บทที่ 11 หยุด

พะพายพยายามขยับตัวหนีสัมผัสร้อนของปลายลิ้น แต่มันก็แทบไม่ช่วยอะไรเลยเพราะมือหนาของรามได้จับล็อกเอวของเธอเอาไว้แน่น พะพายเลยทำได้เพียงส่งเสียงร้องครางกระเส่าออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ยิ่งเธอดิ้นรนหนีมากเท่าไหร่ ปลายลิ้นร้อนมันก็ยิ่งกระแทกรัวถี่ เข้ามาภายในร่างกายของเธอไม่หยุด 

“พะ...พอ...แล้ว...อือออ...ไม่ไหวแล้วอือออ!!” พะพายดิ้นพล่านอยู่บนเตียง ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด มันทั้งรู้สึกทรมานและรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก พะพายไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ผู้ชายคนนี้เขากำลังทำอะไรกับร่างกายของเธออยู่กันนะ

รามก้มหน้าดูดกินใจกลางสาวยังไม่รู้จักอิ่ม ไม่สนใจร่างบางเลยสักนิดว่าเธอพูดอะไรอยู่ เขาชักจะติดใจร่างกายนี้เข้าจริง ๆ ซะแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตรงไหนก็ถูกใจไปหมด

“อืมมม!!” รามคำรามออกมาเสียงดังอย่างอดไม่ได้

ใจกลางสาวของพะพายตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของราม และน้ำรักของเธอที่ไหลแฉะออกมาผสมกันเต็มไปหมด

“อะ...เจ็บบบ...อือออ!!” พะพายร้องขึ้นเสียงสั่น เมื่อเธอรู้สึกเจ็บแปล๊บที่หว่างขาของตัวเอง 

พะพายรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมอย่างอื่น สอดแทรกเข้ามาแทนปลายลิ้นร้อนของราม ร่างเล็กบิดเกร็งขึ้นด้วยความเจ็บปวด เธอพยายามดิ้นหนีจากสิ่งนั้น แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะมือหนายังคงล็อกสะโพกของเธอเอาไว้อยู่

“โอ๊ย!…หยุดนะมันเจ็บ!!” พะพายร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เผื่ออีกฝ่ายจะรู้สึกเห็นใจเธอขึ้นมาบ้าง เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว!!

“เจ็บแป๊บเดียว…เดียวก็หายเจ็บแล้วนะเด็กดี” รามโน้มตัวพรมจูบริมฝีปากบาง พร้อมพูดปลอบเธอออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

รามชักนิ้วของตัวเองเข้าออกที่ใจกลางสาวของร่างเล็กอย่างช้า ๆ เพื่อให้เธอปรับสภาพคุ้นเคยกับมัน ทั้งสองร่างนอนบดเบียดเข้าหากันอย่างแบนชิด ทั้งปากและนิ้วของราม ก็ยังคงทำงานไม่หยุด พะพายที่ต่อต้านขัดขืนอะไรไม่ได้ นอนร้องครางกระเส่าดิ้นไปมาอยู่บนเตียง เธอทั้งอึดอัดแน่นท้องและรู้สึกเจ็บทรมาน กับสิ่งที่รามมอบให้...แต่พอผ่านไปไม่นานร่างเล็กก็เลิกดิ้นหนี ความเจ็บปวดค่อย ๆ แปลงเปลี่ยนมาเป็นความเสียวซ่านขึ้นมาแทน จนได้ยินเสียงหวานหลุดร้องครางออกมาเบา ๆ ในลำคอเป็นพัก ๆ อื้ออ!!

“อื้ออ…อื้ออ” รามถอนจูบออก ก้มหน้ามองแม่ตัวแสบของเขา ที่ตอนนี้กำลังส่ายหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่านที่เขามอบให้ ริมฝีปากทั้งสองเม้มกัดเข้าหากันไว้แน่นจนช้ำไปหมด เพื่อไม่ให้เปล่งเสียงน่าอายออกมาให้เขาได้ยิน หึหึ ดื้อจริง ๆ แม่ตัวแสบ

ยิ่งรามได้เห็นใบหน้าสวยแดงก่ำของพะพาย ที่พยายามข่มกลั้นไม่แสดงอารมณ์ต่อหน้าเขามากเท่าไหร่ รามก็ยิ่งอยากแกล้งเธอมากขึ้นกว่านี้ แต่ตอนนี้ร่างกายของเขามันก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน เพราะตรงแก่นกายของเขามันปวดร้าวตึงไปหมดแล้ว การแกล้งเธอในเวลานี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับแกล้งตัวเองไปด้วย

“อืออ…พอ…ฉันไม่ไหวแล้ว…อืออ”

“นี่…มันพึ่งเริ่มต้นเองนะ…คนสวย”

“อืออ…อืออ!!”

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหูของพะพาย พร้อมส่งนิ้วเรียวยาวเพิ่มจำนวนขึ้น จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามแทรกเข้ามาถี่รัว ร่างเล็กบิดเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง ริมฝีปากหนาก้มลงจูบปากบางอย่างเร่าร้อน ร่างเล็กเริ่มให้ความร่วมมือจูบตอบกลับไป ถึงจะจูบไม่ประสีประสาก็ตาม แต่มันกลับยิ่งไปกระตุ้นอารมณ์ของรามให้พลุ่งพล่านมากขึ้น ปลายลิ้นร้ายสอดแทรกเข้ามาในโพลงปากเล็ก แล้วตระหวัดพัวพันกับลิ้นเล็กไปมาอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ไม่นานร่างเล็กก็ตอกรัดนิ้วของเขาแน่นขึ้น ก่อนจะกระตุกเกร็งไปสองสามที แล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

รามถอดปลายนิ้วร้ายออกจากร่างบางช้า ๆ ก่อนจะหันไปจ้องมองใบหน้าสวยแดงระรื่นของพะพาย ที่ตอนนี้กำลังนอนหอบหายใจไม่หยุดอยู่บนเตียงอย่างเหนื่อยล้า รามรู้สึกพอใจกับภาพตรงหน้ามาก 

รามรู้ว่าตอนนี้พะพายน่าจะพร้อมรับศึกใหญ่แล้ว ก็ไม่อยากให้เสียเวลาไปมากกว่านี้ เขาอยากสอดกระแทกแก่นกาย เข้าไปปราบพยศแม่ตัวแสบใจจะขาดอยู่แล้ว รามรีบลุกจัดการเสื้อผ้าของตัวเองออกให้พ้นทาง ก่อนจะรีบกลับมาหาคนที่นอนบนเตียง มือยาวจับขาเรียวขาวทั้งสองข้างแยกออกจากกัน 

พะพายที่นอนหอบหายใจอย่างไร้เรี่ยวแรงอยู่นั้น เมื่อเห็นการกระทำของราม เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจพยายามขยับร่างเปลือยเปล่าถอยหนีคนตรงหน้า แต่เธอก็สู้แรงของเขาไม่ได้เลยสักนิด

“หยุด…หยุดนะ!!”

“มันสายไปแล้ว…คนสวย”