บทที่ 3

นักข่าวอีกคนลุกขึ้นยืน “คุณเกรย์ครับ คุณยินดีจะอธิบายเรื่องนี้หรือเปล่า”

“โอ้ ให้ฉันเป็นคนตอบเองดีกว่าค่ะ”

เซเลสต์เอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงหวานราวกับคมมีดที่ชุบด้วยน้ำผึ้ง

เธอหันมาหาฉัน พร้อมรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาแม้แต่น้อย

“โอฟีเลีย ฉันต้องขอบคุณคุณจริง ๆ ที่คอยอยู่ดูแลไคลันมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในช่วงที่พวกเราต้องแยกจากกันชั่วคราวเพราะธุระของตระกูล การรู้ว่ามีคนคอยดูแลเขาอยู่ ทำให้ฉันสบายใจมาก”

น้ำเสียงของเธอ ราวกับกำลังกล่าวขอบคุณคนรับใช้ที่ช่วยเฝ้าบ้าน

“แน่นอนว่าตระกูลที่ถูกกำหนดมาให้ผูกพันกัน สุดท้ายก็ต้องกลับมาพบกันอยู่ดี ไม่ใช่หรือคะ” เธอบีบมือไคลันเบา ๆ “ฉันกับไคลันโตมาด้วยกัน ตั้งแต่งานเลี้ยงของตระกูลครั้งแรก ภารกิจแรกที่ต้องออกไปจัดการเรื่องภายนอก พวกเราก็ผ่านมันมาด้วยกันทั้งหมด ความผูกพันบางอย่างถูกหล่อหลอมไว้ทั้งในสายเลือดและผลประโยชน์ของตระกูล”

ฉันเห็นกรามของไคลันเกร็งแน่นขึ้นทันที

“เซเลสต์ พอได้แล้ว...”

“ฉันก็แค่กำลังอธิบายข้อเท็จจริงเท่านั้นเองค่ะ” เธอหันไปยิ้มอย่างไร้เดียงสาให้บรรดานักข่าว “ฉันไม่อยากให้ใครเข้าใจผิด โอฟีเลียเป็นเพียงเพื่อนของตระกูลมาตลอด แค่เพื่อนเท่านั้น”

เพื่อน

ผ่านมาสามปี ในสายตาของเธอ ฉันก็มีสถานะแค่นั้น

ภาพถ่ายในกระเป๋าเสื้อแนบชิดกับผิวกายของฉัน ร้อนเสียยิ่งกว่าเหล็กเผาไฟ

“ที่จริง...”ฉันลุกขึ้นยืน

กล้องทุกตัวในห้องจัดเลี้ยงหันมาจับภาพฉันพร้อมกันในเสี้ยววินาที

ฉันหยิบภาพถ่ายใบนั้นออกมา แล้วยกขึ้นสูงท่ามกลางแสงไฟ

“ภาพใบนี้หล่นออกมาจากกรอบรูปในอพาร์ตเมนต์ที่ฉันกับไคลันเคยอยู่ด้วยกัน บางทีคุณมอร์โรว์อาจพูดถูกก็ได้... บางทีระหว่างฉันกับไคลัน โคซา อาจไม่เคยมีความรักที่แท้จริงเลย”

ฉันสะบัดปลายนิ้ว ปล่อยภาพถ่ายลอยไปทางพวกเขา ภาพใบนั้นตีโค้งกลางอากาศ ก่อนตกลงบนพื้นหน้าตรงโต๊ะหลัก ขณะที่น้ำเสียงของฉันกลับสงบนิ่งเสียจนน่าประหลาด

“แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันอยากชี้แจง เราไม่ได้เลิกกันเมื่อสามเดือนก่อน สิ่งทุกอย่างระหว่างเราจบลงตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาเริ่มโกหกฉัน”

“ขอแสดงความยินดีกับงานหมั้นของพวกคุณด้วย”

ฉันหันหลังเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง

เบื้องหลัง เสียงคำถามดังระงมขึ้นในทันที เสียงชัตเตอร์ดังถี่ยิบราวกับเสียงปืน

แต่ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง แม้แต่ครั้งเดียว

เมื่อเดินมาถึงสุดทางเดิน ฉันพิงกำแพงหินเย็นเฉียบ พยายามควบคุมลมหายใจของตัวเอง

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง

ฉันไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองเลย

เพราะกลิ่นเย็นเยียบของเหล็กและดินปืนได้แผ่ปกคลุมอากาศไปแล้ว มันคือบรรยากาศที่เจ้าพ่อผู้สูญเสียการควบคุมตัวเอง ไม่อาจซ่อนเอาไว้ได้อีกต่อไป

“โอฟีเลีย”

เสียงของไคลันทุ้มต่ำ สุขุม และแฝงไว้ด้วยอันตราย

“เราต้องคุยกัน”

“ไม่มีอะไรต้องคุย”

“เลิกพูดอะไรไร้สาระแบบนี้ได้แล้ว”

เขาก้าวพรวดเดียวมายืนตรงหน้าฉัน ก่อนยกมือข้างหนึ่งยันกำแพงข้างศีรษะฉันอย่างแรง

“รู้ไหมว่าเมื่อกี้คุณทำอะไรลงไป”

“ฉันทำอะไรเหรอ”ในที่สุดฉันก็เงยหน้ามองเขา

“ฉันก็แค่พูดความจริง เท่านั้นเอง”

“คุณกำลังทำลายชื่อเสียงของตระกูลโคซา ทำลายการผูกสัมพันธ์ระหว่างเรากับตระกูลมอร์โรว์...”

“ฉันไม่สน!”เสียงของฉันสะอื้นจนแทบขาดห้วง

“ฉันรู้แค่ว่าฉันถูกหลอก ถูกทำเหมือนคนโง่มาตลอดสามปีเต็ม”

เขากัดกรามแน่น“เรื่องทั้งหมดมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดมาก”

“ไม่เลย มันไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย คุณกำลังจะแต่งงานกับเธอ คุณโกหกฉัน แค่นั้นเอง”

“เซเลสต์เป็นเพียงข้อตกลงผลประโยชน์ของตระกูล...”

“พอได้แล้ว!”ฉันผลักเขาเต็มแรง

“พวกคุณโตมาด้วยกัน ผ่านทุกอย่างมาด้วยกันตั้งแต่ครั้งแรก... นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องการเมือง ไคลัน ผู้หญิงที่คุณอยากให้ยืนข้างกายในฐานะภรรยาของเจ้าพ่อมาตลอดคือเธอ ไม่ใช่ฉัน”

ทั้งร่างของเขาแข็งค้าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างช้า ๆ

“โอฟีเลีย ฟังฉันนะ”

เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ยกมือขึ้นหมายจะแตะแก้มฉัน

“ให้เวลาฉันอีกสองปี การหมั้นและการแต่งงานก็เป็นเพียงเพื่อรักษาพันธมิตรเอาไว้ สองปีหลังจากนี้ ฉันจะยกเลิกสัญญาฉบับนั้น แล้วตอนนั้นพวกเรา...”

“สองปี?”

ฉันจ้องเขาอย่างเหลือเชื่อ

“แปลว่าคุณตัดสินใจเรื่องแต่งงานไว้ตั้งนานแล้ว ทุกอย่างถูกวางแผนไว้หมดแล้ว”

“ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณไม่มีอะไรเลย อพาร์ตเมนต์แห่งนี้ ระบบรักษาความปลอดภัยเพิ่มเติม รวมถึงแกลเลอรีศิลปะในชื่อของฉัน ฉันจะโอนทุกอย่างให้คุณ...”

“แล้วก็ยังนอนกับคุณต่อไป ขณะที่คุณกลับบ้านไปเล่นบทเจ้าพ่อกับภรรยาผู้เพียบพร้อมที่ทุกคนยอมรับอย่างนั้นเหรอ”

ฉันหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะทั้งแหลมคมและแตกร้าว

“นี่คืออนาคตที่คุณเตรียมไว้ให้ฉันงั้นเหรอ ให้ฉันเป็นเมียน้อยลับของคุณ?”

“อย่าใช้คำนั้น...”

“แล้วฉันควรเรียกตัวเองว่าอะไรล่ะ เมียน้อยลับ ๆ หรือสัตว์เลี้ยงของคุณ?”

ในที่สุดน้ำตาก็ไหลทะลักออกมา ร้อนผ่าวจนแสบแก้มทั้งสองข้าง

“คุณสวมแหวนให้เธอในโบสถ์ แล้วกลางคืนก็กลับมานอนบนเตียงของฉัน ทุกครั้งที่มีงานออกสังคม ทุกครั้งที่มีงานของตระกูล ฉันต้องหายไปจากสายตาทุกคน ไคลัน... คุณกำลังต่อรองเงื่อนไขให้เมียน้อยของตัวเอง ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจ”

ดวงตาสีเทาปนน้ำเงินของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

“ฉันกำลังพยายามสร้างอนาคตให้พวกเรา...”

“คุณอยากได้ทั้งสองอย่าง”ฉันหลบมือของเขา

“อยากได้พันธมิตรจากเธอ และอยากได้ร่างกายของฉัน ยินดีด้วยนะ ไคลัน อีกนิดเดียวคุณก็จะได้ทุกอย่างแล้ว”

“โอฟีเลีย...”

มือของเขาคว้าข้อมือฉันไว้อีกครั้ง

ฉันใช้มืออีกข้างพยายามแกะนิ้วของเขาออก แต่เขากลับโน้มตัวเข้ามา กดทั้งร่างของฉันติดกับกำแพง

“คุณอย่าหวังว่าจะจากฉันไปได้ง่าย ๆ...”

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น

ฉันมองเขาก้มลงเหลือบหน้าจอ

และเห็นอารมณ์บางอย่างวาบผ่านดวงตาของเขา จากนั้น เขาก็ปล่อยมือ

“คืนนี้ฉันจะไปหา”

เขาถอยหลังหนึ่งก้าว จัดกระดุมข้อมือของตัวเองให้เข้าที่ น้ำเสียงกลับมาเย็นชาและสุขุมอีกครั้ง

“เราจะคุยกันดี ๆ”

“ไม่ต้องมา”เขาไม่ได้ตอบ

เขาหันหลังไปแล้ว ยกโทรศัพท์แนบหู

“ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

แน่นอน เขาต้องรีบไปอยู่แล้ว

แอนนาขับรถไปส่งฉันที่อพาร์ตเมนต์

ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกมา แล้วเริ่มเก็บข้าวของ

สุดท้าย ฉันเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง แล้วหยิบถุงกำมะหยี่ใบเล็กออกมา

ข้างในมีเข็มกลัดเนกไทแพลทินัมอันหนึ่ง

ของไคลัน

เขาทำมันตกไว้บนเรือยอชต์ส่วนตัวเมื่อปีที่แล้ว

วันนั้นเขาเมา กอดฉันไว้ แล้วให้ฉันช่วยจัดเข็มกลัดเนกไทที่เอียงอยู่ให้เข้าที่ ฉันแอบเก็บมันเอาไว้

พอเขารู้ เขาไม่ได้โกรธ กลับหัวเราะเบา ๆ แล้วใช้คางถูเส้นผมของฉันอย่างอ่อนโยน

“เก็บไว้เถอะ”

ตอนนั้นเขาพูดว่า

“ต่อให้คุณอยู่ที่ไหน ใคร ๆ ก็จะรู้ว่าคุณอยู่ภายใต้การคุ้มครองของไคลัน โคซา”

ตอนนั้นฉันถามเขา

“นี่ถือเป็นคำสัญญาหรือเปล่า”

ภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีเทาปนน้ำเงินคู่นั้นอ่อนโยนเสียจนน่าเหลือเชื่อ

“ถือสิ”เขาตอบ

“ฉันจะเป็นของคุณตลอดไป”

เขาเคยพูดคำว่า...ตลอดไป

ฉันดึงตัวเองกลับจากความทรงจำ เม้มริมฝีปากแน่น ก่อนโยนเข็มกลัดเนกไทลงถังขยะ

ฉันลากกระเป๋าออกมาวางไว้ในห้องรับแขก แล้วนั่งรอเขา

ถ้าทุกอย่างจะต้องจบลง ฉันก็อยากจบมันอย่างตรงไปตรงมา

อยากบอกลากันต่อหน้าสักครั้ง

แต่คืนนั้น เขาไม่กลับมาอีกเลย

เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงสั่นของโทรศัพท์ปลุกฉันให้ตื่นไม่หยุด

เรื่องงานหมั้นเมื่อคืนกลายเป็นกระแสใหญ่จนระเบิดไปทั้งคืน

แต่กลับไม่ใช่ในแบบที่ฉันคิดเอาไว้เลย

[#อดีตแฟนสาวเจ้าพ่อคลุ้มคลั่ง ยึดพื้นที่ข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของเมือง]

[โอฟีเลีย เกรย์ รับไม่ได้ที่ถูกเจ้าพ่อบอกเลิก]

[หญิงสาวสามัญชนบุกป่วนงานหมั้นของตระกูลโคซากับมอร์โรว์]

[วงในแฉ โอฟีเลีย เกรย์ ตามรังควานเจ้าพ่อโคซามาหลายเดือนแล้ว]