บทที่ 13 คนเลว

“คนสารเลว…อ๊ะ...อ้า า” 

พะพายที่กำลังพ่นคำด่าใส่รามอยู่นั้น ก็ต้องเปลี่ยนมาเป็นเสียงร้องครางขึ้นมาแทน เมื่ออยู่ ๆ สะโพกหนาก็กดเน้นขยี้แก่นกายใหญ่ เข้าหาเธออย่างรุนแรงแบบไม่ทันให้ได้ตั้งตัว ราวกับว่าจะลงโทษที่เธอพูดจาด่าทอเขาไปเมื่อกี้

“รู้ไหม…เด็กที่พูดไม่เพราะนะ…จะต้องโดนอะไร” รามก้มกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พร้อมกระแทกแก่นกายของตัวเอง เข้ามาในร่างเล็กเร็วและลึกขึ้นกว่าเดิมเพื่อเป็นการลงโทษเด็กแสบ

“อ๊ะ!…ระ…แรงไปแล้ว…หยุด... อ่า า” พะพายร้องควรญครางออกมาไม่หยุด เมื่อความเสียวซ่านที่พึ่งสงบไปไม่นาน ได้กลับมาก่อกวนเธออีกครั้ง แถมรอบนี้ยังทั้งเร็วและแรงกว่ารอบก่อนมาก

“เรียกพี่ราม…ก่อนสิ” รามกระซิบบอกพะพายเสียงแหบพร่า ร่างกายเขาเวลานี้ก็เสียวซ่านไม่แพ้กัน

“อ๊ะ!…ไม่…หยุดนะ” พะพายส่ายหน้าปฏิเสธไปมาอย่างไม่ยอม พี่บ้าบออะไร!! เรียกว่าไอ้คนหื่นยังจะฟังขึ้นมากกว่าอีก

“ไม่เรียกพี่ราม…งั้นก็ไม่หยุด อ้า า” รามเห็นว่าพะพายไม่ยอมเรียกตาม เขาเลยเร่งจังหวะสะโพกให้เร็วแล้วกดเข้าไปให้ลึกกว่าเดิมอีก เพื่อให้เธอทนเสียวไม่ไหว ดูสิ…จะดื้อกับเขาได้สักกี่น้ำ

“อ๊ะ...อ่า า...พะ...พี่ราม ช้า ๆ ลงหน่อย ไม่ไหวแล้ว อ่า า” ในที่สุดพะพายก็ทนต่อความเสียวซ่านที่รามยัดเยียดให้ไม่ไหว เลยจำยอมต้องเอ่ยเรียกตามเขาต้องการออกไปจนได้

“อ่า า…รู้ไหมเธอโคตรจะน่ารักเลยพะพาย” รามยิ้มออกมาอย่างพอใจ เมื่อได้ยินเสียงหวานเรียกตัวเองว่าพี่ดั่งหวัง มันต้องอย่างนี้สิแม่ตัวแสบของเขา

ทว่าตอนนี้รามชักจะควบคุมความต้องการ ของตัวเองเอาไว้ไม่อยู่แล้ว เพราะแม่ตัวแสบเอาแต่ตอดรัด แก่นกายของเขาแน่นมากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่หยุด สะโพกหนาไม่ได้ลดความเร็วลงตามที่อีกฝ่ายร้องขอไว้ 

รามกระแทกแก่นกายเข้าออกถี่ขึ้นกว่าเดิม ใบหน้าสวยที่แดงระรื่นเชิดขึ้นสูง ส่งเสียงร้องครางดังขึ้นไม่หยุดอย่างควบคุมไม่ได้ เส้นผมยาวสีควันบุหรี่ของเธอส่ายไปมาเต็มหมอนใบใหญ่ มันทำให้เธอดูเซ็กซี่มากในสายตาของคนด้านบน ที่จ้องมองเธออยู่ในตอนนี้มาก พอรามเห็นแบบนั้นก็ยิ่งทำให้มีอารมณ์มากขึ้น สะโพกหนาโถมกระหน่ำกระแทกแก่นกายถี่รัว ๆ ใส่คนใต้ร่างอย่างบ้าคลั่ง

ตับ! ตับ! ตับ!!

“ฉัน...ฉันไม่ไหวแล้ว…อ๊า า” พะพายร้องขึ้น เมื่อตอนนี้เธอรู้สึกเสียวซ่านจนจะขาดใจอยู่แล้ว

“พร้อมกันนะ...อ้า า” รามก็ทนต่อไปไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เพราะร่างเล็กตอดรัดแน่นเหลือเกิน จะเสร็จเร็วก็ไม่แปลก 

“อ่า / อ้า” 

จังหวะสุดท้ายของแรงกระแทกรามจับเอวของพะพายเอาไว้แน่น แล้วเร่งซอยเข้าใส่ถี่ ๆ จนทั้งสองส่งเสียงร้องครางออกมาพร้อมกัน ด้วยความเสียวซ่านและสุขสม 

ร่างพะพายกระตุกเกร็งไปสองสามครั้ง จากนั้นร่างหนาก็กระแทกเข้าใส่อีกสองสามครั้ง ไม่นานเธอก็รับรู้ถึงสายธารอุ่นร้อนภายในร่างกายของเธออีกครั้ง

รามทิ้งตัวนอนทาบทับลงบนเรือนร่างที่อ่อนระทวยตรงหน้า แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แนบอก พะพายนอนนิ่งหอบหายใจเข้าออกด้วยความเหนื่อยล้าอย่างไม่ต่อต้าน ตอนนี้เธอไม่มีเรี่ยวแรงขยับหนีเขาแล้วจริง ๆ เธอปวดร้าวไปทั่วร่างรู้สึกเหมือนไปวิ่งมาเป็นระยะเวลานานโดยไม่ได้หยุดพัก ร่างกายของเธอซาบซ่านและซ่านเสียวไปหมด ทุกอย่างที่เป็นแบบนี้ ก็เพราะผู้ชายที่นอนกอดเธออยู่นั่นเอง 

รามค่อย ๆ ขยับเอาแก่นกายของตัวเองออกอย่างช้า ๆ แล้วก้มดูน้ำสีขุ่นปนเลือดสีจางกลางกายสาว และจุดด่างเป็นดวงสีแดงที่เลอะที่ผ้าปู มันยืนยันได้ดีที่เดียว ว่าเขาเป็นคนแรกของเธออย่างแน่นอน 

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของราม เขารู้สึกดีใจมากที่ได้เป็นคนแรกของพะพาย รามค่อย ๆ เอื้อมมือไปแกะเนกไทที่ผูกมือเล็กออกอย่างแผ่วเบา มือทั้งสองข้างเป็นรอยแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด รามจับมือทั้งสองข้างมา แล้วพรมจูบลงไปที่รอยแดงซ้ำ ๆ ทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยน เขาไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่เพราะเธอฤทธิ์เยอะและดื้อกับเขามาก เลยต้องจำใจใช้วิธีนี้ไป

“ปล่อย...” เสียงแผ่วเบาของพะพายเอ่ยขึ้น หลังจากที่สติเริ่มกลับมาครบถ้วนเหมือนเดิม ดวงตาคู่สวยก็จ้องเขม็งใส่รามอย่างจะกินเลือดกินเนื้อทันที

“ครับ…คุณเมีย!” รามปล่อยมือเล็กตามที่เธอต้องการ พร้อมยัดเยียดสถานะใหม่ให้เธออย่างอารมณ์ดี

เพียะ!

“ใครเป็นเมียคุณ…ไอ้คนเลว!”

พอมือถูกปล่อยเป็นอิสระ พะพายก็สะบัดมือใส่ใบหน้าหล่อเหลาของรามอย่างเต็มแรง ด้วยความโกรธไปหนึ่งที ร่างกายที่เธออุตส่าห์เก็บรักษามาตั้งนาน กลับต้องมาเสียให้กับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ แถมตอนนี้เธอยังเจ็บระบมไปหมดทั้งตัวเลยด้วย

ใบหน้าของรามหันไปตามแรงตบของฝ่ามือเล็ก ความรู้สึกเจ็บชาไปหมดนี่ เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่รามถูกแม่ตัวแสบตบ เขาลืมไปได้ยังไงนะ ว่าเธอนั้นพยศมากขนาดไหน รามหันหน้ากลับมา แล้วก้มจ้องมองใบหน้าขาวสวยของพะพายเขม็ง มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจขึ้นมา ใครเป็น ‘เมีย’ งั้นเหรอ เดียวก็รู้ หึหึ

“นั้นสิ…ใครกันนะเป็นเมียของฉัน” รามพูดขึ้นเสียงแหบพร่า ก่อนจะจับดันแก่นกายกระแทกเข้าไปที่ใจกลางสาวอีกครั้ง สวบ!

“อ๊ะ!…นี่คุณ…จะทำบ้าอะไรอีก...อ้า า...อ๊า ๆ” เสียงหวานร้องด่าออกไป แต่ก็ยังไม่ทันได้เอ่ยจนจบประโยค เสียงเธอก็เปลี่ยนเป็นร้องครางขึ้นมาอีกครั้งซะก่อน

รามจับขาเรียวยาวทั้งสองข้างของพะพายยกขึ้นพาดบนไหล่ แล้วกระแทกแก่นกายเข้าออกถี่ ๆ ต่อไม่ยั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่รู้สึกอิ่ม จนห้องทั้งห้องดังกึกก้องไปด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อของทั้งคู่ ตับ! ตับ! ตับ! พะพายนอนส่งเสียงร้องครวญครางดังออกมาไม่หยุด จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร สุดท้ายเธอก็ไม่อาจทนทานได้อีกต่อไป เลยปล่อยให้ราม จับพลิกร่างซ้ายทีขวาทีตามแต่ใจ…. ‘ตามที่เขาพูดไว้ว่าจะเอายันเช้าจริง ๆ’