บทที่ 6 เด็กของอนาคิน

“แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ” เสียงอีกฝ่ายตวาดดังลั่นเมื่ออนาคินเข้ามาขัดจังหวะของเขา อีกนิดเดียวแล้วเชียว อีกนิดเดียวเขาก็จะจับเธอดื่มเหล้าที่วางยาไว้สำเร็จแล้ว แต่ไอ้เด็กนี่มันดันมาขว้างไว้ซะก่อน

“ทำไมกูจะเสือกไม่ได้วะ ก็มึงมายุ่งกับเด็กของกู”

‘เด็กของกู’

จูเน่ต้องหันไปมองใบหน้าของอนาคินชัดๆ เด็กของกูเนี่ยนะ เธอไปเป็นเด็กของเขาตอนไหนมิทราบและเท่าที่จำได้ เขาเกลียดหน้าเธอด้วยซ้ำ แต่ช่างเถอะ จะเด็กจะอะไรก็ช่าง ตอนนี้เขาอุตส่าห์มาช่วยจูเน่จะยอมตามน้ำเขาไปก่อนก็แล้วกัน

“หึ กูไม่เชื่อหรอกว่าน้องคนนี้จะเป็นเด็กของมึง”

“ไม่เชื่อก็เป็นปัญหาของมึงครับ ไปกลับ” อันหลังเขาหันมาพูดกับจูเน่ซึ่งเธอก็ยินดีที่จะเดินตามเขาออกไปอย่างว่าง่าย เรื่องวันนี้ที่ไม่ชอบหน้าเขาขอลืมไปก่อน เพราะตอนนี้อยากชอบหน้าพี่อนาคินมากๆเลยค่ะ ไม่ใช่เชิงแอบรักแบบนั้นนะ แค่รู้สึกดีเฉพาะกิจ

“เดี๋ยว!” ขาของทั้งสองคนยังไม่ทันจะได้ก้าวออกไปไหน ผู้ชายตัวปัญหาก็เรียกไว้ก่อนพร้อมยื่นมือมาคว้าข้อมือของจูเน่ไว้ การกระทำของเขาอุกอาจมากและกำลังทำใครบางคนเลือดขึ้นหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ปล่อยนะ” จูเน่รีบสะบัดแขนของตัวเองออกจากมือของผู้ชายน่ารังเกียจคนนี้ เธอเกลียดเขามากๆเลย เกลียดจนจะใช้คำว่าขยะแขยงเลยก็ได้

“ไอ้นี้มันเป็นแฟนของน้องจริงๆเหรอ” ดูท่าผู้ชายคนนี้จะยังไม่เชื่อสิ่งที่อนาคินพยายามจะให้เขาคิดตาม

“...” จูเน่อ้ำอึ้งพร้อมทำสายตาเลิ่กลั่กอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก็เธอไม่คิดว่าจะโดนถามแบบนี้นี่ แล้วอีกอย่างเธอกับอนาคินก็ไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วไอ้คำว่าเด็กของกูเนี่ย มันคือความสัมพันธ์ประมาณไหน เป็นแฟน หรือเป็นมากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน ยังไง แล้วเธอต้องตอบตามจริงหรือควรจะตามน้ำไป แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็ควรตามน้ำไปนั้นแหละ

อนาคินถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเห็นความลังเลของจูเน่ นี่เธอกำลังจะพาเขาซวยไปด้วยแล้วยังไม่รู้อีก ว่าสิ่งที่เธอจะต้องตอบออกไปคืออะไร โครตน่ารำคาญเลย เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้ โธ่เว้ย กูจัดการเองก็ได้วะแม่ง

หมับ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับบริเวณท้ายทอยของจูเน่แล้วรั้งให้เธอเงยหน้าขึ้นพร้อมโน้มใบหน้าลงประกบจูบลงบนริมฝีปากบางแล้วค้างไว้อย่างนั้น