บทที่ 6 : เมื่อมารผจญ ต้องให้ปีศาจจัดการ

บทที่ 6 : เมื่อมารผจญ ต้องให้ปีศาจจัดการ

สามวันผ่านไป...

กิจการของ "หอหมื่นราตรี" รุ่งเรืองแบบก้าวกระโดด เสียงลือเสียงเล่าอ้างเรื่องการแสดงแปลกใหม่และสุรารสเลิศดึงดูดแขกเหรื่อจนแน่นขนัดทุกคืน เงินทองไหลมาเทมาจนซีรุ่ยแทบจะนับนิ้วไม่ทัน

แต่สิ่งที่ทำให้นางปวดเศียรเวียนเกล้าที่สุดไม่ใช่เรื่องบัญชี... แต่เป็น "ลูกค้า VVIP ห้องเบอร์ 1" ต่างหาก

หยวนเฟยหลงมาที่นี่ทุกคืน!

เขามาถึงตอนร้านเปิด สั่งชากาหนึ่ง (ที่นางโขกราคาแพงหูฉี่) แล้วก็นั่งนิ่งๆ อยู่ที่ระเบียงชั้นสอง สายตาคมกริบภายใต้หน้ากากนั่นเอาแต่จ้องมองนางที่วิ่งวุ่นดูแลลูกค้าอยู่ชั้นล่าง ราวกับกล้องวงจรปิดที่มีชีวิต

"ไอ้โรคจิต..." ซีรุ่ยบ่นพึมพำขณะเช็ดแก้วอยู่ที่บาร์ "จ้องขนาดนี้ สิงร่างข้าเลยไหมล่ะ"

"เถ้าแก่... ระวังปากหน่อยเถอะ" อาหลงกระซิบเตือน "หูเขาดีอย่างกับปีศาจ เดี๋ยวก็ได้หัวหลุดหรอก"

"ช่างสิ! ข้าอยากให้เขาเบื่อแล้วเลิกมาสักที ขยับตัวลำบากจะตายอยู่แล้ว"

ทันใดนั้นเอง ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นที่หน้าประตูร้าน

"หลีกไป! ข้าจะเข้าไปดูหน้าไอ้เถ้าแก่หน้าใหม่หน่อยซิ ว่ามันแน่แค่ไหน!"

เสียงเอะอะโวยวายดังลั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของชายร่างท้วมสวมชุดผ้าไหมราคาแพง แต่ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา ด้านหลังมีชายฉกรรจ์หน้าตาหาเรื่องติดตามมานับสิบคน

แขกในร้านเริ่มแตกตื่นเสียงซุบซิบดังอื้ออึง

"นั่นมัน 'เถ้าแก่หลิว' เจ้าของหอบุปผาสวรรค์ คู่แข่งร้านนี้นี่นา" "ท่าทางจะมาหาเรื่องแน่ๆ"

เถ้าแก่หลิวเดินอาดๆ เข้ามากลางร้าน กวาดตามองการตกแต่งที่หรูหราด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะตวาดลั่น

"ใครคือคุณชายซี! ออกมาไสหัวออกมา!"

ซีรุ่ยถอนหายใจยาว วางแก้วในมือลง แล้วเดินออกมาเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มการค้า

"ข้าน้อยเองขอรับ... ไม่ทราบว่าเถ้าแก่หลิวผู้โด่งดัง ให้เกียรติมาร้านเล็กๆ ของข้า มีธุระอันใดหรือ?"

"อย่ามาเล่นลิ้น!" เถ้าแก่หลิวชี้หน้า "ร้านของเจ้าขโมยลูกค้าของข้าไปหมด แถมยัง... ยังล่อลวงเด็กในร้านข้าให้มาทำงานที่นี่! เจ้าทำผิดกฎสมาคมการค้า!"

"ล่อลวง?" ซีรุ่ยเลิกคิ้ว "คนของท่านลาออกเอง แล้วมาสมัครงานที่นี่เอง ข้าให้เงินเดือนสูงกว่า สวัสดิการดีกว่า พวกเขาจะเลือกข้าก็ไม่แปลก... นี่เรียกว่า 'กลไกตลาด' ขอรับ ไม่ใช่การล่อลวง"

"ปากดีนักนะ!" เถ้าแก่หลิวหน้าแดงก่ำเมื่อถูกหักหน้ากลางธารกำนัล "ทหาร! สั่งสอนมัน! พังร้านนี้ให้ราบ!"

ชายฉกรรจ์นับสิบคนชักกระบองไม้ออกมา เตรียมจะฟาดฟันข้าวของ

"อาหลง!" ซีรุ่ยตะโกนสั่ง

ฟึ่บ!

อาหลงพุ่งตัวออกมาขวางพร้อมดาบในมือ เพียงพริบตาเดียว เขาก็ใช้สันดาบกระแทกชายฉกรรจ์สองคนแรกล้มคว่ำไปกองกับพื้นอย่างง่ายดาย

"ใครกล้าแตะต้องร้านนี้... ข้าไม่เอาไว้แน่" อาหลงขู่เสียงต่ำ

แต่เถ้าแก่หลิวกลับแสยะยิ้ม

"เก่งจริงนะ... แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ! พวกเจ้า เข้าไปรุมมัน! ส่วนเจ้าเถ้าแก่หน้าอ่อนนี่... ข้าจัดการเอง!"

ในขณะที่อาหลงถูกพวกลูกน้องรุมล้อมจนปลีกตัวไม่ได้ เถ้าแก่หลิวก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้าหาซีรุ่ย เงื้อมืออวบอ้วนหมายจะตบหน้านางเพื่อสั่งสอน

ซีรุ่ยเบิกตากว้าง นางยกแขนขึ้นปัดป้องตามสัญชาตญาณ แต่รู้ดีว่าแรงผู้หญิงสู้แรงผู้ชายตัวควายไม่ได้แน่

‘ซวยแล้ว!’

เพล้ง!

เสียงวัตถุบางอย่างพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง กระแทกเข้าที่ข้อมือของเถ้าแก่หลิวอย่างแม่นยำ

"โอ๊ยยยยย!"

เถ้าแก่หลิวร้องลั่น กุมข้อมือที่บิดงอผิดรูป เลือดไหลอาบ สิ่งที่ปักคาข้อมือเขาไม่ใช่ลูกธนู แต่เป็น... 'ตะเกียบไม้' ธรรมดาๆ คู่หนึ่ง!

ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบกริบ ทุกสายตาหันขวับไปมองทิศทางที่ตะเกียบพุ่งมา

ที่ระเบียงชั้นสอง... บุรุษหน้ากากเงินยังคงนั่งจิบชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวกับเมื่อครู่เขาไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างเขานั้นรุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยว

"หนวกหู..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ดังก้องไปทั่วร้าน "ข้ากำลังฟังเพลง... หมาตัวไหนเห่าเสียงดัง?"

เถ้าแก่หลิวหน้าซีดเผือด แม้จะเจ็บปวดแต่ก็รู้ดีว่าคนบนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา "จะ... เจ้าเป็นใคร! กล้ายุ่งเรื่องของข้า..."

"ข้าคือลูกค้า..." หยวนเฟยหลงลุกขึ้นยืน ชายเสื้อคลุมสีดำสะบัดไหว "และข้าเกลียด... พวกขี้แพ้ชวนตีที่มารบกวนเวลาพักผ่อนของข้า"

เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว องครักษ์เงาสี่คนที่ซ่อนตัวอยู่ก็กระโดดลงมาจากชั้นสองราวกับนินจา เข้าจัดการลูกสมุนของเถ้าแก่หลิวจนลงไปนอนกองกับพื้นภายในไม่กี่วินาที

"โยนพวกมันออกไป" หยวนเฟยหลงสั่ง "แล้วถ้าข้าเห็นหน้าพวกมันที่นี่อีก... ตัดลิ้นทิ้งซะ"

เถ้าแก่หลิวและลูกน้องรีบตะเกียกตะกายหนีตายออกไปจากร้านอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตื่นตะลึงของแขกเหรื่อ

ซีรุ่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่ หัวใจยังเต้นรัว นางเงยหน้าขึ้นมอง 'ผู้มีพระคุณ' บนชั้นสอง

"ขอบ... ขอบคุณนายท่านที่ช่วยเหลือ" นางประสานมือคารวะ

หยวนเฟยหลงไม่ตอบ แต่เขากระโดดลงมาจากระเบียงชั้นสอง ร่างสูงใหญ่ลงสู่พื้นอย่างนิ่มนวลและแผ่วเบา เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาซีรุ่ย

ซีรุ่ยเผลอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับเคาน์เตอร์บาร์ ไร้ทางหนี

เขาเดินเข้ามาประชิด ใช้แขนข้างหนึ่งยันเคาน์เตอร์กักขังนางไว้ในอ้อมแขน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดอกท้อที่กำลังตื่นตระหนก

"ข้าไม่ได้ช่วยฟรี..." เขาโน้มหน้าลงมากระซิบ "เถ้าแก่ซี... ข้าลงทุนลงแรงปกป้องทรัพย์สินของข้า เจ้าควรมีรางวัลตอบแทน"

"ทะ... ท่านอยากได้อะไร? สุราฟรีหนึ่งเดือน? หรือ..."

"ข้าอยากรู้..."

มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาจับที่คางมนของนาง บังคับให้เงยหน้าขึ้น นิ้วหัวแม่มือไล้เบาๆ ที่ริมฝีปากล่าง ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมา... ผ่านลำคอระหง

ซีรุ่ยตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นี่เขากำลังหา... ลูกกระเดือก!

โชคดีที่นางใช้เทคนิคการแต่งหน้าช่วยสร้างเงา และเสื้อคอตั้งที่ปกปิดมิดชิด แต่สัมผัสร้อนผ่าวของนิ้วเขาก็ทำให้นางขนลุกซู่

"คอของเจ้า... เนียนเหลือเกินนะสำหรับบุรุษ" เขาเปรยเบาๆ ดวงตาหรี่ลงอย่างจับผิด

"ขะ... ข้าบอกแล้วไงว่าข้าดูแลตัวเองดี!" ซีรุ่ยรวบรวมความกล้าปัดมือเขาออก "นายท่าน... ที่นี่ร้านเหล้า ไม่ใช่ซ่องโสเภณีชาย กรุณาสำรวมด้วย!"

หยวนเฟยหลงชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยาต่อต้านที่เหมือน 'ลูกแมวขู่ฟ่อ' แววตาของนางที่มองเขาอย่างไม่เกรงกลัวนั้น... มันซ้อนทับกับภาพหญิงสาวในถ้ำคืนนั้นอย่างน่าประหลาด

นางคนนั้นก็ขู่เขาแบบนี้... สายตาแบบนี้...

"หึ..." เขาหัวเราะในลำคอ ยอมถอยออกมาหนึ่งก้าว "ปากเก่งใช้ได้... เอาเถอะ วันนี้ถือว่าข้าอารมณ์ดี"

เขาหันหลังกลับ แต่ก่อนจะเดินจากไป เขาหันมาทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้ซีรุ่ยลมจับ

"คืนพรุ่งนี้... ข้าจะขอตรวจสอบบัญชีร้าน เคลียร์ห้องของเจ้าให้ว่างด้วย ข้าจะเข้าไปคุยเป็นการส่วนตัว... สองต่อสอง"

พูดจบเขาก็เดินจากไป ทิ้งให้ซีรุ่ยยืนเข่าอ่อนเกาะเคาน์เตอร์แน่น

"อาหลง..." นางเรียกเสียงสั่น

"ขอรับ?"

"ไปเตรียมยานอนหลับ ยาถ่าย ยาพิษ... อะไรก็ได้มาให้ข้าที ไอ้หมอนี่มันกัดไม่ปล่อยจริงๆ!"

...

ภายนอกร้าน

หยวนเฟยหลงเดินออกมาพร้อมกับองครักษ์ เขาหยุดมองป้ายร้านครู่หนึ่ง แล้วยกมือขึ้นดมกลิ่นที่ปลายนิ้ว... นิ้วที่เพิ่งสัมผัสลำคอของ 'คุณชายซี'

กลิ่นแป้งหอมฉุนกึก... แต่ภายใต้กลิ่นแป้งนั้น

"กลิ่นกายธาตุเหมันต์..." เขาพึมพำ มุมปากยกยิ้มร้ายกาจ

"เจอตัวแล้ว... แม่ตัวดี"

เขารู้แล้ว! แม้นางจะปลอมตัวเก่งแค่ไหน แต่ร่างกายของเขาที่ตอบสนองต่อกลิ่นกายของนางอย่างรุนแรงนั้นโกหกไม่ได้ เพียงแค่สัมผัสนิดเดียว ความร้อนรุ่มในกายเขาก็สงบลง

"ท่านอ๋อง จะให้จับตัวมาเลยหรือไม่?" องครักษ์ถาม

"ไม่..." หยวนเฟยหลงส่ายหน้า แววตาเป็นประกายสนุกสนาน "จับเลยก็หมดสนุกสิ... ให้นางดิ้นรนไปอีกหน่อย ข้าอยากรู้นักว่านางจะงัดไม้ตายอะไรมาสู้กับข้าอีก"

"เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น"