ตอนที่ 7  เงินก้อนแรกของครอบครัว

ลี่หยางกลับมาถึงบ้านพร้อมน้องชายทั้งสองคน ลี่หยางให้น้องชายทั้งสองเอาตะกร้าไปเก็บในห้องครัว ส่วนลี่หยางรีบเอาเห็ดหลินจือสองดอกที่เก็บมาได้เอาไปเก็บไว้ในห้องของตัวเองก่อน เอาไว้ค่อยหารือกับท่านพ่อก่อนค่อยนำไปขาย

ก่อนมื้ออาหารเย็นซูลี่หมิงกลับมาจากแปลงนาที่ตอนนี้กลายมาเป็นสวนผักเล็กๆ ของครอบครัวเพราะตระกูลซูมีฐานะไม่นับว่าดีนักที่ดินทำกินมีไม่มาก หลังจากแบ่งกันแล้วกับซูห้าวเทียนผู้เป็นพี่ชาย

 ซูลี่หมิงได้ที่ดินมาเพียง 3 หมู่เท่านั้น ซูห้ามเทียนเองก็ได้ที่ดินทำกิน 3 หมู่เช่นเดียวกัน หลังจากผ่านอาหารมื้อเย็นไปแล้ว ลี่หยาง จึงเริ่มปรึกษาหารือเกี่ยวกับกานำเห็ดหลินจือเข้าไปขายในเมือง

“ท่านพ่อขอรับ ท่านพ่อพอจะรู้จักร้านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่ขอรับ” ลี่หยาง

“รู้จักสิ มีอะไรหรือเปล่าลูกอยากจะซื้อสมุนไพรหรือ หรือว่ารู้สึกไม่สบายตรงไหนเจ้าบอกพ่อมาลี่หยาง” ลี่หมิงถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง

“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะขอรับข้าไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่ข้าต้องการให้ท่านพ่อนำสมุนไพรไปขายเท่านั้น” ลี่หยาง

“สมุนไพรรึ สมุนไพรอะไร วันนี้เจ้าเข้าป่าหรือลี่หยาง เหตุใดไม่อยู่เสียที่บ้านเจ้าใกล้จะแต่งงานแล้วนะ” ลี่หมิง

“ท่านพ่อ ข้ารู้แล้วขอรับ ข้าเพียงแต่พาน้องชายขึ้นเขาหาอาหารเพิ่มเพียงเท่านั้น” ลี่หยาง

“แล้วสมุนไพรอะไรที่เจ้าอยากให้พ่อนำไปขาย” ลี่หยาง

“ท่านพ่อรอสักครู่ข้าจะไปนำออกมาให้ท่านพ่อดู” ลี่หยางเดินเข้าไปหยิบห่อผ้าที่ห่อเห็ดหลินจือทั้งสองดอกออกมาให้ลี่หมิงผู้เป็นบิดาดู

“นี่ขอรับท่านพ่อ ไม่ทราบว่าสิ่งนี้พอจะนำไปขายได้หรือไม่” ลี่หยาง

“นะ … นี่มันเห็ดหลินจือไม่ใช่หรือ ลูกไปเจอมาจากที่ใด หรือว่าลูกเข้าป่าลึกมา” ลี่หมิง

“ข้ากับน้องๆ ไม่ได้เข้าไปในป่าลึกนะท่านพ่อ เพียงแต่วันนี้เราโชคดีถึงได้เห็ดสองดอกนี่มา ท่านพ่อนำไปขายแล้วจะได้นำเงินมาซื้อสิ่งของที่จำเป็นเข้าบ้าน อีกไม่นานก็ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว บ้านเราจะได้มีเงินซื้อเสบียงอาหารเพิ่ม และทำเสื้อผ้าใหม่ให้กับทุกคนในบ้าน” ลี่หยาง

“พ่อกับแม่ขอบใจเจ้ามาก ยังเป็นเจ้าที่รอบคอบเสมอ เอาเป็นว่าพ่อลองนำไปขายดูก็แล้วกัน” ลี่หมิง

“ขอรับท่านพ่อข้าเองไม่รู้ราคา บังเอิญตอนที่ข้ากำลังจะกลับออกจากป่ามา พบเข้าพอดี ”ลี่หยาง

“พี่ใหญ่ทำไมพวกเราไม่รู้ล่ะ” ตงเล่ย

“แต่ข้ารู้ข้าเห็นพี่ใหญ่เก็บที่ตอไม้ตรงทางออกจากป่า” ลี่จิน

“ชิ พวกท่านก็เป็นแบบนี้ไม่เคยบอกอะไรข้าเลย” ตงเล่ย

“เอาเถอะๆ แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว ส่วนลี่หยางอยู่ก่อน” ขอรับท่านพ่อ 

“ที่พ่อเรียกเจ้าให้อยู่ก่อนก็ไม่มีอะไรมาก หากขายเห็ดหลินจือได้ราคาดี สินเดิมของเจ้าก็จะมีมากขึ้น เจ้าเองจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านสามีได้ไม่ลำบาก” ลี่หมิงพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง

“ท่านพ่อท่านไม่ต้องคิดมากนะขอรับเท่าที่ข้าอยู่กับบ้านหยางมานานทุกคนในบ้านเป็นคนดีมาก แค่ฐานะยากจนเท่านั้น บ้านเราว่ายากจนแล้วบ้านว่าที่สามีกลับจนยิ่งกว่าแต่ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะขอรับ ข้าสัญญาว่าจะนำพาความร่ำรวยมาสู่บ้านของเราและบ้านของสามีให้ได้ ทุกคนจะต้องอยู่ดีกินดี” ลี่หยาง

“พ่อเชื่อว่าเจ้าทำได้ เจ้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะ” ลี่หมิง มองบุตรชายด้วยความรัก

เช้าวันต่อมาซูลี่หมิงเข้าเมืองแต่เช้าโดยอาศัยนั่งเกวียนรับจ้างในหมู่บ้าน เมื่อเกวียนวิ่งมาถึงในเมืองทันทีที่เกวียนจอดเขารีบเดินตรงไปที่ร้านรับซื้อสมุนไพรของเถ้าแก่อี้ทันที

“อรุนสวัสดิ์ขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมาซื้อหรือมาขายสมุนไพรขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ร้านสมุนไพร

“อรุณสวัสดิ์ ข้ามาขายสมุนไพร หลงจู๊อยู่หรือไม่” ลี่หมิง

“อยู่ขอรับ เชิญด้านนี้ขอรับ”

หลังจากที่เสี่ยวเอ้อร์พาลี่หมิงมารอยังห้องรับรองในร้านไม่นานหลงจู๊ร่างท้วมวัยกลางคนก็เดินเข้ามา หานจิ้งหลงค่อนข้างแปลกใจมากที่มีชาวบ้านมาขายสมุนไพรแล้วต้องการพบเขา เขาเองก็อยากรู้เช่นกันว่าจะมีสมุนไพรอะไรมาขายเพราะโดยปกติแล้วชาวบ้านที่นำสมุนไพรมาขายก็จะขายกับเสี่ยวเอ้อร์ในร้าน แต่ไม่มีคนไหนขอพบเขาเลยสักครั้ง

“คาระวะหลงจู๊ขอรับ”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก มีสมุนไพรอะไรมาหรือ ขอข้าดูได้หรือไม่จะได้ประเมินราคา”

“เป็นสิ่งนี้ขอรับ” ลี่หยางยื่นเห็ดหลินจือให้หลงจู๊ดูก่อน 1 ดอก

“นะ… นี่มัน สวรรค์ นี่ข้าตาฝาดไปใช่หรือไม่ นี่มันเห็ดหลินจือ แต่น่าเสียดายที่มีอายุน้อยไปหน่อย แต่ถึงจะมีอายุแค่ 30 ปี ก็ยังนับว่าเป็นของหายาก เจ้ามีแค่นี้หรือ มีอีกหรือไม่”

“มีอีกเพียง 1 ดอกเท่านั้น พวกเราเจอโดยบังเอิญในตอนที่ขึ้นเขาไปหาของป่าเท่านั้น” ลี่หยาง

“เห็ดหลินจือ อายุ 50 ปีเท่ากันทั้ง 2 ดอก ข้าให้เจ้าดอกละ 50 ตำลึงทอง เจ้าพอใจราคานี้หรือไม่ ถึงแม้ว่าเห็ดหลินจือจะเป็นสมุนไพรหายาก แต่ราคาที่รับซื้อนั้นขึ้นอยู่กับอายุของเห็ดหลินจือด้วย”

“พอใจขอรับ”

“เช่นนั้นเจ้ารอสักครู่ ข้าจะไปนำเงินมาให้ 100 ตำลึงทอง เจ้าจะรับเป็นตั๋วแลกเงินหรือก้อนเงินดี”

“ข้าขอเป็นตั๋วแลกเงินใบละ 10 ตำลึงทอง 8 ใบขอรับ อีก 20 ตำลึงทอง ข้าขอรับเป็น ก้อนเงินก้อนละ 1 ตำลึงทองขอรับ”

“ได้ รอสักครู่”

หลังจากที่ได้รับเงินจากหลงจู๊แล้วซูลี่หมิง ตั้งใจจะซื้อเกวียนวัวเพื่อที่สะดวกต่อการเดินทาง เขาจำเป็นต้องซื้อของเพื่อเพิ่มสินเดิมของลูกชายที่กำลังจะแต่งออกไปในไม่ช้านี้ และยังต้องซื้อผ้าและเสบียงอาหารตามที่ลี่หยางต้องการด้วย

เมื่อตัดสินใจได้แล้วว่าจะซื้ออะไร ลี่หมิงก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขารีบซื้อผ้าและเสบียงอาหารจากนั้นฝากเอาไว้ที่ร้านก่อน จุดหมายต่อไปคือตลาดค้าสัตว์ 

ลี่หมิงซื้อวัวตัวผู้และตัวเมียอย่างละตัวพร้อมทั้งเกวียนหลังจากจ่ายเงินและทางร้านนำวัวเทียมเข้ากับเกวียนเสร็จแล้ว เขารีบขับเกวียนไปรับของที่ฝากเอาไว้ตามร้านต่างๆ จากนั้นจึงรีบกลับหมู่บ้านทันที

ลี่หมิงกลับมาถึงบ้านปลายยามเว่ย นางหลิวกุ้ยเหมยเห็นสามีกลับมาพร้อมกับเกวียนเทียมวัวสองตัว อีกทั้งบนเกวียนยังมีข้าวของอยู่เต็มไปหมด 

“ท่านพี่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” นางหลิวกุ้ยเหมย

“กลับมาแล้ว ไปเรียกลูกๆ มาช่วยยกของเข้าเก็บก่อนแล้วค่อยพูดคุยกันเถอะ” ซูลี่หมิง

“เจ้าค่ะท่านพี่”

หลังจากที่ช่วยกันยกของเข้าไปเก็บในบ้านเรียบร้อยแล้ว ซูลี่หมิงบอกกับภรรยาและลูกๆ ถึงจำนวนเงินที่ขายเห็ดหลินจือได้ในวันนี้ให้กับทุกคนได้ฟัง นางหลิวกุ้ยเหมยดีใจจนอดจะหลั่งน้ำตาไม่ได้

 ในที่สุดลูกชายของนางก็มีสินเดิมแล้ว แต่งเข้าบ้านสามีไปย่อมไม่ลำบาก ส่วนพวกนางเองก็มีเงินเพียงพอที่จะซ่อมบ้านและซื้อเสบียงอาหารมากักตุนเอาไว้สำหรับฤดูหนาวที่จะมาถึงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า อีกทั้งยังสามารถทำเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับทุกคนในครอบครัวอีกด้วย

“ท่านพ่อ พอท่านลุงกลับมาจากในเมืองแล้วท่านไปบอกท่านลุงว่าไม่ต้องพาพี่ใหญ่กับพี่รองไปหางานทำในเมืองแล้ว พรุ่งนี้เราจะขึ้นเขากันข้าเชื่อว่าจะต้องได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาแน่ ท่านพ่ออย่าลืมเตรียมกับดักสัตว์ ไปด้วยนะขอรับ” ลี่หยาง

“เจ้ายังจะเข้าป่าอีกหรือลูก เหตุใดถึงไม่อยู่บ้านทำเสื้อผ้ากับแม่เจ้า อีก 3วันก็จะถึงวันมงคลของเจ้าแล้ว” ซูลี่หมิง

“ไม่มีอะไรให้ข้าต้องทำหรอกขอรับ เสื้อผ้าแค่ท่านแม่คนเดียวก็ทำได้แล้ว ข้าเองก็อยากจะใช้เวลาร่วมกันกับทุกคนให้มากหน่อย อีกไม่กี่วันข้าต้องแต่งเข้าบ้านสามีแล้ว” ลี่หยางตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จออกมา

“ตกลงๆ พ่อตามใจเจ้า เช่นนั้นรอท่านลุงเจ้ากลับมาแล้วพ่อจะไปบอกท่านลุงของเจ้าอีกที” ซูลี่หมิงที่ทนเห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของบุตรชายไม่ได้จึงรีบรับปากทันที

“ขอรับท่านพ่อ”

หลังจากรับปากบุตรชายแล้วเมื่อถึงปลายยามโหย่วจึงได้เดินไปบ้านพี่ชาย เขาเองก็สงสารพี่ชายอยู่ไม่น้อยครั้งนี้ลี่หยางพบเจอโชค เขาก็คิดจะช่วยเหลือครอบครัวพี่ชายด้วยเช่นเดียวกัน 

ลี่หยางเองก็อยากช่วยครอบครัวท่านลุงด้วยเช่นเดียวกัน ซูห้าวเทียนเป็นคนที่รักลี่หยางมากกว่าลูกชายของตัวเองเสียอีก ลี่หยางมีใบหน้างดงามกว่าสตรีในหมู่บ้านเขาเองอยากมีลูกสาวมาโดยตลอดแต่ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปเขาก็ไม่คิดแต่งภรรยาเข้ามาในบ้านอีก แต่เขาก็พลาดท่าเสียทีให้แม่ลูกอสรพิษคู่นั้นจนเกือบเสียหลานชายไป

“พี่ใหญ่กลับมาแล้วหรือขอรับ เป็นอย่างไรบ้าง” ลี่หมิง

“น้องรอง มาหาข้ามีอะไรหรือว่าลี่หยางเป็นอะไร หลานข้าไม่สบายหรือ เจ้ามีเงินพอหรือไม่ รีบไปตามหมอมารักษาเร็วเข้า”

“พี่ใหญ่ ไม่มีใครเป็นอะไรขอรับเพียงแต่ลี่หยางอยากให้พี่ใหญ่กับหลานๆ ขึ้นเขาพรุ่งนี้ ข้าเองก็อดสงสารลูกไม่ได้ ลูกบอกว่าอีกไม่กี่วันจะต้องแต่งออกไปแล้วจึงอยากใช้เวลาอยู่ร่วมกันกับพวกเราให้มากที่สุดขอรับ” ซูลี่หมิง

“เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ ตกลงในเมื่อหลานข้าอยากอยู่กับข้า ลุงใหญ่อย่างข้าจะใจดำได้ยังไง เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พวกเราจะไม่เดินทางเข้าเมืองเพื่อไปหางานทำแล้ว ลูกใหญ่ลูกรองพวกเจ้าไปทำมื้อเย็นเถอะ” ซูห้าวเทียน

“ขอรับท่านพ่อ” ซูห้าวกวน

“ไม่ต้องไปทำหรอกไปกินที่บ้านข้า ลี่หยางบอกว่าบ้านพี่ใหญ่มีแต่บุรุษคงไม่สะดวกงานครัว ต่อไปนี้พี่ใหญ่กับหลานๆไปกินข้าวที่บ้านข้าก็แล้วกัน” ซูลี่หมิง

“มันจะดีหรือน้องรอง” ซูห้าวเทียน

“ดีสิมีอะไรไม่ดี หรือพี่ใหญ่จะขัดใจหลาน” ซูลี่หมิงใช้ไม้ตายมาข่มขู่พี่ชาย

“ก็ไม่ เอาเป็นว่าในเมื่อหลานต้องการแบบนั้นข้าก็จะทำตามก็แล้วกัน” ซูห้าวเทียน

เช้าวันต่อมาลี่หยางเตรียมตัวเข้าป่า โดยที่วันนี้ตงเล่ยน้องเล็กจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนท่านแม่มีเพียงลี่จินและท่านพี่ลี่หมิงเท่านั้นส่วนบ้านท่านลุงก็มีท่านลุงห้าวเทียนและพี่ใหญ่ห้าวกวน พี่รองห้าวหลิน เมื่อเตรียมตัวกันเรียบร้อยแล้วลี่หยางเดินนำหน้าพาทุกคนขึ้นเขาไปทันที

ถึงแม้ทุกคนจะรู้สึกแปลกใจและรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของลี่หยาง แต่ก็ไม่มีใครเก็บมาใส่ใจ ทุกคนต่างคิดว่าลี่หยางพบเจอเหตุการณ์อันเลวร้ายมา และสามารถผ่านมาได้ ทำให้ลี่หยางเติบโตขึ้น และแข็งแกร่งขึ้นเพียงเท่านั้น ไม่ว่าลี่หยางจะเปลี่ยนไปขนาดไหน ลี่หยางก็คือความรักของทุกคนในครอบครัวไม่มีวันเปลี่ยนแปลง