#####บทที่ 9

"เพราะแบบนี้แม่ถึงได้ตั้งชื่อว่านุ่มนิ่มไงคะ" หญิงสาวยิ้มตอบด้วยความไร้เดียงสา

"แล้วตรงนี้นุ่มนิ่มสมกับชื่อด้วยหรือเปล่า" นิ้วเรียวของชายหนุ่มชี้ตรงที่ร่างกายบริเวณส่วนเนินอกของอีกคน

"......" หัวใจดวงน้อยจากเดิมที่ยังโลดแล่น กลับอึ้งตะลึงหนักขึ้นกว่าเดิม แอบเต้นระรัวเร็วขึ้นหลายจังหวะ

"ไม่มีปากหรือไง?" คีย์แหงนหน้าขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาวอย่างหลงใหล ถึงแม้ว่าสมองจักสั่งให้เฉยชา ห้ามรู้สึกสักแค่ไหน แต่หัวใจเจ้ากรรมที่หน้าอกข้างซ้ายกลับเต้นระทึกแลดูย้อนแย้ง

"เอ่อ..คุณไม่ไปทำงานหรอคะ ฉันหายดีแล้ว"ใบหน้าสวยฉีกยิ้มหวาน แต่ก็แทบหุบปากยิ้มไม่ทัน เมื่อเห็นสีหน้าดุดันของคนด้านล่างที่จ้องเธอราวกับจะเขมือบกินทั้งตัว

"เปลี่ยนเรื่องเก่งนะเราอ่ะ" ใบหน้าคมคายสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก ประกอบกับพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ทำให้หญิงสาวต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที

"คุณลุกออกจากตักหนูได้แล้วค่ะ" หญิงสาวพูดบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน โดยไม่ได้หันกลับมามองหน้าของเขาเลยแม้แต่น้อย

"เรียกฉันว่าพี่คีย์สิ" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับมือเล็กของหญิงสาวมาวางไว้บนแผงอกแกร่งของตนเอง ก่อนที่จะค่อยๆเลื่อนขึ้นมาบนใบหน้าพร้อมกับใช้ริมฝีปากจุมพิตเบาๆ จมูกสันโด่งได้รูปตวัดไปมาเสียดสีกับหลังมือของคนตัวเล็ก

"....." หญิงสาวนั่งนิ่งพูดอะไรไม่ถูก ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน สายตาเล็กทั้งสองข้างจ้องมองใบหน้าของชายหนุ่มด้วยอารมณ์ที่หลากหลายปะปนกันอยู่

"เรียกฉันว่าพี่คีย์ นี่คือคำสั่ง" คีย์ออกคำสั่งกับนุ่มนิ่มอีกครั้งหนึ่ง และเชื่อว่าเธอจะต้องยอมทำตามคำร้องขอของเขาแต่โดยดี โดยไม่มีข้อกังขาใดๆ

"ค่ะ พี่คะ..คีย์" เมื่อได้ยินประโยคนี้ออกจากปากของหญิงสาว ใบหน้าของเขาก็เริ่มเห่อร้อน หัวใจที่เคยเปล่าเปลี่ยวไร้ซึ่งความรู้สึกรักใคร่แต่อย่างใด ตอนนี้แลดูเหมือนว่าจะมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเก่า

"ว่านอนสอนง่ายแบบนี้สิน่ารัก" มือหนาเลื่อนขึ้นไปหยิกแก้มอวบยุ้ยของหญิงสาวอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะถูกปิดลงอย่างช้าๆ

ทั้งสองอยู่ในกิริยาอาการแบบนี้อยู่นานเกือบ 30 นาที จนกระทั่งชายหนุ่มเอ่ยปากพูดบางอย่างออกมา เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศที่เปล่าเปลี่ยว ไร้ร้าง เงียบสงัดราวกับป่าช้าเช่นนี้

"นุ่มนิ่ม!" เขาลืมตาขึ้นมามองใบหน้าของหญิงสาว และเรียกชื่อหล่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง คนตัวเล็กที่นั่งสัปหงกใกล้จะหลับ ก็สะดุ้งขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนก

"คะ คะ" เธอพูดตอบกลับอย่างร้อนรน

"เธอมีแฟนยัง" ชายหนุ่มเอ่ยปากถามอย่างลังเล เพราะเขาไม่รู้แน่ชัดว่าคำตอบที่ได้รับ จะเป็นคำตอบที่ตนเองพอใจหรือไม่

"เอ่อ...คือ.."

"อย่ามัวโยกโย้ให้เสียเวลา ฉันถามก็ตอบมา" คีย์พูดบอกอย่างฉุนเฉียว เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กมัวแต่ เอ่อ อ่า ชักช้าลีลาไม่ยอมตอบเขามาตามตรง

"ถ้าสมมุติว่าหนูมีแฟนแล้ว คุณจะทำไมหรอคะ คุณจะเลิกยุ่งกับหนูหรอคะ.." หญิงสาวถามยอกย้อนกลับมา

"ถ้าเธอมีแฟนแล้ว ฉันก็ไม่สนใจ แล้วทำไมฉันต้องยอมแพ้ไอ้ผู้ชายคนนั้นด้วย ในเมื่อฉันทั้งหล่อทั้งรวย และเพียบพร้อมกว่า เหอะ!" ชายหนุ่มตอบกลับอย่างหน้าตาย พร้อมกับยักไหล่เบาๆ แลดูกวนตีน

'แล้วคุณจะถามหนูทำไมเนี่ย..'นุ่มนิ่มทำได้เพียงคิดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

"หนูยังไม่มีแฟนหรอกค่ะ ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องแฟนเลยด้วยซ้ำ และที่สำคัญผู้ชายที่ไหนจะมาชอบผู้หญิงจนๆแบบนี้ล่ะ คบไปก็เป็นภาระเขาเปล่าๆ"

หญิงสาวตอบกลับมาด้วยประโยคเรียบเรียบ แต่มันกลับทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยบูดเบี้ยว กลับระรื่นชื่นบาน ริมฝีปากหนาเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

"งั้นเป็นแฟนกันป่ะ" เขาหลุดปากถามออกมา อย่างที่ใจตนเองคิด

"....." มันทำให้อีกฝ่ายสตั้นไปชั่วครู่ นุ่มนิ่มคิดว่าเราทั้งสองคนพบเจอกันเพียงชั่วข้ามคืน มันจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ไปได้รวดเร็วขนาดนั้นเชียว? ผู้ชายหล่อเพียบพร้อม มีทุกอย่างเช่นคีย์ จะไม่มีลูกเมียคอยอยู่ที่บ้านจริงๆหรือ

"ฉันจริงจังกับเธอนะนุ่มนิ่ม ถึงแม้ว่ามันจะเร็วไปไหนก็ตาม แต่ไม่รู้ว่ะ ฉันอยากได้เธอ" เขาพูดออกมาอย่างหน้าตาน พร้อมกับยกยิ้มส่งให้แก่หญิงสาว ที่นั่งทำหน้าสงบนิ่งไม่เปล่งปรากฏความรู้สึกแต่อย่างใดผ่านสีหน้าออกมาเลย

"ผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบคุณน่ะหรอ ที่จะมาจริงจังกับผู้หญิงจนๆแบบหนู" เธอถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนที่จะตัดสินใจพูดออกไป นุ่มนิ่มไม่ต้องการที่จะมานั่งโศกเศร้า เสียใจ เพราะเลือกคู่ชีวิตผิด คิดจนตัวตาย

"เออหนะสิ ฉันยังไม่มีลูกเมียหรอกนะ แต่ไม่ว่าเธอจะตอบตกลงหรือไม่ตกลง เธอก็จะต้องเป็นแฟนกับฉัน!" บนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความดุดัน ประกอบกับน้ำเสียงจริงจังที่เปล่งออกมา

"โอเค ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้ว" ใบหน้าดุดัน แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มระรื่นภายในเศษเสี้ยววินาที ก่อนที่จะลุกขึ้นนั่งหลังตรงสง่าผ่าเผย แล้วจับมือลากตัวของหญิงสาวลงไปด้านล่างคอนโด

"คุณจะพาฉันไปไหน.." หญิงสาวเอ่ยทักทวงด้วยสรรพนามเรียกชื่อที่เปลี่ยนไป ทำให้ชายหนุ่มไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ฉันบอกแล้วไงว่าให้เรียกฉันว่าพี่ แล้วที่สำคัญเธอก็ต้องแทนตัวเองว่าหนูแบบที่เคยพูดนั่นแหละ ฉันไม่ชอบเลยแทนตัวเป็นว่าฉันเนี่ย มันดูไม่ค่อยลื่นหูสักเท่าไหร่ เข้าใจนะ?"

'ที่ตัวเอง ยังแทนตัวเองว่าฉันได้เลย' นุ่มนิ่มคิดในใจ 

ชายหนุ่มหันมาพูดตอบกลับหญิงสาว แล้วมุ่งหน้าเดินตรงต่อไปจนถึงชั้นล่างสุด ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างจับจ้องมาที่นุ่มนิ่ม ด้วยสายตาของความอิจฉาริษยา

"คุณ.." ทันใดที่สรรพนามนี้หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว อีกฝ่ายก็รีบหันมาจ้องด้วยสายตาเขม้น

"พี่คีย์จะพาหนูไปไหนล่ะคะ.." เขาคลี่ยิ้มออกอย่างพึงพอใจ ก่อนที่จะเลื่อนมือหนามาจับเอวคอดของหญิงสาวไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

"ฉันก็จะพาเธอไปเลือกซื้อเสื้อผ้าไง มาอยู่คอนโดกับฉันแล้ว  เวลาเธอไปเรียนก็ต้องมีเสื้อผ้าใส่ ถูกป่ะ? " เขาพูดเองเออเองว่าจะให้หญิงสาวมาอยู่ร่วมคอนโดเดียวกับเขา โดยไม่ได้ถามความสมัครใจของเธอเลยสักนิด

"ค่ะ"

@ห้างสรรพสินค้า

"เธออยากได้เสื้อผ้าชุดไหน หยิบได้เลยนะ เดี๋ยวป๋าจะเปย์เต็มที่" เขาเอ่ยบอกหญิงสาวในขณะที่กำลังเดินดูเสื้อผ้าอยู่ในร้านแฟชั่นสุดหรูของห้างสรรพสินค้าแห่งนี้

"ป๋า? ทำไมต้องแทนตัวเองว่าป๋าด้วยคะ พี่คีย์ไม่ใช่เป็นพ่อหนูสักหน่อย" ชายหนุ่มหันมามองใบหน้าของหญิงสาว พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ช่างเถอะมันไม่ใช่เรื่องของเด็ก แล้วสรุปจะเอาเสื้อผ้าชุดไหน หรือว่าจะเหมาทั้งร้านเลยดีป่ะ?" คีย์บอกแก่หญิงสาว เพราะเห็นว่าเธอยังไม่ยอมเลือกซื้อเสื้อผ้าซักชุดหนึ่งเลย

"เสื้อผ้าแพงๆทั้งนั้นเลยค่ะ หนูไม่มีปัญญาจ่ายหรอก" หญิงสาวตอบกลับออกมาตามความจริง เพราะโดยปกติแล้ว เสื้อผ้าที่หล่อนซื้อสูงสุด ราคาก็ไม่เกิน 200 บาท แต่เสื้อผ้าที่ชายหนุ่มพามาเลือกซื้อนี้ ราคาหลักพันเฉียดหลักหมื่นก็มีในบางตัว

"เธอเป็นเมียฉัน ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายหรอก ฉันจัดการเต็มที่ เอ่อ.." พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกห่างเธอ ก่อนที่จะใช้สายตาอันเฉียบแหลมมองร่างกายของเธอตั้งแต่หัวจรด

"ฉันว่าเธอใส่ชุดนี้สวย" เขาหันไปด้านข้างพร้อมกับหยิบชุดเดรสสายเดี่ยวสีแเดงแจ๋ ความสั้นเพียงคืบเดียวจากสะเอว แล้วเอามาทาบลงบนตัวของร่างบาง

"มันโป๊ไปนะคะ.."

"แล้วใครจะให้เธอใส่ออกไปด้านนอกล่ะ ฉันจะให้เธอใส่ ไว้ให้ฉันดูคนเดียวต่างหาก" พูดจบมือหนาก็เอื้อมไปหยิบชุดเดรสและเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยเกือบ 20 ชุดจากราวส่งให้กับพนักงาน 

"แล้วก็เอาชุดพวกนั้นด้วย เอามาทั้งหมดเลยนะ" เขาหันไปพูดกับพนักงาน พร้อมกับใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังบริเวณราวแขวนเสื้อผ้าเดรสยาวเรียบร้อยสไตล์ลูกคุณหนู

"มันมากเกินไปนะคะ.." หญิงสาวเอ่ยบอกด้วยความเกรงใจ แต่ก็ไม่เป็นผล เขาไม่ได้สนใจในคำพูดของเธอเลยสักนิด 

"ทั้งหมด 567,349 บาทค่ะ" พนักงานตรงเคาน์เตอร์เอ่ยบอกกับคีย์ ก่อนที่เขาจะส่งบัตรเครดิต ให้กับพนักงานคนนั้น 

"5 แสนกว่าบาท....ทำไมมันเยอะแยะขนาดนี้" เธอตกตะลึงกับราคาเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มซื้อให้  

"แค่นี้ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอกนะ  เรื่องจิ๊บจ๊อย ถ้าเธออยากได้อะไร เธอบอกฉันเลย แม้แต่พระจันทร์ฉันก็จะไปเอามาให้เธอ" พูดจบเขาก็แอบขโมยหอมแก้มนิ่มของหญิงสาวฟอดใหญ่

ฟอด!! 

"หอม" ชายหนุ่มยักคิ้วส่งให้แก่หญิงสาว 

"คุณ..พะ..พี่คีย์อายคน"  มือเล็กเลื่อนขึ้นมาจับใบหน้าของตนเองที่โดนขโมยหอมไปเมื่อครู่ด้วยความเขินอาย 

"ไว้มาอุดหนุนใหม่นะคะคุณคีย์ ขอบพระคุณมากเลยค่ะ" พนักงานสาวพูดด้วยน้ำเสียงหวานจ๊ะจ๋า แล้วก้มลงไหว้ชายหนุ่มด้วยความนอบน้อม 

"เสื้อผ้านี้เดี๋ยวผมจะให้ลูกน้องมาเอานะครับ" คีย์หันไปมองถุงเสื้อผ้าเกือบๆ 20 ถุงที่ตั้งอยู่บนเคาน์เตอร์ แล้วก็เอ่ยบอกกับพนักงานอีกที  

"ค่ะ" เมื่อพนักงานตอบรับคีย์ก็เดินโอบเอวคอดของหญิงสาวออกไปจากร้านเสื้อผ้าแฟชั่น แล้วเข้าไปยังร้านขายชุดนักศึกษาต่อ