บทที่ 15 ไม่ไหว

ตับ! ตับ! ตับ!

“อ๊า า / อ่า า ๆ” 

รามและพะพายส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกัน ด้วยความเสียวซ่านไปทั้งร่าง รามกระแทกสะโพกใส่ร่างบางอีกสองสามครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขุ่นเข้าไปในร่างเล็กอย่างไม่รู้จักพอ

หลังจากที่รับศึกมายาวนานหลายชั่วโมง พะพายก็นอนหอบหายใจอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อไหร่เรื่องบ้า ๆ พวกนี่มันจะจบสักทีนะ เธอเหนื่อยมากจนแทบจะไม่มีแรงขยับตัวอยู่แล้ว พะพายชำเลืองตามองราม ที่ตอนนี้กำลังก้มหน้าดูดดึงหน้าอกของเธออยู่อย่างตะกละตะกลาม ส่วนตรงช่างล่างเขาก็ยังคง แช่แก่นเนื้อคาทิ้งอยู่ภายในไม่ยอมเอามันออก เหมือนกับว่าเขาพร้อมที่จะขยับ ต่อเริ่มรอบใหม่ได้ตลอดเวลายังไงยังงั้น...

“ฉันไม่ไหวแล้ว…คุณจะหื่นเกินไปแล้วนะ” พะพายพูดว่าเขาอย่างเหลืออด เมื่อคืนเขาก็ทำกับเธอไปตั้งหลายรอบแล้ว พอตื่นมาก็ยังจะมาต่ออีกไม่เหนื่อยบ้างหรือไงกัน

“หึหึ…ก็เธอมันอร่อยนี่นา” รามเงยหน้าขึ้นมาพูดตอบพะพาย พร้อมใช่ปลายลิ้นร้อนของตัวเอง เลียไปที่เม็ดเล็กกลางอกของเธอโชว์ พะพายที่ตั้งแข็งอยู่จนเธอเสียวไปหมดทั้งตัว

 พะพายที่มองเห็นภาพและสัมผัสถึงปลายลิ้น ที่แตะถูกเม็ดเล็กที่เนินอก ร่างกายก็สั่นสะท้านซาบซ่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

“อื้ออ...” พะพายเสียวจนทนส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ถ้าฉันหื่น…เธอก็คงหื่นด้วยเหมือนกันนั่นล่ะพะพาย” รามพูดหยอกกลับยิ้ม ๆ 

 ถ้าบอกว่าเขาหื่น งั้นคนที่ร้องครางประสานเสียง กับเขามาทั้งคืนทั้งวันอย่างเธอ ก็ต้องหื่นด้วยเหมือนกันจริงไหม

“ฉันนี่นะหื่น…คุณอย่ามาพูดมั่ว” พะพายเถียงกลับไม่ยอมรับ เธอนี่นะหื่น เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ มีแต่เขานั่นล่ะที่รังแกเธอไม่หยุด

“ใช่…เธอนั่นล่ะหื่น!” รามพูดจบ ก็เริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้า เพื่อกลั่นแกล้งคนใต้ร่างให้เสียวซ่านเล่น ๆ ดูสิคนไม่หื่นจะทนได้สักกี่น้ำ

“อ๊ะ!…นี่คุณหยุดนะ…อ้า า” อยู่ ๆ แก่นเนื้อก็ขยับเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว จนเธอเผลอส่งเสียงร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้

มือเล็กทั้งสองข้างของพะพาย ยกจิกลงที่แขนของรามไว้แน่นจนเป็นรอยแดง เพื่อระบายความเสียวซ่าน และความทรมานที่เกิดขึ้น จากการกลั่นแกล้งของอีกฝ่าย สะโพกหนาขยับเข้าออกช้า ๆ ไม่ยอมเร่งจังหวะเหมือนทุกครั้ง พะพายที่เคยถูกเติมเต็มจนอิ่มมาตลอด พอถูกทำให้ขาดตอนไม่ถึงใจ ร่างกายเลยรู้สึกทรมานยิ่งกว่าเดิม 

  พะพายรู้สึกต้องการมากกว่านี้ เธออยากให้รามขยับสะโพกเข้ามาเร็วแรงขึ้นอีกเธออยากหลุดพ้นจากความทรมานตอนนี้ซะที

“อ๊า า...คะ…คุณ...อื้ออ” เสียงหวานร้องครางแทบไม่เป็นภาษา เมื่อร่างกายรู้สึกทรมานแทบทนไม่ไหวต่อไปอีกแล้ว เขาจงใจแกล้งเธอชัด ๆ เลย คนนิสัยไม่ดี!!

 รามไม่ยอมให้พะพายได้สมความปรารถนา เขายังคงขยับเข้าออกช้า ๆ แล้วพยายามกระแทกแก่นกายให้โดนจุดเสียวของเธอ หึหึ ดูสิ จะทนได้นานสักเท่าไรกันแม่ตัวแสบ

“อืออ …ฉันไม่ไหวแล้ว..คุณณ” พะพายร้องขอออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอทนต่อการทรมานของรามไม่ไหวอีกแล้ว

“แล้วคุณ…ต้องการให้ผมทำอย่างไร หึ?” รามหยุดขยับสะโพก แล้วปล่อยแช่ทิ้งไว้อย่างนั้น มันยิ่งทำให้พะพายทรมานยิ่งขึ้นกว่าเดิม 

“เลิกทรมานฉันได้แล้ว” พะพายยกมือขึ้นทุบที่อกหนาตรงหน้าอย่างเหลืออด เธอทรมานจะตายอยู่แล้ว เขายังจะไม่หยุดแกล้งเธออีกนะ

“งั้นก็บอกผมมาสิ…ว่าคุณต้องการให้ผมทำอะไร” รามกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ ยิ่งเห็นใบหน้าสวยทำท่าหงิกง้อไม่พอใจใส่เขา รามก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้งเธอมากขึ้นอีก

“คุณก็รู้อยู่แล้วนี่” พะพายไม่ยอมพูดในสิ่งเธอต้องการออกมา  ใครมันจะกล้าพูดกันเล่า ว่าอยากให้เขาขยับสะโพกเข้ามาให้เร็วกว่านี้หน่อยน่ะ!! 

“ถ้าไม่พูด…ผัวคนนี้ก็คงทำให้ไม่ได้หรอกนะ” รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา แสดงถึงความรู้สึกชอบใจ และสนุกกับการได้กลั่นแกล้งคนตรงหน้าเป็นอย่างมาก

“อ๊ะ!…ไม่ไหวแล้ว…อืออ ๆ” พะพายส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่านและทรมานเธอทนไม่ไหวแล้ว ร่างกายเธอมันต้องการมากกว่านี้

“พูดสิ…พี่รามขา…พะพายขอแรง ๆ ได้ไหม” รามรู้ดีว่าพะพายทรมานจนแทบจะขาดใจแล้ว เลยก้มหน้ากระซิบสิ่งที่อยากให้เธอพูดออกไป

“พะ…พี่รามขา…พะพายขอแรง ๆ ได้ไหม” เสียงหวานสั่นเทาด้วยความทรมาน ในที่สุดพะพายก็ยอมเอ่ยคำพูดอันแสนน่าอายนั้นออกมาจนได้ 

“หึหึ…ได้ตามคำขอเลยครับเมียจ๋า” รามยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ 

พอสิ้นสุดเสียงรามก็กดสะโพกที่หยุดขยับมานาน เริ่มขยับไปมาอีกครั้งตามคำขอของคนใต้ร่าง รามไม่ปล่อยให้เวลาต้องเสียเปล่า โถมกระแทกแก่นกายเข้าออกอย่างเร็ว จนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันดังก้องห้องอีกครั้ง ตับ! ตับ! ตับ! พะพายเชิดหน้าขึ้นสูงร้องครางเสียงกระเส่า เมื่อร่างกายถูกเติมเต็มด้วยความเสียวซ่าน ดั่งที่ใจเธอหวังไว้เป็นอย่างมาก…(หรือเธอจะหื่นเหมือนที่เขาว่าจริง!!)