้เลื่อนตำแหน่งแล้วค่อยแต่งงานกับฉัน

เสียงกดปุ่มหยุดอัดวิดีโอดังขึ้น ฆนัตว์ดูพอใจกับความว่าง่ายให้ความร่วมมือของฉันเหลือเกิน

จังหวะนั้นเอง มือถือเขาก็ดังขึ้น ชื่อที่โชว์บนหน้าจอคือ ญาณิน

ปลายสายเป็นเสียงร้องไห้ปนสะอื้นของเธอ

“พี่ฆนัตว์คะ ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว... พี่จะยอมขึ้นมาที่ดาดฟ้าโรงพยาบาล เจอฉันเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมคะ แบบนั้นต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่เสียดายแล้ว”

“ณิน อย่าทำอะไรใจร้อนนะ! ฉันให้เปรมาช่วยลงคลิปชี้แจงให้เธอแล้ว เดี๋ยวฉันรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”

พอวางสาย ฆนัตว์ก็หันมามองฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

“เปร ตอนนี้อารมณ์ณินไม่คงที่ ฉันต้องไปปลอบเธอ ฉันสาบานเลย ฉันเห็นเธอเป็นแค่น้องสาว ถ้าเธอไม่สบายใจ หลังจากวันนี้ไป ฉันจะตัดขาดไม่ติดต่อเธออีกเลย”

ไม่รอให้ฉันตอบอะไร ฆนัตว์ก็เดินกึ่งวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน

ฉันมองประตูที่ปิดสนิท แล้วยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง

แต่ฆนัตว์เอ๋ย เรื่องของนายกับญาณินน่ะ มันไม่คุ้มให้ฉันเอาใจไปใส่ตั้งนานแล้วล่ะ เพราะนายมันไม่คู่ควรเลยต่างหาก

ฉันรีบทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล กลับบ้านไปหยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วเรียกรถไปสนามบิน

นั่งรถไปประมาณชั่วโมงหนึ่ง ฉันก้มดูมือถือ

ผ่านไปแค่ยี่สิบนาที วิดีโอชี้แจงของฉันก็ขึ้นเทรนด์ฮิตไปเรียบร้อยแล้ว

ตามมาด้วยดงคอมเมนต์ด่าทอถล่มทลาย

ไม่นานมือถือฉันก็เริ่มสั่นไม่หยุด สายโทรศัพท์จากทั่วสารทิศดังเข้ามารัว ๆ

ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าล้วนแต่เป็นสายโทรมาด่าฉันทั้งนั้น

แต่ถัดมาไม่กี่วินาที มือถือก็ดังอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายจากฆนัตว์

เสียงร้อนรนดังมาตามสาย

“เปร ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับเธอกลับบ้าน อยู่ข้างนอกคนเดียวมันไม่ปลอดภัยนะ”

ฟังแล้วก็ขำ คนที่ทำให้ฉันเสี่ยงอันตรายสารพัดก็เขานั่นแหละ ตอนนี้จะมาสวมบทเป็นคนดีอะไรอีก

ฉันหัวเราะเย็น ๆ “ฆนัตว์ ที่นั่นไม่ใช่บ้านของฉัน”

คนทางนั้นเงียบไปแวบหนึ่ง ลมหายใจเหมือนจะถี่ขึ้น

ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองหรือเปล่า แต่เสียงฆนัตว์ฟังดูเหมือนเริ่มกระวนกระวาย

“เปร หมายความว่ายังไง?”

ฉันหลุบตาลงเล็กน้อย แล้วตอบเขาชัด ๆ

“ฆนัตว์ เราเลิกกันเถอะ”

“เพื่อเป็นการขอบคุณ ‘ของขวัญ’ ตลอดแปดปีที่นายมอบให้ฉัน ฉันจะให้ขวัญเลิกกันสักชิ้นหนึ่งแก่นาย ขอให้นายกับญาณินได้ครองรักกันสมใจนะ”

พูดจบ ฉันก็กดวางสาย แล้วส่งไฟล์เสียงที่ฆนัตว์ข่มขู่ให้ฉันถ่ายคลิปที่โรงพยาบาล พร้อมหลักฐานที่เขานอกใจไปคบกับญาณิน ทั้งหมดนั่นไปให้สำนักข่าวเจ้าใหญ่ทีเดียว