ตอนที่ 17 ก้าวที่สองของความมั่งคั่ง

หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ท่านปู่ท่านย่าเป็นลมล้มพับไปแล้ว ตอนนี้สมาชิกทุกคนในบ้านหยางต่างมานั่งรวมกันอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ซึ่งใช้เป็นห้องสำหรับรับแขกและเป็นห้องสำหรับทานอาหารในครอบครัว เพื่อปรึกษาหารือกันเรื่องที่เงินที่นำสมบัติแห่งท้องทะเลไปขาย และเรื่องสมุนไพรล้ำค่าที่เก็บมาได้ในวันนี้

“เอาล่ะพวกเจ้านั่งลงดีๆ อย่าได้ไปมุงท่านปู่ท่านย่า” หยางคุน

“พี่ใหญ่หลานๆ มากันครับแล้วขอรับ” หยางมู่

“เอาล่ะ วันนี้ข้านำสมบัติแห่งท้องทะเลไปขายที่เหลาฟาไฉ เถ้าแก่เจ้าของเหลาบอกว่าเพราะอาหารทะเลบ้านเราสดใหม่แถมสมบัติแห่งท้องทะเลยังมีชีวิติอยู่ซึ่งแน่นอนว่ามันขายได้ราคาแพงกว่าแบบที่ตายแล้ว ดังนั้นวันนี้ข้ากับน้องรองทำเงินได้ 403 ตำลึง แบ่งไปซื้อเกวียนลาตามความต้องการของลูกสะใภ้ 50 ตำลึง ตอนนี้เหลือเงินในมือข้า 353 ตำลึง ท่านพ่อท่านแม่ ท่านทั้งสองมีความเห็นเช่นไรกับเงินก้อนนี้ขอรับ” หยางคุน

“สะใภ้ใหญ่เจ้ามีความเห็นเช่นไร ปู่ให้เจ้าพูดออกมาได้ ตามที่เจ้าต้องการ เพราะเงินที่หามาได้มากมายเช่นนี้ ล้วนเป็นเจ้าที่ออกแรงมากที่สุด” หยางไห่เทียนหันไปถามหลานสะใภ้

“ขอบคุณขอรับท่านปู่ ก่อนอื่นข้าอยากทำเสื้อผ้าใหม่ให้กับทุกคนในบ้าน รวมถึงเสื้อกันหนาวด้วยอีกไม่กี่เดือนก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว อย่างที่สอง ข้าอยากให้น้องๆได้เข้าเรียนกันทุกคน เพื่ออนาคตของพวกเขาขอรับ ยังมีอีกสามเรื่องที่ข้าอยากจะทำ หนึ่งคือการซื้อที่เพาะปลูกเป็นของตัวเอง สองสร้างบ้านใหม่ และสามซื้อเรือประมงลำใหญ่ขอรับ ความปรารถนาของข้ามีเพียงเท่านี้”

หลังจากได้ฟังที่ลูกสะใภ้หลานสะใภ้ของพวกเขากล่าวความต้องการออกมาแล้ว ทุกคนล้วนแล้วแต่รู้ดีว่าลี่หยางนั้นไม่ได้ทำเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง หากแต่ว่าทั้งหมดที่ลี่หยางต้องการนั้นล้วนแล้วแต่ทำเพื่อบ้านตระกูลหยางที่เป็นบ้านสามีทั้งนั้น 

เช่นนั้นแล้วคนอื่นมีความต้องการอะไรอีกหรือไม่ หากใครมีเรื่องอันใดก็สามารถพูดได้” หยางคุนกล่าวสำทับ

“ไม่มีขอรับ ทุกอย่างที่สะใภ้ใหญ่ต้องการนั้นก็เป็นสิ่งที่ครอบครัวของเราต้องการด้วยเช่นเดียวกัน” หยางมู่

“เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ขอรับ พรุ่งนี้หลังจากขายปลาเสร็จแล้วท่านพ่อกับท่านอา เอาสมุนไพรเข้าไปขายในตัวอำเภอดีหรือไม่ขอรับ หากไม่วางใจให้ท่านพี่ไปด้วย ท่านปู่เห็นสมควรเป็นอย่างไรขอรับ ตอนนี้เงินในมือถือว่ามากก็มากอยู่ แต่มันไม่พอกับความต้องการของข้าทั้งหมด หลังจากขายสมุนไพรแล้วเราจะได้รู้จำนวนเงินที่แน่นอน ว่ามีเท่าไหร่ และสามารถนำไปทำสิ่งใดก่อนขอรับ” ลี่หยาง

“เช่นนั้นตกลงตามนี้ ส่วนเงินนี่ ท่านแม่ท่านเก็บเอาไว้ก่อนขอรับ หลังจากพรุ่งนี้แล้วค่อยนำมารวมกัน ส่วนพวกเจ้าหลังจากกลับจากตัวอำเภอ ข้าจะไปสอบถามสำนักศึกษาในตำบลดู พวกเจ้าอยู่บ้านอย่าได้ขี้เกียจหมั่นฝึกคัดตัวอักษรเข้าใจหรือไม่ รวมถึงซินลี่กับอาเฟิ่งด้วย เจ้าสองคนเองก็ต้องไปเรียนที่สำนักศึกษา” หยางคุน

“แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองเถอะ ใครมีอะไรที่จะต้องทำก็ไปทำ มีเรื่องที่จะพูดคุยกันแค่นี้ใช่หรือไม่อาคุณ” ไห่เทียนถามลูกชายคนโตด้วยท่าทางสบายใจสุดๆ

“ขอรับท่านพ่อ ข้าขอตัวไปเกี่ยวหญ้ามาให้ลาก่อนขอรับ”

“ไปเถอะๆ” 

หลังจากลูกๆ หลานๆ แยกย้ายกันไปหมดแล้วเพื่อทำหน้าที่ของแต่ละคน สองสามีภรรยาได้นั่งพูดคุยกัน นางหนี่ชุนเดิมทีมาจากครอบครัวที่ยากจนเช่นเดียวกัน 

ส่วนไห่เทียนนั้นเป็นเด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้วไร้ซึ่งพี่น้องหญิงชาย เพราะเป็นลูกคนเดียวหลังจากพ่อแม่จากไปเขาก็สู้มาด้วยตัวเองจนสามารถแต่งภรรยาเข้ามาได้ กว่าจะมีทุกวันนี้นับว่าผ่านความลำบากมาไม่น้อย 

แต่ตอนนี้เหมือนกับว่าทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นสองสามีภรรยาที่เริ่มแก่ชราทำได้เพียงถอยออกมาอยู่ข้างหลังคอยสนับสนุนลูกหลานเพียงเท่านั้น ถึงเวลาพักของเขาทั้งคู่แล้ว

เช้าวันต่อมาลี่หยางยังออกไปจับปลากับคนอื่นเช่นเคยเขาตั้งใจจะหาเงินมากหน่อยเงินที่ขายสมุนไพรไม่อาจบอกกับผู้ใดได้ถึงโชควาสนาอันดีงามนี้ เพียงแต่เร่งหาเงินให้มากขึ้น หากวันหน้าบ้านหยางเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ลี่หยางอยากให้ชาวบ้านเห็นว่าเงินที่ได้มาทั้งหมดเป็นเงินจากการรวบรวมอาหารทะเลไปขายเพียงเท่านั้น เพื่อป้องกันเรื่องยุ่งยากที่จะตามมา

ลี่หยางวันนี้ยังคงมือขึ้นอีกเช่นเคย เขาจับกุ้งมังกรตัวใหญ่มาได้ทั้งหมด 20 ตัว ปลิงทะเลตัวใหญ่ 15 ตัว และหอยเป๋าฮื้อ 20 ตัว ลี่หยางคิดว่าเท่านี้น่าจะพอแล้วอีกอย่าง วันนี้ท่านพ่อสามีและสามีของนางจะนำสมุนไพรไปขาย ลี่หยางจึงรีบให้สามีหันหัวเรือและกลับเข้าฝั่ง 

ใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงท่าเทียบเรือเล็ก หยางคุนกับหยางมู่ เอาเกวียนพร้อมถังน้ำมาจอดรอแล้วบนเกวียนยังมีตะกร้าสมุนไพรที่มีผักป่าปิดอยู่ด้านบนด้วย หยางมู่ยื่นเสื้อผ้าที่สะอาดให้กับไห่เฉิงเพื่อที่เขาจะได้ใช้ผลัดเปลี่ยน เมื่อไห่เฉิงรับเสื้อผ้ามาจากผู้เป็นอาแล้วเขารีบไปเปลี่ยนทันที จากนั้นนำเสื้อผ้าที่ใส่แล้วมาส่งให้กับภรรยา

หยางชุนเดินกลับบ้านพร้อมปลาที่เหลือเอาไว้ทำอาหารพร้อมพี่สะใภ้ ลี่หยางคิดว่าวันนี้จะพาหยางชุนกับไห่ฉีและหยางเฟยเข้าป่าอีกสักรอบ เพาะพรุ่งนี้จะเป็นวันที่เขาจะต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมแล้ว ลี่หยางเองก็เริ่มที่จะคิดถึงท่านพ่อท่านแม่ท่านลุงรวมถึงพี่ชายและน้องชายด้วยเช่นเดียวกัน

หยางคุนบังคับเกวียนมาถึงเหลาฟาไฉโดยใช้เวลาเพียงไม่นานเท่านั้น เมื่อผู้ดูแลเห็นพี่น้องบ้านหยางขับเกวียนเข้ามาจอกเขารีบบอกให้เสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่แถวนั้นช่วยสองพี่น้องยกถังลงจากเกวียน เมื่อผู้ดูแลเห็นว่าวันนี้ล้วนมีแต่สมบัติแห่งท้องทะเลเพียงเท่านั้น ไม่มีปลาเช่นเมื่อวานถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็มีรอยยิ้ม

“พวกเจ้ามาแล้ว วันนี้ก็ยังเป็นวันที่ดีเช่นเคยนะ”

“ขอบคุณผู้ดูแลขอรับ” หยางคุน

“เอาล่ะ เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา ข้าจะคิดเงินให้เดี๋ยวนี้ กุ้งมังกร 200 ตำลึง ปลิงทะเล 300 ตำลึง หอยเป๋าฮื้อ 200 ตำลึง รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 700 ตำลึง พวกเจ้ารอสักครู่ข้าจะไปนำเงินมาจ่ายให้”

“ขอรับผู้ดูแล” หยางคุนรับคำและสั่งสัญญาณให้ลูกชายและน้องชายที่รออยู่บนเกวียนเตรียมตัวออกเดินทางไปในตัวอำเภอเพื่อขายสมุนไพร ผู้ดูแลเข้าไปไม่นานก็ออกมาพร้อมกับตั๋วเงินใบละ 100 ตำลึง 7 ใบส่งให้กับหยางคุน หลังจากกล่าวลากันแล้ว หยางมู่ก็ขับเกวียนมุ่งหน้าไปอำเภอทันที

ใช้เวลาเดินทาง ครึ่งชั่วยามก็มาถึงตำบลเจิ้งเสียน หยางคุนให้หยางมู่มุ่งหน้าไปยังร้านรับซื้อสมุนไพรของเถ้าแก่เตียวที่คุ้นเคยกันดีกับหยางคุน สมัยหยางคุนยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มเคยมาทำงานที่ร้านสมุนไพรของเถ้าแก่เตียวอยู่ระยะหนึ่งก่อนที่จะลาออกไปทำการประมงกับบิดา

ใช้เวลาไม่นานเกวียนวิ่งมาจอดด้านหน้าของร้านซื้อขายสมุนไพร หยางคุนลงจากเกวียนพร้อมกับบอกให้หยางมู่กับไห่เฉิงเอาเกวียนไปจอดที่ลานจอดเกวียนหลังร้าน ส่วนตัวเขาจะเข้าไปหาเถ้าแก่เตียวก่อน

“สวัสดีขอรับเถ้าแก่” หยางคุนกล่าวทักทายเมื่อเดินเข้ามาด้านในร้านแล้ว

“โอ้ ดูสิว่าใครมา ลมอะไรหอบเจ้ามาถึงที่นี่ล่ะอาคุน หรือว่ามาซื้อยาสมุนไพร” เถ้าแก่เตียวทักทายอดีตคนงานในร้านอย่างเป็นกันเอง

“เปล่าขอรับข้ามีสมุนไพรมาขายแต่รบกวนเถ้าแก่ตามข้าไปที่ลานจอดเกวียนหลังร้านสักครู่ ข้าเองไม่ทราบว่าเถ้าแก่จะรับซื้อสมุนไพรชนิดนี้หรือไม่เลยไม่ได้ยกลงจากเกวียนขอรับ ข้าต้องขออภัยที่รบกวนเวลาอันมีค่าของเถ้าแก้ด้วยขอรับ”

“เป็นเช่นนั้นรึ ได้สิ เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ อาเหวินดูหน้าร้านด้วยข้าจะออกไปหลังร้านสักเดี๋ยว” เถ้าแก่เตียวหันมาสั่งคนงานหนึ่งเดียวในร้านก่อนจะตามหยางคุนออกไป

หลังจากที่เถ้าแก่เตียวเห็นสิ่งที่หยางคุนนำมา เขารีบให้หยางคุนยกเข้าไปในร้านทันทีพร้อมถามว่ามีอีกหรือไม่ สมุนไพรชนิดนี้นับว่าหายากมากอีกทั้งชาวบ้านเองไม่ค่อยจะรู้จักนอกจากคนที่เคยศึกษาตำราสมุนไพรเท่านั้น

“ฉั่งฉิกนี่ พวกเจ้ารีบยกเข้าไปด้านในเร็วเข้า อาคุนมีเท่านี้หรือ แล้วลำต้นกับรากล่ะพวกเจ้าไม่ได้เอามาด้วยรึ”

“เรียนเถ้าแก่ ภรรยาของข้าบอกว่าอีกหนึ่งเดือนจึงจะสามารถนำลำต้นและรากมาขายได้ขอรับ เพราะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมในการเก็บฉั่งฉิก” ไห่เฉิง

“โอ้ เจ้าหนุ่มนี่ นับว่าภรรยาของเจ้ามีความรู้กว้างขวางนัก”

“เถ้าแก่ชมเกินไปแล้วขอรับ หาได้เป็นเช่นนั้นไม่”

“เอาล่ะ เดี๋ยวข้าจะให้อาเหวิน นำไปชั่ง ส่วนพวกเจ้าเข้ามานั่งดื่มน้ำชาก่อน ในส่วของใบข้าให้จินละ 10 ตำลึง ส่วนดอกจินละ15 ตำลึง"

“ขอรับเถ้าแก่ พวกเรายังมีสมุนไพรอีกสองชนิดด้วยขอรับ”

“ยังมีอะไรอีกหรือรีบเอาออกมาเร็วเข้า”

“นี่ขอรับ” หยางมู่วางของลงบนโต๊ะน้ำชาในห้องรับรอง

“นี่มัน นี่มัน หลินจือแดง ทั้งยังมีโสมอีก ข้าฝันไปอยู่หรือไม่”

“เถ้าแก่จะรับซื้อหรือไม่ขอรับ”

“รับสิ รับอยู่แล้ว เห็ดหลินจือแดง ทั้งห้าดอกนี้ มีอายุ 100 ปี ข้าให้ดอกละ 100 ตำลึงทอง โสมคนสองหัวนี้มีอายุ 100 ปีเช่นกัน ข้าให้หัวละ 500 ตำลึงทอง พวกเจ้าพอใจหรือไม่”

“พอใจขอรับ” หยางคุนคิดว่าดีแล้วที่นำมาขายที่อำเภอ หากขายในตำบลคงจะได้หัวละ 100 ตำลึงทองเพียงเท่านั้น ไม่นานอาเหวินก็มาแจ้งน้ำหนักของใบและดอกฉั่งฉิก

“เถ้าแก่ ใบหนัก 10 จินขอรับ ส่วนดอก 8 จิน”

“ขอบใจจ้ากลับไปทำงานเถอะ ใบ 10 จินคิดเป็นเงิน 100 ตำลึง ส่วนดอกคดเป็นเงิน 120 ตำลึง โสมกับเห็ดหลินจือคิดเป็นเงิน 1,500 ตำลึงทอง เงินทั้งหมดที่พวกเจ้าจะได้คือ 1,500 ตำลึงทองกับ 220 ตำลึงเงิน ถูกต้องหรือไม่"

“ถูกต้องขอรับเถ้าแก่”

“เช่นนั้นรอสักครู่ข้าจะไปนำเงินมาให้”

หลังจากรับเงินค่าสมุนไพรจากเถ้าแก่เตียวแล้วพวกเขาเร่งเกวียนลากลับบ้านทันที วันนี้การค้านับว่าดีมาก เงินจากการขายสมบัติแห่งท้องทะเล700 ตำลึงเงินหรือ 7 ตำลึงทอง ยังมีที่ได้จากการขายสมุนไพรอีก และเงินที่ได้จากการขายอีก 353 ตำลึงเงิน ตอนนี้ทุกคนล้วนแล้วแต่คิดว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝัน