บทที่ 14 หิว

แสงแดดยามบ่ายสอดส่องเข้ามาตามรอยแยกของผ้าม่าน ภายในห้องที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงของเครื่องปรับอากาศดังก้อง บนเตียงกว้างมีสองร่างเปลือยเปล่า นอนกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ทั้งสองหลับไหลไร้สติด้วยความอ่อนเพลีย เพราะเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ขนตายาวของร่างเล็กเริ่มขยับไปมา เพราะเธอรู้สึกนอนไม่ค่อยสบายตัวสักเท่าไหร่

พะพายลืมตาขึ้นมาช้า ๆ กะพริบตาสองสามทีเพื่อปรับสายตา เธอค่อย ๆ ขยับพลิกร่างกายที่ไปมาตามความเคยชิน แต่ก็ต้องชะงักค้างอยู่ท่าเดิม เมื่อเธอรู้สึกอ่อนล้าเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวผิดปกติ แถมตรงช่วงล่างของเธอ ยังรู้สึกเจ็บแปล๊บ ๆ ขึ้นมาอีกด้วย 

พะพายพยายามจะดันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างกอดรัดแน่นอยู่ที่เอว เธอเลยหันไปมองด้านข้างของตัวเอง ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชาย คนที่รังแกเธอเมื่อคืนนอนหลับใหลอยู่ข้างกาย ส่วนแขนแกร่งของเขาก็กอดรัดเธอเอาไว้แน่นอยู่ ราวกับว่าจะกลัวเธอหนีไปไหนซะอย่างงั้น

 พอเห็นร่างกำยำที่นอนอยู่ข้าง ๆ สติและเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก็ไหลเข้ามาในความจำของพะพายเป็นฉาก ๆ ใช่เมื่อคืนเธอกับเขามีอะไรกันนี่นา...

“อืมมม!” เสียงร้องครางดังขึ้นในลำคอหนา เมื่อร่างเล็กเผลอขยับตัวไปโดนเขาที่กำลังนอนหลับอยู่

พะพายหันหน้าไปจ้องมองชายที่กำลังนอนหลับอยู่อย่างเต็มตา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใครมาจากไหน รู้แค่ว่าเขาชื่อราม เพราะเธอถูกบังคับให้เรียกเมื่อคืนนี้ มันช่างเป็นชื่อที่ติดหูเธอมากเหลือเกิน แต่ก็จำไม่ได้ว่าเธอไปได้ยินชื่อนี้มาจากไหน พะพายมองจ้องใบหน้าที่หลับนิ่งอยู่พักหนึ่ง เขายังคงนอนหลับสบายราวกับว่า ที่นี่เป็นห้องของตัวเองก็ไม่ปาน พอคิดได้ว่าเขาคงทำเรื่องแบบนี้ กับผู้หญิงมามากจนเคยชิน พะพายก็อดนึกโมโหขึ้นมาไม่ได้ ไอ้คนเลว!!

พะพายยกมือขึ้นแกะแขนของรามออกจากเอว แล้วยกขึ้นมาจ่อที่ริมฝีปากของตัวเอง จากนั้นก็อ้าปากกัดเนื้อแขนของคนนอนอยู่ไปอย่างเต็มแรง จนหัวสั่นหัวคลอนด้วยความโมโห ที่เก็บกั้นไว้ตั้งแต่เมื่อคืน พอคิดถึงเรื่องที่เขาทำกับเธอแล้ว ฟันขาวก็ยิ่งกดลงลึกมากกว่าเดิม ตามความโกรธที่เธอรู้สึก

“โอ๊ย!…เจ็บนะ…อะไรเนี่ยพะพาย” รามตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อแขนข้างที่เขากอดเอวของเธอไว้เมื่อคืน ตอนนี้ได้เข้าไปอยู่ในปากเล็กซะแล้ว ตื่นมาก็แผลงฤทธิ์เลยนะแม่ตัวแสบ

แขนของรามยังไม่ทันถูกปล่อยออกจากปากเล็ก เขาก็ใช้แขนอีกข้างมากอดรัดเอวของพะพายแทนแขนที่ถูกเอาไปกัด จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงกัดเบา ๆ ตรงคอขาวของเธอไป หนึ่งที เพื่อเป็นการเอาคืนเธอบ้าง พะพายรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ลำคอ เลยยอมปล่อยริมฝีปากออกจากแขนแกร่ง แล้วหันมาร้องโวยวายใส่รามแทน

 “อ๊ะ…จะ..เจ็บ…ปล่อยนะ!”  เสียงหวานร้องลั่นขึ้นอย่างไม่พอใจ

 รามเห็นว่าพะพายยอมปล่อยแขนแล้ว เขาก็หยุดแกล้งเธอ จากนั้นก็ดึงร่างเล็กที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามากอดแนบอกแน่น พร้อมกดจมูกลงที่แก้มขาวซ้ำ ๆ ทั้งสองข้างอย่างเอาแต่ใจ ฟอด! ฟอด! ฟอด!  ถือว่าเป็นการลงโทษที่เธอกัดแขนของเขาจนเจ็บไปหมด และหากำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ตัวเองไปในตัวด้วย

“หึหึ...ตื่นมาก็แผลงฤทธิ์เลยนะ” เสียงทุ้มพูดหยอกเย้าขึ้นอย่างอารมณ์ดี

“นี่ ปล่อยนะ…จะทำบ้าอะไรของคุณอีกเนี่ย!” พะพายพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมกอดของราม แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดดิ้นอย่างกะทันหัน เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงอะไรบ้างอย่าง ที่มันกำลังขยายใหญ่ขึ้นมา และตอนนี้สิ่งนั้นมันก็ดุดดันอยู่ที่ด้านหลังของเธอ

“หึหึ…ไม่ดิ้นต่อแล้วเหรอ” เสียงกระซิบแสนเจ้าเล่ห์ดังอยู่ข้างหูของพะพาย มันทำให้เธอตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที

“อืมมม…หยุดนะ!” พะพายร้องห้าม ไม่ให้รามขยับตัวเข้ามาใกล้มากกว่านี้ เธอลืมไปได้ยังไง ว่าตอนนี้เขากับเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแม้แต่ตัวเดียว บ้าเอ้ยพะพาย!! เธอไม่น่าไปทำให้เขาตื่นเลยจริง ๆ

รามขยับสะโพกของตัวเองไปมา ให้เจ้าตัวที่ขยายใหญ่ขึ้นจนปวดหนึบของเขาในตอนนี้ ไปถูไถที่ขาเรียวทั้งสองข้างของคนในอ้อมกอด เพื่อให้เธอรับรู้ถึงความต้องการของมัน พะพายสัมผัสถึงความใหญ่ของเจ้าสิ่งที่ดุดดันอยู่ขาอ่อน เธอก็ถึงขั้นกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ เมื่อรับรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองหลังจากนี้!!!

“ผัวเริ่มหิวอีกแล้ว…ของกินต่อหน่อยนะ…เมียจ๋า” 

รามพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตัวของพะพายไว้ แล้วก้มกระซิบที่ข้างหูเสียงแผ่วเบาอย่างหยอกล้อ เธอปลุกเขาตื่นเองนะ เพราะฉะนั้นก็ต้องรับผิดชอบด้วยสิจริงไหม

“ไม่เอา!…หยุดเดี๋ยวนี้นะ…อ๊ะ!!” พะพายร้องท้วงขึ้นเสียงสั่น พร้อมพยายามใช้มือผลักดันอกหนาให้ออกห่างไปด้วย 

 รามไม่ปล่อยให้พะพายได้ร้องปฏิเสธนาน เขารีบสอดกระแทกเจ้าสิ่งที่ขยายใหญ่ขึ้นมา เข้าไปในตัวของเธอในรวดเดียวอย่างช่ำชอง

รามโถมแรงกระแทกเข้าออกซ้ำ ๆ นานนับชั่วโมงอย่างไม่รู้จักพอ เสียงเนื้อกระทบเนื้อกับเสียงร้องคราง ของทั้งคู่ดังกึกก้องไปทั่วห้องนอน พะพายที่ร่างกายอ่อนเพลียเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ก็ได้แต่จำยอมให้รามขยับสะโพกเข้าออกอย่างตามใจ มือเล็กทั้งสองข้างถูกมือหนาจับกุมประสานกันไว้ข้างกาย ตอนนี้เธอทำได้แค่ส่งเสียงร้องที่น่าอายออกมา เพื่อระบายความเสียวซ่านที่เขามอบให้อย่างไม่รู้จบเท่านั้น