ตอนที่ 5 กิจการเยว่ฉีเขย่าเมือง - 2

ทันใดนั้นเสียงรถม้าหรูหราก็ดังขึ้นที่หน้าร้าน พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบ่าวไพร่

"หยุดรถ! ข้าได้กลิ่นหอมนั้น... กลิ่นเดียวกับในเทียบเชิญ! ช่างหอมสดชื่นยิ่งนัก ดมแล้วหายเวียนหัวเป็นปลิดทิ้ง!"

สตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้า นางคือฮูหยินแม่ทัพจางผู้กว้างขวางในวงสังคมชั้นสูง หลินเยว่ได้แอบส่งชุดทดลองไปให้นางเมื่อสามวันก่อน พร้อมจดหมายเชิญลึกลับ

"คารวะฮูหยินจาง" หลินเยว่เดินออกมาต้อนรับ "ร้านเยว่ฉียินดีต้อนรับเจ้าค่ะ"

ฮูหยินจางรีบตรงเข้ามาจับมือหลินเยว่ ดวงตาเป็นประกาย "แม่นาง! ครีมไข่มุกในเทียบเชิญนั่นเจ้ายังมีอีกหรือไม่ ข้าใช้เพียงสามวัน รอยดำที่แก้มข้าจางลงจนแทบมองไม่เห็น! สามีข้าถึงกับทักว่าข้าไปทำสิ่งใดมาจึงดูเด็กลงสิบปี!"

เสียงของนางดังพอที่จะทำให้เหล่าคุณหนูและฮูหยินบ้านอื่นที่นั่งรถม้าผ่านมาต้องชะลอรถและหูผึ่ง

"ฮูหยินจางกล่าวชมเกินไปแล้ว" หลินเยว่แสร้งถ่อมตัว "ครีมไข่มุกจันทราสูตรนี้ ปรุงจากสมุนไพรหายากบนยอดเขาหิมะ ผสมกับน้ำค้างกลางหาวที่เก็บในคืนจันทร์เพ็ญ จึงมีสรรพคุณล้ำเลิศ แต่ทว่า..." นางเว้นจังหวะทำสีหน้าลำบากใจ

"แต่วัตถุดิบหายากยิ่ง ข้าจึงผลิตได้เพียง 50 ตลับต่อเดือน เท่านั้นเจ้าค่ะ" คำว่า50 ตลับต่อเดือนเปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ!

"ข้าเอา 10 ตลับ!" ฮูหยินจางตะโกนทันที "เท่าไหร่ข้าก็จ่าย!"

"ช้าก่อนฮูหยินจาง แบ่งให้ข้าบ้างสิ!" เสียงสตรีอีกนางดังแทรกขึ้น ฮูหยินเสนาบดีกรมคลังรีบวิ่งลงจากรถม้าตามมาติดๆ ภายในพริบตา ร้านเยว่ฉีที่เงียบสงบก็กลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม

"ใจเย็นๆ เจ้าค่ะทุกท่าน เพื่อความทั่วถึงข้าจำกัดให้ซื้อได้เพียงท่านละ 2 ตลับเท่านั้น ตลับละ 50 ตำลึงเงิน เจ้าค่ะ"

ราคา 50 ตำลึงเงินนั้นแพงหูฉี่ แต่สำหรับสตรีเหล่านี้ ความงามคือเรื่องคอขาดบาดตาย แต่ทว่าความสำเร็จที่รวดเร็วเกินไป ย่อมนำมาซึ่งความอิจฉาริษยา

"หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้ร้านยาจกนี่เปิดขายของหลอกลวงประชาชน!"

เสียงตวาดกร้าวของบุรุษดังขึ้นที่หน้าร้าน เขาคือหลงจู๊หม่าผู้ดูแลร้านเครื่องหอมตระกูลหลิน กิจการของบ้านเดิมของหลินเยว่ซึ่งเป็นคู่แข่งโดยตรง

หลงจู๊หม่าเดินอาดๆ เข้ามาในร้าน กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความดูแคลน สายตาของเขามาหยุดอยู่ที่สตรีหลังเคาน์เตอร์ เขารู้สึกสะดุดใจกับดวงตาหงส์คู่นั้นที่ดูคุ้นตายิ่งนัเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

แต่ทว่าสตรีผู้นี้สวมผ้าคลุมหน้าสีม่วงอ่อนปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงดวงตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและทรงอำนาจ ผิดกับคุณหนูใหญ่หลินเยว่ผู้โง่เขลาและอ่อนแอที่เพิ่งถูกขับออกจากตระกูลราวฟ้ากับเหว อีกทั้งคุณหนูในห้องหอมีหรือจะมายืนขายของเยี่ยงแม่ค้า? หลงจู๊หม่าจึงปัดความคิดนั้นทิ้งไปทันที คิดว่าเป็นเพียงคนหน้าคล้าย

"เจ้าเป็นใคร! บังอาจมาขายยาผีบอกในเขตอิทธิพลของตระกูลหลิน! ครีมกระปุกละ 50 ตำลึง? นี่มันปล้นกันชัดๆ ข้าสงสัยว่าในนี้คงผสมผงตะกั่วหรือยางไม้กัดผิวที่ทำให้หน้าขาวซีดเพียงชั่วคราว แต่จะทำให้ผิวหน้าเน่าเฟะในภายหลัง!"

หล่าฮูหยินเริ่มชะงักและหันมาซุบซิบกัน ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัว หลินเยว่ไม่สะทกสะท้าน นางขยับพัดจีบในมือปิดบังรอยยิ้มเย็นเยียบภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้น นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายจำนางไม่ได้ เพราะราศีของนางตอนนี้ เหนือกว่าคุณหนูตกอับคนเดิมไปไกลโข

หลินเยว่ก้าวออกมาข้างหน้า ประจันหน้ากับหลงจู๊หม่าด้วยท่วงท่าสง่างาม

"ท่านหลงจู๊หม่าแห่งร้านตระกูลหลิน ท่านกล่าวหาว่าสินค้าของข้ามีพิษ ท่านมีหลักฐานหรือเพียงแค่ใช้น้ำลายพ่นใส่ผู้อื่นเพราะกลัวว่าร้านของท่านจะขายไม่ออก?"

"สามหาว!" หลงจู๊หม่าหน้าแดงก่ำ "หากเจ้าบริสุทธิ์ใจจริง กล้าให้ข้าตรวจสอบสินค้าหรือไม่" เขาแสยะยิ้มตั้งใจจะแกล้งทำครีมตกพื้นหรือแอบใส่สิ่งสกปรกลงไป เพื่อทำลายชื่อเสียงร้านคู่แข่งหน้าใหม่ที่บังอาจมาท้าทาย

"ตรวจสอบ?" หลินเยว่หัวเราะเบาๆ แววตาเป็นประกายท้าทาย "ย่อมได้แต่เพื่อความยุติธรรมและโปร่งใส เรามาประชันกันซึ่งหน้าดีกว่า" นางหันไปย่อกายคารวะสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า "ฮูหยินจางเจ้าคะ ขออภัยที่ล่วงเกิน ท่านช่วยเป็นกรรมการตัดสินให้ข้าได้หรือไม่"

"ได้สิ! ข้าเองก็อยากรู้ความจริงเหมือนกัน" ฮูหยินจางรับคำพลางพยักหน้าอย่างสนใจ