#####บทที่ 6

@คอนโดคีย์

แกร๊ก!

คีย์เปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วรีบสาวเท้าเดินดุ่มดุ่มเข้าไปด้านในทันที เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าไร้ร้างซึ่งคนอาศัยอยู่ 

"นุ่มนิ่ม" ชายหนุ่มเอ่ยเรียกชื่อของหญิงสาวตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับสักคำกลับมา ผ่านหูทั้งสองข้างของเขาเลย 

"ยัยเตี้ยหายไปไหนวะ" คีย์บ่นพึมพำอยู่เพียงคนเดียว ในขณะที่สายตาคมทั้งสองของเขากำลังสาดส่องมองหาร่างเล็กเจ้าของฉายานี้ ซึ่งเขาเพิ่งจะตั้งให้อยู่  

เมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆจนถึงห้องนอน ก็ปรากฏว่าเจอคนตัวเล็กกำลังหลับใหลอยู่ในห้วงภวังค์ของนิทราบนเตียงขนาดใหญ่  

"นุ่มนิ่ม" ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กของหญิงสาว พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของเธอด้วยน้ำเสียงห้วนห้วน 

"นี่เธอ!" มือหนาของชายหนุ่มเอื้อมลงไปเขย่าไหล่ของหญิงสาว แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมานั่นก็คือไอความร้อนจากร่างกายของเธอ 

"เห้ย! เป็นไข้หรอวะ" มือหนาของชายหนุ่มเลื่อนขึ้นไปทาบบนหน้าผากของหญิงสาวด้วยความที่อดเป็นห่วงไม่ได้  อุณหภูมิจากร่างกายของคนตัวเล็กตอนนี้ร้อนจี๋ แทบจะทอดไข่สุกอยู่แล้วเชียว 

"นี่นุ่มนิ่ม! นี่เธอ" ชายหนุ่มเรียกชื่อหญิงสาวอย่างร้อนรน เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องจับต้นชนปลายอย่างไร ตั้งแต่จำความได้ก็ไม่เคยต้องลงมือทำอะไรเองแบบนี้เลยสักครั้งเดียว 

"กูเป็นหมอเฉพาะทางด้านหัวใจ ไม่ใช่หมอรักษาไข้นะเว้ย" เขาถอนหายใจฟึดฟัด ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องน้า แล้วรีบควานหาผ้าเช็ดตัว พร้อมด้วยกะละมังใส่น้ำเดินเข้ามายังเตียงนอนทันที

"เอ่อ...ฉันจะเช็ดตัวให้เธอแล้วนะนุ่มนิ่ม" ชายหนุ่มพูดเองเออเอง แล้วนั่งลงบนเตียงนุ่มก่อนที่จะประคองตัวของหญิงสาวให้นอนแหงนหน้าขึ้น เพื่อความสะดวกในการเช็ดเนื้อตัว 

"ไปทำอะไรมาตัวถึงร้อนจี๋แบบนี้" ปากก็พูดบ่นอยู่ร่ำไป มือของเขาก็ยังคงดำเนินการเช็ดซับไอความร้อนจากบริเวณร่างกายและใบหน้าของหญิงสาว 

"อื้อ!" เสียงครางอู้อี้ดังมาจากภายในลำคอของหญิงสาว ที่ซึ่งเปล่งเสียงเล็ดลอดออกมาให้คนตรงหน้าได้ยินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ริมฝีปากอวบอิ่มของหล่อนซีดเซียวราวกับคนคล้ายจะเป็นลม  

"คงจะหนาวมากเลยสินะ" เขาสังเกตเห็นใบหน้าและร่างกายของหญิงสาวสั่นงกงก คาดว่าคงจะเกิดจากพิษไข้  มือหนาของเขารีบหยิบกะละมังวางบนเคาน์เตอร์ข้างหัวเตียง ก่อนที่จะเดินไปหายาสามัญประจำบ้านซึ่งอยู่ในลิ้นชัก  พอจะช่วยแก้ขัดในยามนี้ได้ 

"ไม่สิ ต้องทานข้าวก่อนทานยา" ชายหนุ่มชะงักมองถุงยาที่อยู่ในมือของตนเอง  แล้วเดินเข้าไปในห้องครัว รีบจัดสรรหาของมาทำข้าวต้มให้กับหญิงสาวได้รับประทานรองท้องก่อนจะกินยา  

30 นาทีผ่านไป 

"นุ่มนิ่ม ลุกขึ้นมาทานข้าวก่อนนะ ประเดี๋ยวจะได้ทานยา" ชายหนุ่มยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างเตียงนอนพร้อมกับในมือที่ถือถาดข้าวต้มหมูสับเอ่ยเรียกชื่อของร่างเล็กที่นอนหลับใหลอยู่ 

คนตัวเล็กค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นมากุมขมับของตัวเองอย่างอัตโนมัติ อาการปวดหัวโลดเเล่นเข้าไปในศีรษะของเธอ ทำให้แทบจะไม่สามารถประคองร่างกายของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งตรงได้ 

"เดี๋ยวฉันช่วย" คีย์เอ่ยบอกคนตรงหน้า แล้วเอื้อมมือไปวางถาดข้าวต้มหมูสับไว้บนเคาน์เตอร์ ก่อนที่จะมานั่งแทรกด้านหลังของหญิงสาวแล้วช่วยจับร่างกายของเธอให้พิงกับพนักหัวเตียง 

"นั่งไหวมั้ย?" คนตัวเล็กหันมาพยักหน้าให้กับชายหนุ่ม เป็นเชิงตอบรับในคำถามของเขา 

"อะ" ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบถ้วยพลาสติกมาถือไว้เสมอหน้าท้อง แล้วค่อยๆช้อนข้าวต้มด้านใน หยิบยกขึ้นมาเป่าไล่ความร้อนออกไปอย่างละเมียดละไม 

"ขอบคุณนะ" นุ่มนิ่มเอ่ยบอกคีย์ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะใช้ปากบวบอิ่มของตัวเองครอบเอาข้าวต้มจากช้อนที่เขาป้อนให้กลืนลงไปสู่ลำคอระหง 

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็นั่งป้อนข้าวต้มให้แก่หญิงสาว จนเกือบจะหมดถ้วย แล้วจัดเตรียมหยูกยาให้แก่เธอรับประทานชำเลาพิษไข้ 

"เดี๋ยวเธอนอนหลับสักชั่วโมงสองชั่วโมง  ตื่นขึ้นมาอาการปวดหัวก็คงจะทุเลาลงบ้าง แต่ถ้าเธอยังไม่หาย เราก็ค่อยไปโรงพยาบาลกัน" ชายหนุ่มเอ่ยบอกแก่หญิงสาว ในขณะที่ตนกำลังเก็บถ้วยชามไปไว้ยังห้องครัว 

"หนูต้องขอบคุณคุณอีกครั้งนะคะ" คีย์พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินออกไปจากเตียงเพื่อให้คนตัวเล็กได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ 

มือหนาควานหาโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋ากางเกง  แล้วใช้นิ้วเรียวเลื่อนไปเลื่อนมาอย่างชำนาญ เพื่อกดโทรหาคนทางปลายสาย 

พี่แก้ว 

(สวัสดีค่ะคุณหมอ  มีอะไรหรือเปล่าคะ)  แก้วพยาบาลหน้าห้องของชายหนุ่มเอ่ยถามเขาอย่างแปลกใจ  เพราะบ่อยครั้งที่ผู้เป็นหมอจะยอมลงทุนกดเบอร์โทรหาหล่อน 

(เอ่อ..เคสผ่าตัดของผมวันนี้ มีอีกหรือเปล่าครับ) คีย์ถามไปยังปลายสายที่แง่หูฟังเขาอยู่อย่างใจจดใจจ่อ  เพราะผู้หญิงคนที่ชื่อแก้ว มิใช่เป็นเพียงพยาบาลหน้าห้องอย่างเดียว แต่หล่อนคล้ายจะจัดการเรื่องตารางเวรของชายหนุ่มเสียด้วย 

(วันนี้มีเคสผ่าตัดของคุณกมลทิพย์ ตอนบ่ายสองโมงตรงหนะค่ะ) แก้วเงียบไปครู่หนึ่ง  แล้วตอบกลับมาหลังจากที่เปิดแฟ้มตารางเวรของชายหนุ่มดูเรียบร้อยแล้ว 

(เคสนี้เขาเจาะจงว่าหมอผ่าตัดจะต้องเป็นผมหรือเปล่าครับ) ​​​​​ คีย์ถามย้อนกลับไปอีกรอบหนึ่ง 

(ไม่ค่ะคุณหมอ แต่ว่ามันเป็นตารางเวรของหมอเฉยๆค่ะ) พี่แก้วตอบกลับมา ถึงแม้ว่าลึกๆของหล่อนนั้นจะเก็บซ่อนความรู้สึกที่อดสงสัยในตัวของหมอหนุ่มไม่ได้ก็ตาม 

(งั้นผมฝากเคสนี้ให้หมอกวางช่วยดูแลแทนนะครับ พี่แก้วช่วยบอกเธอด้วยว่าผมติดธุระสำคัญจริงๆไม่สามารถกลับไปทันผ่าตัดได้ ไว้ประเดี๋ยวเคสผ่าตัดของเธอเคสหน้า ผมจะเป็นคนดูแลแทนเอง )  

และนี่คือความประสงค์ของชายหนุ่มที่โทรหาพยาบาลสาวในวันนี้  ถึงแม้ว่าการผ่าตัดจะสำคัญและทำเงินมูลค่าให้แก่โรงพยาบาลอย่างมากมายมหาศาลก็จริง แต่เขาก็ไม่สามารถอดเป็นห่วงหญิงสาวที่กำลังนอนซม ป่วยไข้อยู่บนเตียงในขณะนี้ได้ 

(ค่ะคุณหมอ เดี๋ยวพี่จะเรียนให้หมอกวางทราบ  แต่คาดว่าหมอกวางก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรคุณคีย์สบายใจได้ค่ะ) 

(ครับ ฝากด้วยนะครับพี่แก้ว) พูดจบชายหนุ่มก็เลื่อนนิ้วเรียวของตัวเองขึ้นมากดวางสายทันที ก่อนที่จะเดินออกไปด้านนอกริมระเบียง แล้วหยิบบุหรี่มวนนึงขึ้นมาสูบ  

"อื้ออ นะ..หนาว อื้ออ" น้ำเสียงสั่นเครือแลดูแผ่วเบาของคนตัวเล็กเล็ดลอดออกมาทางผนังด้านนอก ทำให้อีกคนหนึ่งที่กำลังยืนสูบบุหรี่อย่างสบายใจอยู่ริมระเบียงได้ยินเข้า ทำเอาเขากระสับกระส่ายใช่ย่อยเลยทีเดียว จึงรีบทิ้งมวนบุหรี่ลงในถังขยะแล้วเดินเข้าไปเพื่อดูอาการเจ้าของเสียงทันที  

"นุ่มนิ่ม นุ่มนิ่ม เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ชายหนุ่มยืนกอดอกมอง หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความรู้สึกหลายอย่างปนเปกัน  ใจหนึ่งเขาก็อยากจะลงไปกอดเธอ อีกใจหนึ่งก็อยากจะทำด้านชาราวกับว่าไม่รู้สึกรู้สาแต่อย่างใด  

"นะ..หนาว นะ..หนาว" หญิงสาวขดตัวคู้แทบ  จะเป็นเลข 8 ร่างกายของเธอสั่นงกงกด้วยความหนาว  น้ำเสียงอันน้อยนิดดังออกมาจากลำคอ 

"นอนนะ นุ่มนิ่มนอน" ชายหนุ่มตัดสินใจนั่งลงบนหัวเตียงนอน พร้อมกับใช้มือโอบกอดร่างกายของหญิงสาวขึ้นมาแนบบนอกแกร่งของตนเอง 

"อื้ออ นะ..หนาว" เขากระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม มือหนาของเขาลูบไล้ผมยาวสลวยอย่างเอ็นดู สองสายตาคมจับจ้องใบหน้างดงามของคนตัวเล็กอย่างไม่ปกปิด

ราวกับว่าเธอมีเวทมนตร์สะกดบางอย่าง ทำให้เขาหลงใหลแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกับผู้หญิงคนไหนทั้งสิ้น  สายตาของเขาที่มองเธอนั้นมันอบอวลไปด้วยความรักความเอ็นดู  เพียงแต่ยังมีกำแพงหินสูงๆที่กีดกั้นระหว่างสองคนอยู่เท่านั้นเอง 

"อื้ออ อื้อ" ใบหน้าเเน่งน้อยซบลงบนแผงอกแกร่ง  ทำให้หัวใจของคนร่างหนาพองโตขึ้นกว่าเก่า เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ แทบจะทะลุออกมาจากเนื้อหนังมังสาเสียให้ได้ 

"หลับแล้วหรอนุ่มนิ่ม.." ชายหนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าของเขาค่อยๆแหงนลงมามอง ใบหน้าของคนตัวเล็กอย่างช้าๆ  

"อย่านะไอ้คีย์ เด็กนี่ไม่ใช่สเปคมึงสักหน่อย" ชายหนุ่มบ่นพึมพำอยู่คนเดียว เขาขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันอย่างไม่ใคร่จะสบอารมณ์ในความรู้สึกของตนเองสักเท่าไร  

"เอ๊ะ..หรือจะใช่" เขาก้มหน้าลงมองหญิงสาวอีกครั้งหนึ่ง  แล้วแหงนขึ้นไปพูดสนทนากับตัวเองต่อเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกต่อหญิงสาวในตอนนี้ มันเป็นความรู้สึกแบบไหนกันแน่  รู้เพียงแค่มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้สึกกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน 

"แม่..หนูคิดถึงแม่จังเลยค่ะ แม่ ฮึก.." เสียงของคนตัวเล็กละเมอร้องเรียกหาผู้เป็นมารดา รู้สึกได้ถึงความโหยหาแลเจ็บปวดพร้อมพร้อมในเวลาเดียวกัน  

"แม่คะ..แม่อย่าทิ้งหนูไป แม่ขา" คนตัวเล็กพูดในขณะที่เปลือกตาของตนเองยังคงปิดสนิทแน่น   

"เธอเจออะไรมากันแน่นุ่มนิ่ม" คิ้วหนาของชายหนุ่มขมวดเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ 

"แม่.." น้ำเสียงของคนตัวเล็กเริ่มแผ่วเบาและเงียบหายไปในที่สุด  เช่นเดียวกับคนตัวโตที่นั่งมองหน้าของคนตัวเล็ก จนตนเองก็หลับใหลตามๆกันไป