บทที่ 5 : แขก VVIP ผู้มากับกลิ่นอายสังหาร

บทที่ 5 : แขก VVIP ผู้มากับกลิ่นอายสังหาร

ค่ำคืนนี้ ท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วอวิ๋นดูจะสว่างไสวเป็นพิเศษ

"หอหมื่นราตรี" เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่สมราคาคุย แสงเทียนนับพันเล่มที่ถูกจัดวางผ่านกระจกเงาสะท้อนแสงวูบวาบราวกับสปอร์ตไลท์ ส่องสว่างไปยังอาคารไม้สามชั้นที่ถูกเนรมิตใหม่จนหรูหราอลังการ

รถม้าหรูหราของขุนนางและคฤหบดีจอดเรียงรายเป็นทิวแถว เสียงดนตรีบรรเลงทำนองแปลกหูแต่เร้าใจดังลอดออกมา สร้างความตื่นเต้นให้กับผู้คนที่มุงดูอยู่ด้านนอก

"ขออภัยท่านเศรษฐีหวัง คืนนี้โต๊ะเต็มหมดแล้วขอรับ" พนักงานต้อนรับในชุดเครื่องแบบสุภาพเอ่ยปฏิเสธเศรษฐีคนหนึ่งอย่างนอบน้อม

"อะไรกัน! ข้ามีเงินนะ จะจ่ายเพิ่มเป็นสองเท่าก็ได้!"

"ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ กฎของคุณชายซีคือ... จำกัดจำนวนแขกเพื่อความเป็นส่วนตัว หากท่านต้องการเข้าชม โปรดลงชื่อจองคิวสำหรับเดือนหน้า..."

นี่คือกลยุทธ์ Hunger Marketing (ยิ่งหายาก ยิ่งอยากได้) ที่ซีรุ่ยงัดออกมาใช้ ยิ่งปฏิเสธ ยิ่งทำให้มูลค่าของหอหมื่นราตรีพุ่งสูงขึ้นในสายตาคนรวย

...

ภายในหอหมื่นราตรี ชั้น 2 (โซน VVIP)

ซีรุ่ยในคราบ 'คุณชายซี' นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้บุหนังกำมะหยี่ จิบไวน์ผลไม้พลางมองลงไปยังเวทีชั้นล่างผ่านม่านโปร่งแสง

บนเวที ไป๋หลานฮวา ที่ผ่านการขัดเกลาและฝึกฝนอย่างหนัก กำลังร่ายรำชุด "ระบำเงาจันทร์" ภายใต้แสงไฟสลัวที่ซีรุ่ยออกแบบจัดแสงเอง เงาร่างอรชรที่เคลื่อนไหววูบวาบหลังฉากกั้นบางๆ ปลุกเร้าจินตนาการของเหล่าบุรุษเพศจนนั่งไม่ติดเก้าอี้

เสียงปรบมือและเสียงโยนก้อนเงินดังสนั่นหวั่นไหว

"ยอดเยี่ยม... คืนเดียวคืนทุนแน่ๆ" ซีรุ่ยยิ้มกว้าง คำนวณกำไรในหัวอย่างรวดเร็ว

"เถ้าแก่..." อาหลง เดินเข้ามาประชิดตัว สีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ มือข้างหนึ่งจับด้ามดาบแน่น "มีแขกคนหนึ่งกำลังมา... ข้ารู้สึกไม่ดีเลย"

"ใคร? ขุนนางใหญ่เหรอ?"

"ไม่ใช่... แต่กลิ่นอายของหมอนี่... อันตรายกว่าขุนนางทั้งราชสำนักรวมกัน"

ยังไม่ทันที่ซีรุ่ยจะถามต่อ บรรยากาศในร้านที่เคยคึกคักก็พลันเงียบกริบลงราวกับมีคนปิดสวิตช์

ที่หน้าประตูทางเข้า ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา ชายหนุ่มสวมหน้ากากเงินครึ่งหน้าปิดบังอำพรางโฉม แต่ดวงตาคมกริบที่ลอดผ่านหน้ากากออกมานั้น แผ่รังสีอำมหิตจนแขกเหรื่อรอบข้างพากันถอยกรูด

ไม่มีใครกล้าสบตาเขา... ยกเว้นซีรุ่ยที่มองลงมาจากชั้นสอง

"นั่นมัน..."

ซีรุ่ยหัวใจกระตุกวูบ แม้จะเห็นเพียงเสี้ยวหน้าและรูปร่าง แต่สัญชาตญาณ (และความทรงจำจากร่างกายที่เคยแนบชิด) ร้องเตือนว่า... เขาคือผู้ชายในถ้ำคืนนั้น!

‘ฉิบหาย... ตามมาเร็วขนาดนี้เลยเรอะ! แล้วดูนั่น แต่งตัวเต็มยศพกดาบมาด้วย นี่กะมาถล่มร้านหรือมาจับข้าไปสับหัวกันแน่’

ซีรุ่ยสูดหายใจลึก ตั้งสติ ตอนนี้นางคือ 'คุณชายซี' เป็นผู้ชาย! เขาไม่มีทางจำนางได้แน่ถ้าไม่เผยพิรุธ

"อาหลง... ต้อนรับเขา พาไปที่ห้อง VVIP เบอร์หนึ่ง ห้องที่แพงที่สุดและเป็นส่วนตัวที่สุด" ซีรุ่ยสั่งเสียงเรียบ "เดี๋ยวข้าจะไปรับหน้าเอง"

"เถ้าแก่... ท่านจะเสี่ยงเหรอ?"

"นี่คือลูกค้ากระเป๋าหนักที่สุดของเรา ถ้าข้าหนี เขายิ่งสงสัย... ไป!"

...

ห้อง VVIP หมายเลข 1

ห้องนี้ตกแต่งหรูหราที่สุด ปูพรมเปอร์เซียและมีระเบียงส่วนตัวมองเห็นเวทีชัดเจน แต่บรรยากาศกลับเย็นยะเยือกเมื่อ หยวนเฟยหลง นั่งลงกลางห้อง เขาวางดาบกระแทกโต๊ะดัง ปัง! เป็นการข่มขวัญ

องครักษ์เงาสองคนยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

"นายท่าน... สุรานารีแดงสูตรพิเศษ ขอรับ"

ซีรุ่ยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มการค้า (ที่ปั้นแต่งสุดชีวิต) นางพยายามดัดเสียงให้ทุ้มต่ำลง และใช้พัดจีบปิดบังช่วงลำคอที่ไม่มีลูกกระเดือก

หยวนเฟยหลงไม่แตะต้องสุรา เขาเพียงแค่ปรายตามอง 'คุณชายหน้ามน' ตรงหน้าอย่างพิจารณา

"เจ้าคือเจ้าของที่นี่?" น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถาม

"ขอรับ ข้าน้อยแซ่ซี... ยินดีที่ได้ต้อนรับนายท่านผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ทราบว่าท่านพึงพอใจกับการแสดงหรือไม่?"

"การแสดงงั้นรึ?" หยวนเฟยหลงแค่นหัวเราะ "ข้าไม่ได้มาดูลิเก... ข้าตามกลิ่น 'ทองคำ' ของข้ามาต่างหาก"

ซีรุ่ยใจเต้นรัวเหมือนกลองเพล แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิท

"ทองคำ? อ้อ... ท่านคงหมายถึงทองคำที่ข้าใช้ซื้อที่ดินผืนนี้ ข้าได้มันมาจากมรดกตกทอดของบรรพบุรุษ..."

"โกหก"

คำเดียวสั้นๆ แต่หนักแน่นเหมือนหินทับ

หยวนเฟยหลงลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่คุกคามจนซีรุ่ยต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาขยับเข้ามาประชิด ก้มลงมาจนลมหายใจร้อนๆ รินรดใบหน้าเนียน

"ทองคำนั่นมีตราประทับของกองทัพข้า... และคนที่ขโมยมันไป คือสตรีแพศยาคนหนึ่ง"

เขาสูดจมูกฟุดฟิดใกล้ๆ ซอกคอของซีรุ่ย ทำเอาขนอ่อนทั่วร่างนางลุกชัน

"กลิ่นนี้..." ดวงตาภายใต้หน้ากากวาวโรจน์ขึ้น "กลิ่นดอกบัวหิมะจางๆ ... เจ้าใช้น้ำหอมอะไร?"

ซีรุ่ยเหงื่อตกกีบ นางลืมไปว่ากลิ่นกายเฉพาะตัวเป็นสิ่งที่ปลอมแปลงยากที่สุด! นางรีบกางพัดออกโบกแรงๆ เพื่อไล่กลิ่น

"ข้า... ข้าใช้แป้งหอมจากแดนใต้ขอรับ! มันเป็นเทรนด์ใหม่ของผู้ชายยุคนี้ เรียกว่า Metrosexual ท่านคงไม่เคยได้ยิน..."

ซีรุ่ยแถจนสีข้างถลอก พร้อมกับรีบเบี่ยงประเด็น "ว่าแต่นายท่าน... ท่านตามหาผู้หญิง แต่กลับมาหาเรื่องผู้ชายอกสามศอกอย่างข้า ดูจะเสียเวลาเปล่านะขอรับ หากท่านต้องการสตรี... หอหมื่นราตรีของข้ามีสาวงามมากมายที่พร้อมจะปรนนิบัติ..."

"ข้าไม่ต้องการสตรีอื่น" หยวนเฟยหลงสวนทันควัน สายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าหวานเกินชายของซีรุ่ยอย่างจับผิด "ข้าต้องการแค่คนเดียว... และถ้านางอยู่ที่นี่ ข้าจะรื้อร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง จนกว่าจะเจอนาง!"

ทันใดนั้น มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของซีรุ่ย กระชากนางเข้าไปหาตัวเพื่อจะพิสูจน์บางอย่าง

"เจ้าดู... บอบบางเกินกว่าจะเป็นชายนะ"

"ปล่อยนะ!" ซีรุ่ยร้องเสียงหลง พยายามบิดข้อมือออก "อาหลง!"

เคร้ง!

ดาบของอาหลงพุ่งเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคนทันที องครักษ์ของท่านอ๋องก็ชักดาบออกมาตั้งรับ บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด

"นายท่าน..." อาหลงพูดเสียงเย็น "ที่นี่คือสถานที่หาความสำราญ ไม่ใช่สนามรบ... กรุณาให้เกียรติเถ้าแก่ของข้าด้วย"

หยวนเฟยหลงปรายตามองอาหลงแวบหนึ่ง รับรู้ได้ถึงรังสีฝีมือที่ไม่ธรรมดา ก่อนจะหันกลับมามองซีรุ่ยที่ยืนหอบหายใจหน้าแดง (ด้วยความโกรธและตกใจ)

เขาปล่อยมือจากข้อมือนางช้าๆ แต่สายตายังคงจดจำสัมผัสนุ่มนิ่มของผิวเนื้อนั้นได้แม่นยำ

'มือนิ่ม... เหมือนผู้หญิงไม่มีผิด'

"ดี..." หยวนเฟยหลงแสยะยิ้มภายใต้หน้ากาก เขายอมถอยหนึ่งก้าว เพราะยังไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น ถ้า 'คุณชายซี' คนนี้คือคนที่เขาตามหาจริง นางคงไม่หนีไปไหนง่ายๆ ตราบใดที่กิจการยังอยู่ที่นี่

เขาล้วงหยิบ 'ป้ายทองคำดำ' โยนลงบนโต๊ะ

"ข้าจะจองห้องนี้... ทุกคืน" เขาประกาศเสียงก้อง "จนกว่าข้าจะเบื่อ... หรือจนกว่าข้าจะจับ 'ขโมย' ได้"

พูดจบ เขาก็สะบัดผ้าคลุมเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ซีรุ่ยยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง

เมื่อลับหลังเขา ซีรุ่ยก็ทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ ขาแข้งอ่อนแรง

"บ้าที่สุด! หมอนั่นมันโรคจิต! จองทุกคืนงั้นเรอะ!?"

"เถ้าแก่... เขาไปแล้ว" อาหลงเก็บดาบพลางมองเจ้านายอย่างเป็นห่วง "มือท่าน... สั่น"

ซีรุ่ยยกมือที่ยังคงร้อนผ่าวจากสัมผัสของเขาขึ้นมาดู รอยแดงเป็นปื้นปรากฏชัดเจน

"ข้าไม่ได้สั่นเพราะกลัว..." ซีรุ่ยกัดฟันกรอด แววตากลับมามุ่งมั่นอีกครั้ง "แต่ข้าสั่นเพราะ... หมอนั่นรวยชะมัด! จองห้อง VVIP ทุกคืนงั้นเหรอ? ได้! อยากจับผิดข้าก็ลองดู ข้าจะสูบเลือดสูบเนื้อท่านให้หมดตัวเลยคอยดู ท่านอ๋องวิปลาส!"

นางหันไปสั่งอาหลงเสียงเข้ม

"อาหลง! ไปเตรียมบัญชีพิเศษสำหรับ 'นายท่านหน้ากาก' คนนี้... คิดราคาห้องคูณสาม! ค่าน้ำชาคูณห้า! หายใจเข้าออกในร้านข้า... คิดเงินให้หมด!"