ตอนที่ 3 ผิดแผน

กวานซูเหยียนไม่ได้เสียสติ เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งร่าง โดยเฉพาะบริเวณศีรษะที่มีมือหลายคู่กำลังวนเวียนทำอะไรสักอย่างอยู่

แม้ว่าหมอจะช่วยฉีดยาระงับปวดให้เธอแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บอยู่ดี ทางเดียวที่คิดได้คือ เธอต้องพยายามคิดเรื่องอื่นให้ลืมความเจ็บปวด

แต่ไม่มีอะไรให้หรือใครให้เธอคิดถึงได้เลย..

เธอเป็นเด็กที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพื่อนสนิทที่เคยมีต่างก็ถูกรับไปเลี้ยงไม่ได้พบเจอกันอีก ตอนนี้เธอทำงานเป็นบรรณารักษ์ประจำห้องสมุดประจำเมือง รอบตัวมีคนมากมาย แต่กลับไม่มีผู้คนพูดคุยกับเธอเลยสักคน

ขณะที่อยู่บนรถโดยสาร กวานซูเหยียนกำลังอ่านนิยายเรื่องหนึ่ง และกำลังอินกับเนื้อหาที่นางร้ายกำลังสร้างความเดือดร้อนให้พระเอกเข้าพอดี จึงได้พลั้งปากด่านางร้ายไปหนึ่งคำ

นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอพยายามคิดถึงก่อนจะถึงวาระสุดท้ายของชีวิต จึงได้แผดเสียงด่าตัวร้ายในนิยายออกมาเพียงเพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวดของตน

…

เมื่อได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง กวานซูเหยียนก็ได้กลิ่นของสมุนไพรบางชนิดลอยขึ้นแตะจมูก ในคอแห้งผากรู้สึกได้ถึงรสขมจากอะไรบางอย่างที่ยังติดค้างอยู่ในลำคอ

นางปวดหัวอย่างรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นมากุมศีรษะแน่น ภาพความทรงจำของใครคนหนึ่งและอีกหลายคนพุ่งเข้ามาในโสตประสาทอย่างไม่หยุดยั้ง

“อะไรกัน..นี่มัน?” เสียงของนางสั่นพร่า ลำคอยังขมฝาดจนแสบ

เมิ่งหรูที่คุกเข่าอยู่ข้างเตียงสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างราวเห็นผี “อ…องค์หญิง!! ท่านยัง..”

กวานซูเหยียน ยังไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่นางรับรู้เมื่อครู่เป็นความจริงหรือความฝัน

คลื่นความทรงจำที่ถาโถมเข้าสู่โสตประสาทของนางเมื่อครู่ บ่งบอกว่านางเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ แล้วทะลุมิติเข้ามาในนิยายเรื่อง ราชันซากศพ!! เข้ามาเป็นนางร้าย ที่ร้ายตั้งแต่เลือดในกายยันเงาที่ทอดลงบนพื้น!!

ไม่ใช่ฝันละ!

หญิงสาวตาเหลือกค้างเมื่อเห็นเมิ่งหรูนางกำนัลคู่ใจกำลังตกใจสุดขีดอยู่ตรงหน้า นี่มันคนที่มีเลือดเนื้อจริงๆ ไม่ใช่ความฝัน

“เหตุใด..องค์หญิงจึงฟื้นคืนมาได้เล่าเพคะ?” เมิ่งหรูยังไม่หายตกใจ

ให้ตายเถิด! กวานซูเหยียนร่ำร้องไร้เสียงอยู่ในใจ นี่คือเรื่องจริง! นางทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่อ่านค้างอยู่ ก่อนจะจบชีวิตในอีกโลก

แต่เหตุใดสวรรค์ถึงใจร้ายนักเล่า เลือกส่งนางมาในช่วงเวลาที่ดีกว่านี้ไม่ได้หรือไร!

ฉากนี้ในนิยายเป็นตอนที่เมิ่งหรูทนไม่ได้ที่จะเห็นองค์หญิงของนางกำลังจะถูกข่มเหงรังแกอย่างไร้เกียรติ นางจึงตัดสินใจแอบวางยาพิษให้กวานซูเหยียนกินแล้วหวังจะปลิดชีพตัวเองตามไปภายหลัง

แต่องค์หญิงตัวจริงไม่ได้คิดอยากตาย และยังเต็มใจแต่งเข้าจวนสกุลเซียวเพื่อรอวันแก้แค้นอีกด้วย!!

แล้วโชคชะตากลับเล่นตลกกับนาง กวานซูเหยียนอีกคนที่มีเลือดเนื้อจริงๆ อยู่ในอีกโลกทะลุมิติเข้ามาในตอนนี้พอดี!

ร่างนี้ถูกครอบครองโดยบรรณารักษ์ผู้เฉิ่มเชยจากโลกอนาคต ผู้หญิงที่ไม่เคยสัมผัสสงครามและไม่รู้เล่ห์กลการเมืองใดๆ เลย! แล้วนางควรทำสิ่งใดต่อไป!

หญิงสาวพยายามไอแรงๆ ให้เม็ดยาที่ติดค้างอยู่ในลำคอหลุดออกมา

“เอายาถอนพิษมาให้ข้า ข้ายังตายไม่ได้เมิ่งหรู!!”

“องค์หญิงรู้!?" เมิ่งหรูตกใจสุดขีด องค์หญิงรู้แล้วหรือว่านางคือคนวางยาพิษ?

เมิ่งหรูสั่นเทา รีบโผเข้าคุกเข่า “ไม่ได้เพคะ! หากองค์หญิงไม่สิ้นพระชนม์ คืนนี้คนเลวนั่นจะ จะ…”

นางกลืนคำ “ย่ำยี” ไว้แทบไม่ทัน น้ำตาไหลพราก “ปลิดชีพตัวเองยังมีศักดิ์ศรีมากกว่ายอมตกเป็นของคนผู้นั้นนะเพคะ!”

“ศักดิ์ศรีบ้าบออะไรเล่า!” กวานซูเหยียนตวาดออกมาเสียงดังจนตัวเองยังสะดุ้ง

ครั้งนี้นางจะยังไม่ตาย แต่ก็ต้องทนทุกข์ทรมานกับยาพิษที่เมิ่งหรูป้อนให้นางไม่น้อย นางทนไม่ไหวแน่!

“ข้ายังตายไม่ได้เมิ่งหรู รีบเอายาถอนพิษออกมาก่อน”

เมิ่งหรูชะงักไปเล็กน้อย “อ้อ!..หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ! องค์หญิงคงมีแผน..จะลอบสังหารแม่ทัพเซียวบนเตียงใช่หรือไม่เพคะ?” เสียงของนางสั่นด้วยความตื่นเต้น ทั้งน้ำตาและความหวัง รีบกุลีกุจอควักยาถอนพิษออกมาป้อนใส่ปากผู้เป็นนาย

“ไม่มีแผนการอันใดทั้งนั้น! เจ้ารีบประคองข้าขึ้นแล้วจัดเสื้อผ้าของข้าให้เรียบร้อยก่อนที่เขาจะเข้ามา เร็วเข้า!!”

ฉากต่อไปในนิยายที่จะเกิดขึ้นก็คือ เซียวหลิงเจาจะเข้ามาในห้องหอและพบว่านางถูกพิษ เขาจะเข้ามาช่วยเหลือนางไว้ได้ทัน แต่คนที่ไม่รอดก็คือเมิ่งหรูหญิงรับใช้ที่เติบโตมาด้วยกันกับนาง และเป็นสหายคนเดียวที่นางเหลืออยู่ในเวลานี้

การลงมือของราชาซากศพนั่นน่าหวาดกลัวเกินจะบรรยาย และหลังจากที่สังหารเมิ่งหรูไปแล้วอีกฝ่ายยังร่วมรักกับนางทั้งที่ศพของสาวใช้ยังนอนกองอยู่ข้างเตียงอีกด้วย!!

หากนางรอด เมิ่งหรูก็ต้องรอดชีวิตไปพร้อมกับนาง!!

สาวใช้ค่อยๆ ลดความตื่นตระหนกลง นางรีบทำตามคำสั่งของนายหญิงโดยไม่บิดพลิ้ว ซ้ำยังจัดผ้าปูเตียงที่ยับย่นจากการที่กวานซูเหยียนดิ้นทุรนทุรายอยู่เมื่อครู่ให้กลับเข้าที่อีกด้วย

“ฟังข้านะเมิ่งหรู คนผู้นี้หาใช่คนที่เราจะต่อกรด้วยได้ ผ่านคืนนี้ไปแล้วพวกเราก็จะเป็นอิสระ เจ้าอย่าได้คิดทำอะไรที่เป็นอันตรายกับเราสองคนอีกเป็นอันขาด”

นางกำนัลผู้ภักดีนิ่งอึ้ง เหตุใดองค์หญิงที่เคยจงเกลียดจงชังเซียวหลิงเจานักหนา เวลานี้จึงดูเหมือนกลัวเขามากกว่าเกลียด? แล้วนางรู้ได้อย่างไรว่าหากผ่านคืนนี้ไปแล้วพวกนางจะได้รับอิสระ

ไม่มีเวลาให้สตรีทั้งสองได้สื่อสารปรับความเข้าใจกัน เสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานประตูไม้ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่เกิดขึ้นเพียงชั่วขณะ

เมิ่งหรูรีบดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวลงมาไว้ตามเดิมขณะที่กวานซูเหยียนก็ส่ายศีรษะช้าๆ ส่งสัญญาณไม่ให้นางก่อเรื่องอะไรอีก

เซียวหลิงเจาก้าวผ่านประตูเข้ามาก็วางดาบใหญ่ไว้บนโต๊ะ เขามองเห็นเงาร่างของเจ้าสาวที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงผ่านม่านมุกที่ห้อยเป็นแถบยาวกลางห้องกั้นพื้นที่ห้องหอออกจากส่วนต้อนรับ

พอเห็นว่านางกำนัลของอีกฝ่ายยังอยู่ในห้องด้วย เขาก็ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วส่งเสียงต่ำตวาด

“ออกไป”

เมิ่งหรูกัดฟันก้มศีรษะต่ำหมุนตัวเดินออกไปนอกห้องขณะที่เซียวหลิงเจาก็เดินสวนเข้ามาถึงหน้าเตียง

เขาแปลกใจที่เห็นกวานซูเหยียนนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อนราวกับรูปสลัก นางไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนหรือพยายามส่งเสียงกรีดร้องอย่างที่ทำมาตลอดหลายวัน

ขณะเดียวกันเงาวูบไหวของคนด้านนอกก็ทำให้ชายหนุ่มแสยะยิ้มออกมาอีกครั้ง

แน่นอนว่าด้านนอกย่อมเป็นนางกำนัลอาวุโสสามคนที่ฮ่องเต้ส่งมาโดยอ้างว่าให้พวกนางมารับใช้ แต่แท้จริงแล้วพวกนางกำลังรอผ้ารองเตียงที่มีหยดเลือดพิสูจน์ว่านางกับกวานซูเหยียนได้ร่วมหอกันแล้วต่างหากเล่า!!

เขายกมือขึ้นถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออกแล้วเหวี่ยงมันไปพาดกับเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจ สายตายังคงไม่ละไปจากร่างงามของเจ้าสาว

หญิงสาวร่างเล็กภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดง ก้มมองดูปลายเท้าของอีกฝ่าย ที่ก้าวเข้ามาทีละก้าวด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำโครมคราม

แค่ขนาดรองเท้าของเขาก็ทำให้นางเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่านางจะตัดสินใจทำเช่นนี้ดีหรือไม่!

ร่างสูงใหญ่ของเซียวหลิงเจาเคลื่อนไหวเงียบเชียบอย่างนักล่าผู้เชี่ยวชาญ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแข็งแรงกระชากผ้าคลุมหน้าของนางออกอย่างรวดเร็ว จนหญิงสาวสะดุ้งเฮือก

เมื่อผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออก ชายหนุ่มก็ต้องย่นคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง แววตาของนางที่เคยจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเวลานี้กลับกลายเป็นแววตาของความสับสนระคนหวาดหวั่น

ผ้าปิดปากของนางถูกถอดออกไปแล้วแต่แทนที่กวานซูเหยียนจะแผดเสียงกรีดร้องหรือสบถด้วยถ้อยคำหยาบคาย นางกลับเม้มปากแน่นจนริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือดจนคล้ายจะไร้เลือด

เขาชะงัก สมองไม่ทันตั้งรับความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันนี้!!

เขาวาดภาพไว้ในหัวล่วงหน้ามาแล้วว่าจะต้องทำอะไรบ้าง นางกรีดร้องก่นด่าเขา แล้วเขาจะกระชากเสื้อผ้าของนาง จับมัดมือมัดปากแล้วใช้กำลังปลุกปล้ำ เป็นอันเสร็จพิธี

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นยามนี้กลับไม่เป็นไปตามภาพในหัวของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย!!