บทที่ 1.2

ครู่ต่อมาก็มีเสียงกลุ่มคนอีกกลุ่มเดินเข้ามา เสียงของคนหลายคนที่กำลังสนทนาทำให้รู้ว่าผู้มาก็คือเจ้าบ้านและท่านหมอ บนเตียงนอนในห้องซึ่งเป็นเรือนนอนของแขก แม้ไม่ได้หรูหราทว่าก็นับว่าจัดการได้อย่างเหมาะสม ท่านหมอตรวจอาการด้วยท่าทีจริงจังกระทั่งหลังจากไปยังกำชับหลายเรื่อง

“ฮูหยินส่งท่านหมอกลับไปแล้วเจ้าค่ะ”

เสียงถอนหายใจดังขึ้น “ชะตาอาภัพนัก ไม่เพียงสูญเสียมารดาตั้งแต่เยาว์วัย ตอนนี้ยังต้องมาเผชิญเคราะห์กรรมเช่นนี้อีก”

“ฮูหยิน?”

“ข้าเพียงสงสารนางเท่านั้น ข้าเองก็มีบุตรสาว... ทว่าแม้สงสารก็มิใช่ว่าข้าจะสามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือ จวนสวีผิงโหวบัดนี้เกี่ยวดองกับตระกูลหลิวแล้ว แม้ท่านปราชญ์อวิ๋นจะได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท ทว่าอย่างไรพวกเขาก็มีเพียงเปลือกนอกเท่านั้น”

“แล้วทางนายท่านคิดเห็นเป็นอย่างไรเจ้าคะ”

“ท่านพี่เป็นสหายกับท่านปราชญ์อวิ๋นมานาน เขาไหนเลยจะฟังคำทัดทานของข้า”

“เช่นนี้แล้วท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ หากยังให้ที่พักพิงกับสองพ่อลูกตระกูลอวิ๋นเช่นนี้ เกรงว่าไม่นานท่านโหวอาจขุ่นเคืองมาถึงพวกเราได้”

เสียงถอนหายใจดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นคนทั้งหมดก็ค่อยๆ เดินออกจากห้องทิ้งเอาไว้เพียงความเงียบงัน ไม่มีใครรู้เลยว่าไม่นานนักหลังจากที่ทุกคนจากไป หญิงสาวบนเตียงนอนที่ตั้งแต่แรกก็ไม่ขยับ ดวงตากลับเปิดขึ้นช้าๆ สายตาของนางว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายของความง่วงงุน นาง...รู้สึกตัวนานแล้วทว่ากลับเลือกที่จะเงียบ เลือกที่จะนอนนิ่ง

อวิ๋นซูเหยา...ปีนี้อายุครบสิบสี่ขวบปียังไม่ปักปิ่น เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของปราชญ์อวิ๋นแห่งสำนักศึกษาหลวง เคยหมั้นหมายกับบุตรชายสวีผิงโหว ทว่าบัดนี้ถอนหมั้นแล้วเพราะพี่สาวของมารดาเลี้ยงที่บิดาแต่งเข้าตระกูลอวิ๋น บิดาหย่าขาดจากฮูหยินหลังรู้เรื่อง และบัดนี้...แม้แต่ที่ซุกหัวนอนก็ยังไม่มี

ใช่แล้ว...นางรู้เพียงเท่านั้น

ฝีเท้าเบาหวิวค่อยๆ วางลงบนพื้น หยัดยืนจากนั้นก้าวลงจากเตียง สิ่งแรกที่นางทำก็คือเดินไปยังคันฉ่องที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ไกลนัก เส้นผมยาวจรดบั้นเอว ใบหน้าล้อมกรอบขาวซีดบนหน้าผากมีแถบผ้าพันเอาไว้โดยรอบ หางคิ้วปวดตุบศีรษะมึนงง ร่างกายนี้อ่อนแอเหลือเกิน เรือนกายผอมแห้งซูบเซียว ผิวกายเนียนละเอียดราวกับไม่เคยต้องตรากตรำ ใบหน้างดงามดวงตาสุกใสทว่าส่องประกายงุนงงสับสน

“นี่คือ...ข้า??” เสียงแหบแห้งพึมพำกับตัวเองเบาๆ นาง...รู้สึกว่างเปล่า ไม่สิ ไม่ใช่เพียงความรู้สึกเท่านั้น เพราะในหัวของนางนั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความทรงจำ!!!

ประตูถูกเปิดแง้ม...ไม่นานนักก็มีเสียงตะโกนของสาวใช้ นางยังไม่ทันได้หันไปมองก็ต้องถอนหายใจออกมาเพราะเสียงตะโกน “คุณหนูอวิ๋นฟื้นแล้ว!!! นางฟื้นแล้ว! ให้คนไปแจ้งฮูหยินเร็วเข้า!”

แม้แต่จะส่งเสียงบอกให้สาวใช้ผู้นั้นอย่าได้เอะอะโวยวายนางก็ทำไม่ได้ ในห้องนอนนี้ขนาดประตูก็ไม่อาจลงกลอน ใครจะเข้าก็เข้าจะออกก็ออก นางให้รู้สึกหงุดหงิดนัก! ยิ่งไปกว่านั้นไม่นานทุกอย่างก็ยิ่งวุ่นวาย มีคนมากมายเข้าๆ ออก คำถามมากมาย ท่านหมอถามก็แล้วไปเถิด ทว่าทั้งแม่นม สาวใช้ ฮูหยินเจ้าบ้านที่อยู่ตรงหน้า ทุกคนแม้ถามราวกับห่วงใยเสียเต็มประดา แต่กลับถามแล้วไม่รอคำถาม พูดเองเออเองจนน่าปวดหัว

ครู่ใหญ่บุรุษวัยกลางคนสองคนก็เดินเข้ามา อีกคนหนึ่งก้าวเข้ามาแล้วนั่งลงยังข้างเตียง ยื่นมือออกมาช้าๆ นางขมวดคิ้วปัดมือนั้นออกไปให้พ้นตัว

“ท่านจะทำอะไร?”

สายตาดุดันของนางทำให้เขาชะงัก “เมิ่งเมิ่ง??”

นางขมวดคิ้วมองใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย... “ท่าน...เป็นใคร”

!!!???

จบประโยคนั้นของนางทุกคนจึงมีสีหน้าเหมือนกันหมด นั่นก็คือตกใจจากนั้นก็สงสัยสับสน ท่านหมอที่ยังคงตรวจอาการถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “ดูเหมือนว่าศีรษะของคุณหนูอวิ๋นที่ถูกกระแทกจะได้รับการกระทบกระเทือนหนัก บัดนี้นาง...สูญเสียความทรงจำแล้ว”

แคว้นต้าเยวี่ย รัชสมัยฮ่องเต้จ้าวเซวียน ปีที่สามสิบสอง

ด้วยรัชทายาทใกล้จะอายุครบยี่สิบและเข้าพิธีสวมกวาน วังหลวงส่งเทียบเชิญบุตรสาวจากจวนขุนนางเพื่อเข้าร่วมคัดเลือกสตรีที่มีฐานะคู่ควร ทั้งนี้ก็เพื่อเข้าร่วมการคัดเลือกให้เป็นชายารัชทายาท เหล่าท่านหญิง คุณหนูจากจวนต่างๆ ล้วนได้รับราชโองการเพื่อให้เข้าวังหลวง ฝึกฝน อบรม และเรียนรู้มารยาทต่างๆ ที่พึงปฏิบัติ จากนั้นหกเดือนจะมีการคัดเลือกชายาและชายารองขององค์รัชทายาท

ทว่า...นอกเหนือไปจากเรื่องที่ขุนนางน้อยใหญ่ส่งบุตรสาวกลับเข้าเมืองหลวงแล้ว ยังมีข่าวลือหนึ่งถูกพูดถึงอย่างลับๆ กล่าวกันว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์คู่แคว้นหายไป ทางหนึ่งฮ่องเต้ส่งองครักษ์และขันทีออกจากวังหลวงเพื่อออกไปประกาศราชโองการ ทางหนึ่งกลับส่งคนออกไปค้นหาต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่สูญหาย ลือกันว่ามันถูกขโมยออกไปจากห้องลับในวังหลวง ทว่าก็มีข่าวลืออื่นถูกนำมาโต้แย้งเพราะต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงตำนานเล่าขาน

ว่ากันว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แท้ที่จริงก็คืออาวุธล้ำค่าที่แม่ทัพเสิ่นครอบครอง ดังนั้นชายแดนเหนือจึงยังคงมั่นคงไม่เคยสั่นคลอน