Chapter 12 แววตาไม่พอใจ 

CHAPTER 12

แววตาไม่พอใจ

"อย่าชอบพี่เลย.."

"..."

"เธอ...ไม่ใช่สเปคพี่หรอก"

คำนั้นที่เขาบอกฉันมันยังคงเข้ามาในโสตประสาทสมองไม่ได้จางหายไปไหน หลังจากนั้นฉันก็เดินหนีเข้าห้องนอนในทันที ไม่ปล่อยให้พี่แกได้เห็นดวงตากลมโตที่มีน้ำใส ๆ คลอเบ้า

นี่เดมี่คนสวยจอมเริ่ด เชิด หยิ่ง กำลังโดนหักอกอยู่อย่างนั้นเหรอ เหอะ ๆ เจ็บเป็นบ้า อกหักครั้งแรก

หลังจากนั้นไม่นานช่วงเย็น ๆ เฮียเดวากลับมาเยี่ยมที่คอนโด กลับมาก็พบสภาพพี่เทย์เลอร์นอนสลบอยู่ที่โซฟา ส่วนฉันนั้นนอนหลับอยู่ในห้อง และโชคดีกว่านั้นคือวันนี้เฮียวาใจดีบอกจะพาฉันไปเที่ยวที่ผับทั้งที่ปกติไม่ปล่อย

ผับหน้ามหาวิทยาลัย

ฉันนั่งอยู่กับพวกเพื่อน ๆ ของเฮียวา เราอยู่กันที่โซนวีไอพีชั้นสอง ที่นั่งเป็นแบบโซฟาหนังสีแดงในวันนี้ มีเครื่องดื่มและอาหารที่เฮียสั่งมาเต็มไปหมด

"มองหาอะไรหมวยมี่ เฮียไม่ปล่อยให้ไปโต๊ะเพื่อนหรอกนะ" เฮียวาที่นั่งใกล้ฉันพูดขึ้นพร้อมกระซิบลงข้างหูเพราะเสียงเพลงในผับดังมาก ๆ จนแทบจะต้องตะโกนคุยกัน

"อะไรเฮีย ไม่ได้มองหาใครสักหน่อย" เบื่อพี่ชายจอมรู้ทัน

"หึ เดมี่นี่ซนจริงนะ" พี่ลีออนยิ้มมุมปากพลางหยิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขึ้นมาจิบ ข้าง ๆ มีพี่เอ็มเมอร์นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกัน

"แล้วสาวใช้ประจำตัวมึงล่ะ น้ำอิง น่ะ ไม่พามาด้วยรึไง?" เฮียเดวาหันไปถามพี่เอ็มเมอร์ที่นั่งถือแก้วคริสตัลบรรจุน้ำสีอำพันหมุนเล่นไปมา ในหัวเหมือนกำลังครุ่นคิดหลาย ๆ เรื่อง

"ให้รออยู่ที่ร้านนมหน้ามหาลัย"

"สาวใช้มึงนี่เด็กถึงขั้นไม่เอาเข้าผับเลยรึไงวะ หึ" พี่ลีออนถาม

"ก็เปล่า...กูแค่ไม่อยากให้เข้ามารบกวน"

"แม่มึงนี่นะ สั่งสาวใช้ประกบตามตัว ถึงขั้นต้องส่งมาตามดูแลที่มหาลัย สุดยอดเลยว่ะไอ้คุณชาย"

พี่เทย์เลอร์ยังอดแซวไม่ได้ บ้านพี่เทย์เลอร์ก็ว่ารวยมากแล้วนะ ยังเรียกพี่เอ็มเมอร์ว่าคุณชาย อื้อหือ ทำเอาซะอยากเห็นบ้านพี่เอ็มเมอร์เลย เห็นว่าเป็นผู้ลากมากดีเก่าแก่ เอ็มเมอร์ เอวากรณ์ เอวาสกุล ทายาทเพียงคนเดียวแห่งเอวาสกุล

แต่แล้วขณะกำลังฟังพี่ ๆ คุยอะไรเพลิน ๆ สายตาของฉันก็หันไปเห็นนนท์กำลังเดินขึ้นมาที่ชั้นวีไอพี เหมือนจะนัดกับเรย์และซิมส์มาเที่ยวกัน

"เฮียวา ๆ นั่นเพื่อนหนูเอง ขอไปนั่งกับพวกนนท์แปปเดียวได้มั้ยเดี๋ยวกลับมา" เมื่อเห็นหน้าเพื่อนก็รีบหันมาเขย่าแขนพี่ชายทันที

"ไหนเพื่อน เรียกมันมาที่โต๊ะสิ ขอดูหน้ามันหน่อย" เฮียวาที่ปกติมักใจดี เฟรนด์ลี่ ขี้เล่น ตอนนี้กลับทำน้ำเสียงจริงจังและเต๊ะหน้าโหดขึ้นมาซะอย่างนั้น

"นั่นไงคะ นนท์! นนท์! มาทางนี้เร็ว" ฉันยืนขึ้นโบกไม้โบกมือให้นนท์ที่กำลังจะเดินไปกับพวกซิมส์และเรย์

"อ้าว มายังไงเนี่ยเดมี่?" นนท์หันมามองหน้าฉันแล้วยิ้มพร้อมกับเดินเข้ามา

"อ้าว นี่มันไอ้นนท์" เฮียเดวาดึงฉันให้นั่งลงด้านข้างพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของเพื่อนฉัน

"หืม เฮียวารู้จักนนท์ด้วยเหรอ" ฉันหันไปถามพี่ชาย การกระทำของพวกเราตกอยู่ในสายตาของพี่เทย์เลอร์อย่างที่ไม่อาจเลี่ยงได้ เขาจับจ้องมองอยู่อย่างเงียบ ๆ แต่จากสายตาพอจะคาดเดาได้ว่าคงคิดอะไรอยู่สักอย่าง ช่างสิ ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย

'ไม่ใช่สเปค' คำที่เขาบอกฉันมันเหมือนกับการเอาหอกมาแทงหัวใจจนแหลกแหลวแตกสลายไม่มีชิ้นดี คำนั้นยังคงคาอยู่ในหู เหอะ ๆ ไม่สวย ไม่หวาน ไม่เรียบร้อย คงไม่ใช่สเปคพี่เทย์หรอกเนอะ

"รู้จัก เป็นรุ่นน้องที่สโมสรนักศึกษา" เฮียวาพยักหน้าแล้วยิ้มทักทายเพื่อนของฉัน

"อ้าว ไม่เห็นรู้เลยว่าเดมี่เป็นน้องสาวพี่" เป็นเพราะนนท์เพิ่งมาสนิทกับไอวี่ตอนเรียนปีหนึ่งเทอมสองจึงไม่ได้รู้จักอะไรเกี่ยวกับฉันนัก

"อือ น้องสาวกูเอง สนิทกันเหรอ?"

"ครับ อยู่กลุ่มเดียวกัน สนิทกันเพราะไอวี่"

"เนี่ยเห็นมั้ย นนท์เป็นเพื่อนในกลุ่มหนู สรุปขอไปนั่งกับเพื่อนแปปนึงได้มั้ยคะเฮียวาขา" ฉันหันไปออดอ้อน นั่งอยู่ในกลุ่มกับเพื่อนตัวเองก็ต้องสนุกกว่ามานั่งให้พี่ชายตัวเองควบคุมอยู่แล้ว

"อือ งั้นก็ได้ ให้ไปแปปเดียว...อีกสองคนพี่ไม่รู้จัก" ว่าพลางปรายตาไปมองเรย์ ซิมส์ เพื่อนชายอีกสองคนในกลุ่ม

"มีแต่เพื่อนกันทั้งนั้นพี่ ไม่มีอะไร ส่วนไอวี่วันนี้ไม่ได้มาด้วย ป่วย"

"เออ ฝากดูแลน้องกูที ให้เวลาแค่ไม่เกินเที่ยงคืนพาน้องกูมาส่งที่โต๊ะด้วย"

"โอเคครับพี่ชาย ไปเดมี่"

"โอเคเลยยยย เฮียวาใจดีที่สุด" ฉันหันไปเขย่าแขนพี่ชายเป็นการออดอ้อนหนึ่งทีก่อนจะเดินตามหลังนนท์มาต้อย ๆ แต่แล้วก่อนจะลับสายตาไปจากโต๊ะของเฮียวา สายตาของฉันก็หันไปสบกับพี่เทย์เลอร์

แววตาเย็นชาที่ฉายรังสีดูน่ากลัว...เหมือนเขากำลังโกรธอะไรอยู่สักอย่าง

ฉันย้ายมานั่งกับนนท์ เรย์ และซิมส์ สามเพื่อนซี้ที่เพิ่งมาสนิทกันได้ไม่นานในช่วงเทอมสองที่ผ่านมานี้

"ไอ้พี่เทย์เลอร์อะไรนั่น เพื่อนในกลุ่มพี่เดวาเป็นอะไรวะ มองหน้าเหมือนหาเรื่องอยู่ตลอดเวลา" เรย์ถามด้วยความหวาดระแวง คงจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามพี่ ๆ ในกลุ่มทุกคนดีเพราะทุกคนเป็นคนดัง ส่วนใหญ่มีแต่คนรู้จัก

"นั่นดิเดมี่ วันนั้นก็ทีนึงแล้วนะ ที่ห้องสมุด" นนท์เองก็คงสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่ถูกส่งผ่านมา เรียกได้ว่าอาการหนักกว่าพี่ชายแท้ ๆ อีก

ฉันหันหลังเหลือบไปมองโต๊ะที่ตั้งอยู่ไกล ๆ โต๊ะของพวกพี่ชายฉันเอง ซึ่งก็จริงตามที่เพื่อน ๆ ว่ากัน พี่เทย์เลอร์จับจ้องมองมาทางนี้ตาขวาง

"สงสัยจะเป็นโรคประสาท" ฉันบ่นพึมพำแล้วหันกลับมาไม่สนใจอีก ยกแก้วชนกันกับเพื่อนและเมินเขาไปซะ

ก็ในเมื่อฉันไม่ใช่สเปค ไม่ใช่ผู้หญิงในแบบที่เขาชอบแล้วจะมาสนใจกันทำไมล่ะ เมินได้ก็เมิน อย่าไปสนใจเขามาก...คนบ้า

เวลาต่อมา

"เดมี่ เที่ยงคืนแล้ว กลับคอนโดได้แล้วไป.."

"อื้อ...แล้วเฮียวาจะกลับไปนอนด้วยกันมั้ย"

"ไม่ เดี๋ยวให้ไอ้เทย์ไปส่ง พี่จะไปนอนสโม น้องที่สโมตามไปช่วยงานแต่เช้า ขี้เกียจขับรถออกไป"

"นอนสโมอีกละ ที่นั่นเป็นบ้านหลังที่สองรึไง" ฉันบ่นอุบแล้วหรี่ตามองพี่ชาย

"แน่ะ หรือว่าไปแอบติดสาวที่นั่น คอยดูเถอะหนูจะฟ้องม๊า"

ฉันยืนขึ้นจากที่ตอนแรกนั่งอยู่ที่โซฟาข้างนนท์ ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าพี่ชายอย่างจับผิด ตอนนี้เริ่มเมาแล้วนิดหน่อย

"เด็กบ้า ติดสาวไรล่ะ บอกว่าไปช่วยงานสโม เฮ้ยไอ้นนท์ มึงมอมเหล้าน้องสาวกูรึไงวะ ยืนไม่ตรงแล้ว" เฮียวาถลาเข้ามาประคองฉันที่กำลังจะล้ม ฉันล้มซบอกกำยำของพี่ชาย ขาอ่อนแรงไปหมด

"โห่พี่ มอมก็บ้า เดมี่มันดื่มของมันเอง กระดกเอากระดกเอา ใครจะไปห้ามได้"

นนท์ตอบ ส่วนหัวสมองฉันตอนนี้ไม่รับฟังอะไรอีกแล้ว...มึน

รู้สึกว่าร่างกายถูกประคองแล้วส่งต่อให้ใครบางคน

สติสัมปชัญญะฉันในตอนนี้เลือนรางเต็มที

"พาน้องกูกลับคอนโดที ถึงห้องแล้วก็โยนเดมี่เข้าห้องนอนไปเลย ส่วนมึงนอนโซฟาที่เดิม"

"อืม...รู้แล้ว" เทย์เลอร์ที่เดินตามหลังมาช้า ๆ พยักหน้าตอบ

เวลาต่อมา

"ค่อย ๆ เดิน"

"อื้อ.." ฉันเดินโซซัดโซเซลงมาจากรถซุปเปอร์คาร์ของพี่เทย์ ขาอ่อนเรี่ยวอ่อนแรงพันกันไปหมดในตอนนี้

"เดินไหวมั้ย?"

"หวาย.." ยังพอจะตอบรู้เรื่องอยู่บ้าง

"ปากบอกไหว แต่ตอนนี้เธอเหยียบตีนพี่อยู่นะเดมี่"

ฉันก้มลงมองก็พบว่าเท้าสวย ๆ ของตัวเองที่ตอนนี้สวมส้นสูงเตี้ย ๆ เหยียบเข้าที่เท้าแกร่งของพี่เทย์อยู่จริง

"แหะ ๆ โทษทีค่ะ.." ฉันรีบชักเท้าออก กลัวว่าเขาจะเจ็บ

"ถ้าเดินไม่ไหว พี่จะอุ้ม"

เนี่ย แล้วก็มาบอกว่าฉันไม่ใช่สเปค ไม่ได้ชอบฉัน แต่ชอบมาทำให้รู้สึกอยู่เรื่อย มาแกล้งให้จิตใจหวั่นไหวกันเล่น ๆ

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" บอกเขาพร้อมเชิดหน้าขึ้น ในน้ำเสียงหวานมีความน้อยเนื้อต่ำใจแฝงเอาไว้อยู่

"อย่าดื้อ" เขาตอบพร้อมกับยกตัวฉันขึ้นอุ้มแล้วจับให้แขนฉันคล้องคอเขาเอาไว้

"อ๊ะ พ พี่เทย์!" ฉันตกใจแต่ก็ขัดขืนอะไรไม่ได้เพราะตอนนี้ถูกอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

คนบ้า! ทำไมชอบมาทำตัวใกล้ชิด ทำตัวเหมือนหวง ทำให้ฉันหวั่นไหว ทั้งที่ปากบอกไม่คิดอะไร เมื่อไหร่จะเลิกทำแบบนี้สักที!

ฉันถูกพาเข้ามาภายในห้องนอนแล้ววางตัวลงบนเตียง แต่มือกลับดึงเสื้อเชิ๊ตของเขาเอาไว้ไม่ปล่อยจนพี่เทย์ล้มมาคร่อมตัวฉันเอาไว้

เขากำลังคร่อมอยู่บนตัวของฉัน บนเตียงนอนนุ่ม ๆ ภายในคอนโดของเฮียวา หากเฮียวารู้คงไม่มีทางปล่อยฉันอยู่กับเสือร้ายที่ขึ้นชื่อว่า เพื่อนสนิท อีกเป็นอันขาด

"สนิทมากเหรอ กับไอ้เด็กที่ชื่อนนท์?" เขาถามขึ้นเสียงราบเรียบ กายเราแนบชิดกันอยู่บนเตียง เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ฉันมึนหัวนิด ๆ

"เอ่อ ก็สนิทนะคะ นนท์คือเพื่อนในกลุ่มนี้" แม้จะยังสนิทได้ไม่นาน แต่ยังไงก็เพื่อนกลุ่ม ๆ เดียวกัน

"มันดู...คิดกับเธอเกินเพื่อนนะ ตั้งแต่ที่ห้องสมุดแล้ว"

"ไม่หรอกค่ะ.." ฉันตอบปัดแล้วเอียงหน้าหนีเขา ไม่อยากสบตาอีก กลัวจะเผลอใจทั้งที่พยายามหักห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกอะไรกับพี่เทย์เลอร์แล้ว

"ตั้งแต่วันนั้นที่ห้องสมุด มันดูรุ่มร่ามถึงเนื้อถึงตัวกับเธอเกินไป"

เขาย้ำเสียงเข้ม สีหน้าดูจริงจัง แต่ฉันในตอนนี้เลือกจะเบือนหน้าหนี

"แล้วมันยังไงคะ? ก็เราสองคนสนิทกัน"

"พี่ไม่ชอบ"

"..."

"ต่อไปนี้อย่าเข้าใกล้มันอีก"

"แต่นั่นเพื่อนหนู"

"รึจะให้พี่ฟ้องไอ้วา ว่ามันจะหอมแก้มเธอในห้องสมุดมหาลัย"

"พี่เทย์! นั่นไม่ใช่ความจริง" แค่จิ้มแก้ม ไม่ได้หอมแก้มสักหน่อย เว่อร์!

"ก็ลองดูสิ ว่าไอ้วามันจะเชื่อใคร พี่ หรือ ไอ้เด็กที่รู้จักในสโมนั่น"

"พี่เทย์เลอร์! ไอ้รุ่มร่ามที่พี่ว่าน่ะ พี่ทำหนักกว่านนท์อีกไม่ใช่รึไง...พี่คร่อมตัวหนูอยู่นะ"

ฉันหันใบหน้ากลับมาเผชิญกับเขา จับจ้องมองแผงอกกำยำ เราแนบชิดกันมากในตอนนี้ มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟที่ตั้งไว้หัวโต๊ะ ภายในห้องผนังสีเทาทึบแต่งสไตล์ผู้ชายดิบ ๆ ตอนนี้มีเราสองคนคร่อมกันอยู่บนเตียง

"พี่ทำได้"

"ทำได้? ด้วยสถานะอะไรคะ?"

"เพื่อนสนิทพี่ชายเธอไง"

คำตอบของเขาทำเอาฉันปวดหัวกว่าเดิม

"หนูจะฟ้องเฮียวา"

"ทำไม? เธอไม่ชอบให้พี่ใกล้ ไม่ชอบให้พี่กอดแบบนี้เหรอ"

"ไม่ค่ะ ไม่ชอบเลย!" ฉันปฏิเสธ ใบหน้าแดงก่ำ...ทั้งเขิน ทั้งร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว

"งั้นก็ลองดู ว่าปากกับร่างกายมันสามัคคีกันมั้ย" เขาค่อย ๆ ไล้มือจับเข้าที่ไหล่ของฉัน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่อก เอว สะโพก ขยำเข้าที่ก้น

"อ๊ะ.." ฉันรีบถอยตัวเลื่อนขึ้น แต่หัวก็ชนกับหัวเตียง

"ขอดูหน่อย...ว่าไม่ชอบพี่จริง ๆ หรือไม่ชอบแค่ปาก"

มือของเขาล้วงเข้ามาใต้กระโปรงยีนส์ตัวสั้น นิ้วเรียวยาว ถูกสอดแทรกเข้ามาภายใต้แพนตี้ตัวน้อยสีดำดูเซ็กซี่ที่สวมใส่เอาไว้เพื่อความสวยแต่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้เชยชม

"พ พี่เทย์เลอร์.." ฉันตกใจแต่ไม่ขยับหนีเพราะหมดสิ้นหนทาง ร่างกายชะงักนิ่งงันให้เขาได้สอดแทรกนิ้วเรียวยาวเข้ามา

"ทำไมมันเปียกล่ะ หืม? :) "