ตอนที่ 3 เจอคนที่ใช่ใจมันไปเอง 2

"สะ สวัสดีค่ะ" ร่างบางสะดุ้งสุดตัวเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้เธอมือไม้ไม่รู้ว่าจะวางไว้ที่ไหน แลดูเกะกะไปหมด นิคยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่าย เธอเองก็สนใจเขา ให้ตายสิ! ไหนว่าจะแค่มาทักทายนะพออยู่ใกล้เหมือนมีแรงดึงดูด อยากใกล้กว่านี้อีก เธอดูสวยทุกระเบียดนิ้ว หน้าตา ผิวพรรณ อยู่ตรงนี้ออร่ากระจายไปทั่ว ตอนนี้แก้มนวลแดงระเรื่อจนเขาอยากลูบเบาๆ แล้วขโมยหอมสักฟอด

"ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ"

"ได้ค่ะ! เชิญนั่งตรงนี้เลยดีกว่าพอดีพราวจะไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย" พราวลุกขึ้นยืนพูดรัวๆ เหมือนกลัวใครมาแย่งพูดเสียอย่างนั้น ดาส่ายหน้าเพื่อห้ามเพื่อนช้าๆ ทว่าอีกคนกลับยิ้มกริ่มไม่สนใจเธอเลยสักนิด นี่อย่าบอกนะว่าจะทำอย่างที่พูดจริงๆ ยัยเพื่อนใจร้ายจะเอาเธอใส่พานให้คุณคนนี้จริงๆ เหรอ

"ยัย..." อย่าทิ้งกันสิ แงงงง ทำไมยิ่งอยู่ใกล้เขายิ่งหล่อแบบนี้นะ

"รอนี่นะเพื่อนรักฉันไปแป๊บเดียว" 

"ขอบคุณครับ"

"คุณคะ" รอเพื่อนฉันมาค่อยกลับมาได้ไหมอ่ะ อย่ามาอยู่กันสองคนเลยนะขอร้อง ดาได้แต่คร่ำครวญในใจเมื่อเห็นใบหน้าเขาชัดๆ ทำไมคนมีอายุถึงได้หล่อขนาดนี้กันนะ

"ผมนิคครับ"

"ค่ะ คุณนิคคะคือว่า..."

"หื้มม จะไม่บอกชื่อคุณหน่อยเหรอ"

"ดาค่ะ"

"ชื่อน่ารักจังนะครับหนูดา"

"!!!" เธอไม่ได้บอกว่าชื่อหนูดาสักหน่อย!! แล้วนั่นมีแค่พ่อแม่และเพื่อนสนิทอย่างยัยพราวเท่านั้นนะที่ได้เรียก นี่เขาเป็นใครกัน ทำไมถึงทำให้เธอเขินหน้าแดงแทบระเบิดได้ขนาดนี้