ตอนที่ 2 วางรากฐานและประกาศอิสระ - 1

แสงของเช้าวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแตกของหลังคาเรือนเก่า ทาบทาลงบนใบหน้าที่ยังคงซีดเซียวแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นของหลินเยว่ นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากเตียงไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกการขยับตัว ความหิวโหยเริ่มประท้วงในกระเพาะอาหาร เป็นสัญญาณเตือนว่าร่างกายของคุณหนูผู้บอบบางนี้ขาดสารอาหารมาตั้งแต่เมื่อวาน

"ช่างเป็นร่างกายที่อ่อนแอเสียจริง"

หลินเยว่พึมพำก่อนจะหลับตาลงเรียกสติ เคลื่อนจิตเข้าสู่มิติสวนสมุนไพรอีกครั้ง เป้าหมายไม่ใช่การสำรวจ แต่คือการฟื้นฟูนางวักน้ำพุจิตวิญญาณขึ้นมาดื่มเพียงหนึ่งอึก

รสชาติหวานล้ำดุจน้ำค้างบริสุทธิ์ไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ขับไล่ความอ่อนเพลียและความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ศีรษะจนหายเป็นปลิดทิ้ง ผิวพรรณที่เคยหยาบกร้านจากการขาดการบำรุงเริ่มกลับมาชุ่มชื้นและเปล่งปลั่งขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ แม้จะยังไม่ถึงขั้นงดงามล่มเมืองในทันที แต่แววตาที่กระจ่างใสนั้นกลับดูทรงพลังและลึกล้ำราวกับบ่อน้ำพันปี

"ปัง!"

เสียงประตูเรือนถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ปลุกหลินเยว่ให้หลุดจากภวังค์ หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมสวมชุดบ่าวรับใช้เนื้อหยาบเดินอาดๆ เข้ามาด้วยท่าทางวางก้าม ในมือถือถาดใส่อาหารที่มีเพียงข้าวต้มน้ำใสจนเห็นก้นชามและผักดองกลิ่นฉุนกึก

นางคือแม่นมชุ่ยบ่าวคนสนิทของหลิ่วฮูหยิน ในนิยายต้นฉบับหญิงผู้นี้คือคนที่คอยยุยงให้ร่างเดิมอาละวาดและคาบข่าวไปฟ้องแม่เลี้ยง เพื่อสร้างสถานการณ์ให้หลินเยว่ดูเลวร้ายยิ่งขึ้น

"คุณหนูใหญ่ตื่นหรือยัง สายป่านนี้แล้วยังจะนอนกินบ้านกินเมืองอีกหรือ!" แม่นมชุ่ยตะคอกเสียงดัง พลางกระแทกถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้ผุๆ จนน้ำข้าวต้มกระฉอกเลอะเทอะ

"รีบๆ กินเข้าไปซะ ฮูหยินเมตตาแบ่งมาให้ก็บุญหัวแล้ว จะได้ไม่ตายเป็นภาระคนอื่น!"

หลินเยว่ลุกขึ้นยืนช้าๆ ท่วงท่าของนางสง่างามราวกับราชินีที่กำลังลุกจากบัลลังก์ ไม่ใช่สตรีตกอับที่เพิ่งถูกถอนหมั้น นางปรายตามองข้าวต้มบูดถ้วยนั้นแล้วเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับแม่นมชุ่ย

ดวงตาหงส์คู่นั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี แฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้แม่นมชุ่ยถึงกับชะงัก ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

"แม่นมชุ่ย" หลินเยว่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ข้าจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อน ตอนที่แม่ของข้าฮูหยินเอกยังไม่สิ้นใจ เจ้าเคยคุกเข่าโขกศีรษะหน้าเรือนขอเงินค่ารักษาอาซานลูกชายเจ้าที่ติดหนี้พนันจนถูกซ้อมปางตายมิใช่หรือ?"

แม่นมชุ่ยหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "จะ...เจ้าพูดเรื่องอะไร"

"เงินห้าร้อยตำลึงที่ท่านแม่ข้าให้ไป เจ้าเอาไปไถ่ตัวลูกชาย แต่กลับบอกคนอื่นว่าแม่ข้าใช้งานเจ้าหนักจนเจ้าล้มป่วย" หลินเยว่ก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายทีละก้าว "วันนี้เจ้ากล้าเอาน้ำข้าวบูดๆ มาให้บุตรสาวผู้มีพระคุณกิน ช่างเป็นสุนัขที่กตัญญูเสียจริงนะ"

ความลับนี้มีเพียงเจ้าของร่างเดิมที่แอบได้ยิน แต่ไม่เคยนำมาใส่ใจ ทว่าสำหรับหลินเยว่คนใหม่ข้อมูลคืออาวุธสังหาร!

"คะ... คุณหนู... ท่าน" แม่นมชุ่ยปากสั่นขาทั้งสองข้างเริ่มอ่อนแรง นางไม่เคยเห็นแววตาอำมหิตเช่นนี้จากคุณหนูสมองกลวงมาก่อน

"ไสหัวไป" หลินเยว่ตวาดเสียงต่ำแต่ก้องกังวาน "กลับไปบอกนายของเจ้าว่า อย่าส่งสุนัขมารบกวนข้าอีก ไม่อย่างนั้นเรื่องที่เจ้ากับลูกชายยักยอกของในคลังเรือนเล็กไปขาย ข้าจะป่าวประกาศให้รู้ไปถึงหูท่านพ่อ!"

แม่นมชุ่ยหวีดร้องด้วยความกลัว รีบวิ่งหนีออกจากเรือนไปราวกับเห็นผี หลินเยว่มองตามด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะหยิบชามข้าวต้มนั้นเททิ้งลงพื้นดินหน้าเรือน

"ของพรรค์นั้น ให้สุนัขกินสุนัขยังเมิน"

เมื่อจัดการตัวน่ารำคาญไปได้ หลินเยว่ก็ปิดประตูลงกลอนแน่นหนา แล้วหายวับเข้าไปในมิติอีกครั้ง เป้าหมายของวันนี้คือเงินทุนก้อนแรก

นางเดินสำรวจแปลงสมุนไพรในมิติ ความรู้จากชาติก่อนและเนื้อหาในนิยายทำให้เธอคำนวณได้อย่างแม่นยำ จะนำโสมพันปีออกไปขายก็เกรงว่าจะสะดุดตาเกินไปและนำภัยมาสู่ตัว ในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งกฎหมายคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา การทำตัวเด่นเกินงามคือหนทางสู่ความตาย

สายตาของนางไปสะดุดเข้ากับเห็ดหลินจือเมฆาม่วงดอกขนาดฝ่ามือ สีม่วงเข้มเหลือบทองวาววับ มันเป็นสมุนไพรระดับสูงที่หายากยิ่งในแคว้นจ้าว สรรพคุณช่วยบำรุงโลหิตและฟื้นฟูลมปราณ ยืดอายุขัยได้นับสิบปีแม้จะไม่ใช่ของวิเศษระดับเทพเจ้า แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เศรษฐีป่วยใกล้ตายยอมควักเนื้อจ่ายไม่อั้น