บทที่ 12 สายไปแล้ว

“หยุด…หยุดนะ!!”

“มันสายไปแล้ว…คนสวย” 

รอยยิ้มแสนชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา รามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน พร้อมยกมือยาวจับขาเรียวทั้งสองข้าง ของพะพายมาไว้ที่เอวของตัวเอง รามจับแก่นเนื้อใหญ่เกินขนาดของตัวเอง จ่อถูไถใจกลางสาวที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำลายและน้ำรักไปมาอย่างหยอกเย้า

 สวบ!!

“กรี๊ดดด” เสียงหวานกรีดร้องลากยาวอย่างเจ็บปวด 

พะพายพยายามขยับดิ้นหนีสุดแรง เมื่อร่างทั้งร่างเหยียดเกร็ง นิ้วเท้าจิกลงกับที่นอน เพราะรู้สึกเจ็บและความจุกแน่นที่ท้องน้อยของเธอ ห่างตาทั้งสองข้างก็มีน้ำตาไหลออก พะพายไม่คิดเลยว่าการมีอะไรกัน มันจะเจ็บปวดมากถึงขนาดนี้

รามกดกระแทกแก่นกายของตัวเอง เข้าลึกในร่างบางทีเดียวจนมิดลำ เขารู้ดีว่านี่เป็นครั้งแรกของพะพาย วิธีนี้จะทำให้เธอรู้สึกเจ็บน้อยที่สุด (หรือเจ็บแค่รอบเดียว) แต่มันก็ยังคงทำให้เธอเจ็บมากอยู่ดี รามถึงได้พยายามเล้าโลมพะพายให้มากที่สุด ก่อนที่จะดันแก่นกายของเขาเข้าไป 

รามแช่แก่นกายใหญ่เอาไว้อย่างนั้น เพื่อให้ร่างกายของพะพายได้ปรับสภาพคุ้นเคยกับมัน บอกเลยถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาไม่มีวันมาเสียเวลาทำเรื่องพวกนี้หรอก แทบจะพูดได้ว่าไม่ยุ่งกับส่วนอื่นเลยก็ได้ แค่กระแทกให้เสร็จต่างคนต่างปลดปล่อย ก็ถือว่าเสร็จกิจ ต่างคนก็ต่างแยกย้าย แต่สำหรับคนใต้ร่างเขาตอนนี้ มันไม่เหมือนกัน

“เจ็บ…อืออ…เอามันออกไป...อืออ” พะพายร้องขอขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกเสียวซ่านที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ มันได้จางหายไปหมดแล้ว พะพายกับมาสู่ความเจ็บทรมานอีกครั้ง สมองของเธอในตอนนี้มันเริ่มขาวโพลนไม่รับรู้อะไรแล้ว

“อย่าเกร็ง…เดี๋ยวมันก็หายเจ็บ ถึงตอนนั้นเธอจะต้องชอบมันแทนแน่คนสวย!!” เสียงทุ้มแหบพร่าพูดปลอบ พร้อมก้มหน้าพรมจูบซับน้ำตาที่ห่างตา ทั้งสองข้างบนใบหน้าพะพายซ้ำ ๆ อย่างอ่อนโยน

“อืออ…เจ็บ…อย่าขยับ!…อืออ” พะพายร้องท้วงขึ้นเสียงสั่น เมื่ออยู่ ๆ แก่นเนื้อที่หยุดนิ่งภายในตัว เริ่มขยับเคลื่อนไหวเลยพูดร้องขอ เธอเจ็บ เจ็บมากเจ็บเหมือนร่างกายถูกฉีกเนื้อออกเป็นชิ้น ๆ และรู้สึกจุกแน่นแทบหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

รามกดแช่แก่นกายนิ่งในตัวพะพายอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขารับรู้ว่าร่างกายของเธอเริ่มคุ้นชินแล้ว เลยเริ่มโยกขยับสะโพกเข้าออกช้า ๆ เพื่อให้เธอได้คุ้นกับมันมากขึ้น

"ยังรู้สึกเจ็บอยู่ไหมคนสวย" รามก้มถามอย่างเอาใจ สะโพกก็ยังคงค่อย ๆ ขยับเข้าออกไปด้วย

“เจ็บ!...อ๊ะ!…หยุด...อืออ” พะพายพูดตอบเสียงสั่นแทบไม่เป็นคำ 

เธอรู้สึกเจ็บแปล๊บ ๆ ทุกครั้งที่เขาขยับเข้ามา แต่ว่าในเวลาเดียวกันนั้น มันก็มีความรู้สึกร้อนวูบวาบ แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอด้วยเช่นกัน

ทว่าแทนที่รามจะหยุดขยับตามที่พะพายร้องขอ เขากลับโยกสะโพกกระแทกเข้าลึกขึ้นกว่าเดิม รามรู้ว่าเวลานี้ร่างกายของพะพาย น่าจะปรับสภาพได้บ้างแล้ว ก็เริ่มเน้นสะโพกกระแทกเร็วขึ้นทีละนิด ทีละนิด ตามอารมณ์ ตอนนี้รามเริ่มจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เพราะภายในของพะพายมันตอกรัดแก่นกายของเขาไว้แน่น จนปวดหนึบไปหมด ราวกับแก่นกายของเขาจะขาดให้ได้ซะตอนนี้

“จะ…เจ็บ!…อ๊ะ ะ อ้า า” เสียงหวานร้องครางดังขึ้นแทบไม่เป็นภาษาอีกครั้ง เมื่อแก่นเนื้อยาวเริ่มกระแทกเข้ามาถี่ขึ้นเรื่อย ๆ

รามก้มลงดูดดึงอกอิ่มเข้าปาก มือใหญ่อีกข้างก็ขยำฟอนเฟ้นอกอิ่มอีกข้างอย่างไม่น้อยหน้า เสียงดูดดึงอกขาวดัง จ๊วบ! จ๊วบ! ประสานกับเสียงร้องครางของพะพายดังก้องไปทั่วห้อง 

“อ้าา…พะพายในตัวเธอมันโคตรดีเลยจริง ๆ” รามร้องครางเสียงกระเส่าออกมาดังลั่นอย่างพอใจ ก่อนจะก้มลงไปกอดร่างนุ่มที่นอนอยู่เอาไว้แน่น เพื่อให้มันลงล็อกมากขึ้น จากนั้นก็โถมกระหน่ำกระแทกเข้าออกรัว ๆ ใส่ร่างเล็กตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอย่างเร่าร้อน

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงของเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องนอน ความเร็วที่เพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ ของสะโพกหนา ที่กระแทกเข้ามาไม่หยุด มันทำให้ความเจ็บปวดที่พะพายรู้สึกในตอนแรกจางหายไปจนหมดสิ้น และแปลงเปลี่ยนมาเป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่แทน

“อ๊ะ!…อ้า า…ช้า ๆ…หน่อย…อื้ออ” พะพายร้องครางเสียงกระเส่าด้วยความเสียวซ่าน ร่างกายโยกขยับไปตามแรงของคนด้านบน สะโพกหนากระแทกซอยถี่ขึ้นอย่างไม่บันยะบันยัง 

“อยู่นิ่ง ๆ นะครับที่รัก เดียวฉันจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่านี้อีก” รามกระซิบที่ข้างหูของพะพาย 

 จากนั้นก็ถาโถมแรงโยกเข้าโยกออกเน้น ๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะพากันไปถึงฝั่งฝันพร้อม ๆ กัน

“อ่า / อ่า” ทั้งสองร้องครางดังขึ้นประสานกันด้วยความสุขสม 

 รามกดกระแทกสะโพกเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย แล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าไปในร่างเล็กจนหมดทุกหยดอย่างสมใจ

“เป็นไง…ชอบไหม…เสียวมากเลยใช่หรือเปล่า” รามกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดหยอกเย้าคนที่นอนหลับตาพริ้ม หอบหายใจเข้าออกถี่ ๆ อยู่ใต้ร่างตัวเองอย่างทีเล่นทีจริง 

พะพายนอนนิ่งไม่ตอบแต่ถลึงตาใส่รามแทน สมองของเธอตอนนี้มันขาวโพลนไปหมด แถมร่างกายของเธอก็แทบไม่มีเรี่ยวแรงหลงเหลืออยู่แล้วด้วย 

พะพายกัดริมฝีปากบางทั้งสองข้างแน่นด้วยความโกรธคับแค้นในใจ เธออยากจะฆ่าผู้ชายตรงหน้าซะตอนนี้จริง ๆ ทำให้เธออยู่สภาพนี้แล้ว ยังมีหน้ามายิ้มหยอกล้อเธออีก

“คนสารเลว…อ๊ะ...อ้า า”