ตอนที่ 16 พวกเจ้าจะได้เรียนหนังสือทุกคน

ลี่หยางหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วในตอนที่กำลังจะเดินกลับไปสามีและน้องๆ นั้น สายตาของเขามองเห็นสิ่งที่คุ้นตาและคุ้นเคยเป็นอย่างดี และดูเหมือนว่าตั้งแต่เขาทะลุมิติมานี่เป็นครั้งที่ 2 แล้วที่เขาพบสมบัติแห่งผืนป่า ที่สำคัญมันไม่ได้มีแค่อย่างเดียว แต่มีถึง 3 อย่างด้วยกัน ลี่หยางไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ให้กับความโชคดีของตัวเอง

“ฮือ นี่มันเห็ดหลินจือแดง มีตั้ง 5 ดอกใหญ่ ทางนั้น มีต้นฉั่งฉิก ฮือๆ ส่วนตรงนี้โสมคน แถมมีตั้งสองต้นด้วย ข้าจะทำยังไงดี ปล่อยเอาไว้ดีหรือไม่ หรือว่าเอากลับไปขายทั้งหมด ถ้าเอาไปขายทั้งหมด ก็จะมีเงินซื้อเรือลำใหญ่ น้องๆ จะได้เข้าเรียนในสำนักศึกษา จะมีเงินซื้อพื้นที่เพาะปลูก แล้วยังมีเงินสร้างบ้านใหม่ด้วย เอายังไงดีลี่หยาง เอายังไงดี” ลี่หยางเดินวนไปวนมาพูดกับตัวเอง 

จากนั้นจึงได้ตัดสินใจว่าจะเอากลับไปทั้งหมด โดยเก็บเห็ดหลินจือแดงไปทั้งหมด โสมคนก็ขุดกลับไปทั้งหมด ส่วน ฉั่งฉิก จะเอาแค่ดอกกับใบไปบางส่วนเท่านั้น เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ลี่หยางเดินออกไปตามสามีและพวกน้องชายทันที

“ท่านพี่ ท่านพี่ขอรับ ท่านพี่” ลี่หยางเดินไปพลางร้องเรียกสามีไปด้วย

“หยางเอ๋อร์เกิดอะไรขึ้น” ไห่เฉิงทันทีที่ได้ยินเสียงเมียรักเรียก เขาก็วิ่งไปยังทิศทางของเสียงทันที เพราะเกรงว่าภรรยาอันเป็นที่รักจะเกิดไม่ดีขึ้น

“ท่านพี่ขอรับ ข้าพบสมุนไพรล้ำค่าขอรับตอนนี้ท่านพี่ไปตามพวกน้องๆ มาก่อน”

“ได้ เจ้ารอพี่อยู่ที่นี่อย่าได้เดินไปไหนอีก ไม่นานพี่จะรีบมา”

“ขอรับท่านพี่”

ไห่เฉิงใช้เวลาไม่กี่อึดใจก็กลับมาพร้อมกับน้องชายทั้งสามคน จากนั้นทั้งหมดก็เดินตามลี่หยางไปในจุดที่เขาพบเจอสมบัติแห่งผืนป่า เมื่อไปถึงลี่หยางสอนให้ไห่เฉิงเก็บเห็ดหลินจือแดงทั้ง 5 ดอก พร้อมทั้งให้หยางชุนไปหาใบไม้ที่มีขนาดใหญ่มาห่อเอาไว้ด้วย 

ลี่หยาง สอนไห่ฉีกับหยางเฟยเก็บใบและดอกฉั่งฉิก เด็กทั้งสองคนไม่ได้ถามว่าสิ่งที่เขาทั้งสองคนเก็บนั้นคืออะไร ทั้งสองคนรู้เพียงแค่ว่าพี่สะใภ้ให้เก็บและที่สำคัญมันสามารถนำไปขายได้

หลังจากแบ่งงานกันเรียบร้อยแล้ว ลี่หยางเอาพลั่วเล็กที่ติดมือมาและเริ่มลงมือขุดโสมคน โดยที่ไห่เฉิงเองก็ช่วยภรรยาขุดด้วยเช่นเดียวกัน หยางชุนไปช่วยน้องชายทั้งสองเก็บใบและดอกฉั่งฉิก

ลี่หยางกับไห่เฉิงใช้เวลาขุดโสมคนทั้งสองต้นอยู่เป็นเวลาเกือบ 1 ชั่วยาม จึงขุดเอาโสมคนขึ้นมาจากดินและไม่มีรากใดที่เสียหาย ไห่เฉิงนำใบไม้มาห่อโสมทั้งสองหัวจากนั้นก็เก็บใส่ตะกร้าก่อนที่จะไปช่วยน้องชายเก็บใบและดอกฉั่งฉิก

ใช้เวลาไม่ถึง 1 ชั่วยามฉั่งฉิกตอนนี้เหลือแค่ลำต้นแล้ว ในส่วนของใบและดอกนั้นลี่หยางกับน้องชายเก็บไปจนหมด เพราะตะกร้าที่เอามามีขนาดใหญ่ทำให้เก็บใบและดอกของฉั่งฉิกที่ลี่หยางนับดูแล้วได้เพียง 80 ต้นเท่านั้น

“ตอนนี้พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ส่วนกับดักพรุ่งนี้ค่อยขึ้นมาดู” ลี่หยาง

“พี่เห็นด้วย ประเดี๋ยวพวกเราเอาผักป่าปิดปากตะกร้าเอาไว้หน่อยเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของชาวบ้านหาไม่แล้วคงได้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกแน่ๆ พวกเจ้าทุกคนไปเก็บผักป่ามาปิดตะกร้าใบและดอกฉั่งฉิกเอาไว้ จำเอาไว้ว่าสิ่งที่พวกเราพบเจอในวันนี้ ห้ามไม่ให้พูดออกไปเข้าใจหรือไม่ หากใครปากเปราะก็มาคอยดูกันว่าข้าจะจัดการพวกเจ้ายังไง” ไห่เฉิง

“พวกเรารู้แล้วพี่ใหญ่ พวกเราไม่มีทางพูดออกไปแน่ ขืนพูดไปมีคนไม่หวังดีต่อครอบครัวเรารู้เข้า พวกเขาอาจจะมาทำร้ายครอบครัวของเราก็เป็นได้” หยางชุน

“ข้าก็ไม่พูดออกไปแน่นอนพี่ใหญ่ เงินทองกองอยู่ตรงหน้าข้าก็ต้องเก็บเอาไว้สิจะไปบอกผู้อื่นให้โง่เรอะ” ไห่ฉี

“ข้าเองก็จะไม่พูด ขืนพูดออกไป นอกจากชาวบ้านจะไม่ขอบคุณในความมีน้ำใจของบ้านเราแล้ว ยังจะบอกว่าพวกเราโง่อีก ในเมื่อมันเป็นวาสนาของบ้านเรา เรื่องอะไรข้าต้องเอาเรื่องดีงามของบ้านตัวเองไปยื่นให้ผู้อื่น” หยางเฟย

“เอาล่ะๆ กลับบ้านกันเถอะ ส่วนต้นฉั่งฉิกเอาไว้อีก 1 เดือนต่อจากนี้ค่อยมาเก็บไปขาย” ลี่หยางเห็นว่าถึงเวลาที่จะกลับบ้านแล้ว หากช้าไปกว่านี้ก็คงจะกลับออกไปมืดค่ำ

  “หยางเอ๋อร์ พี่ว่าพวกเราเก็บกับดักลงไปด้วยดีหรือไม่ พรุ่งนี้อาจจะมีอะไรที่จะต้องทำอีก พวกเราอาจจะต้องไปขายสมุนไพรพวกนี้ และต้องเตรียมตัวกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมของเจ้าด้วย” ไห่เฉิง

“เช่นนั้นก็รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะมืดค่ำเอาเสียก่อน” ลี่หยางรับคำสามี

เมื่อตกลงกันแล้วทุกคนต่างรีบเดินมุ่งหน้าไปยังจุดที่พวกเขาเก็บเห็ดตั้งแต่ตอนแรก ในตะกร้าของหยางเฟยกับไห่ฉีเต็มไปด้วยเห็ดหอมกับเห็ดหูหนูดำ ส่วนตะกร้าของผู้หญิงทั้งสามมีใบฉั่งฉิกและดอกฉั่งฉิก ลี่หยางเองตะกร้าของเขามีทั้งโสมและหลินจือ ด้านบนเป็นใบฉั่งฉิกและด้านบนปิดเอาไว้โดยผักป่า

“ระหว่างรอไห่เฉิงกับหยางชุนไปตรวจดูกับดัก ลี่หยางรออยู่กับน้องชายทั้งสองคน การเดินทางเข้าไปในตัวตำบลนับว่าไม่ไกลสะดวกมากเช่นเดียวกัน ลี่หยางจึงคิดว่าจะให้น้องชายทั้งสองไปเรียนที่สถานศึกษาในตำบล 

ลี่หยางคิดว่าหลังจากขายสมุนไพรแล้วจะพูดกับครอบครัวสามีเรื่องส่งน้องๆ เข้าเรียนที่สถานศึกษาในตำบล ไม่เว้นแม้แต่น้องหญิงและเกอ ยังดีที่ว่าในที่แห่งนี้ไม่มีข้อห้ามสตรีและเกอเข้าศึกษาในสำนักศึกษาทุกคนสามารถเข้าเรียนได้เพียงแค่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน

“พวกเจ้าสองคน อยากเรียนหนังสือกันหรือไม่” ลี่หยางถามเด็กน้อยทั้งสองคน

“อยากขอรับพี่สะใภ้ใหญ่ ในหมู่บ้านของเรามีเพียงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านและบ้านหม่าเท่านั้นที่มีคนได้เรียนหนังสือ ข้าเองก็อยากเรียนมากแต่ว่าครอบครัวของพวกเราไม่มีเงินขอรับ” ไห่ฉี เขาชอบเรียนหนังสือมากจริงๆ

“ข้าเองก็ด้วย พี่ใหญ่เองก็เคยเรียนในสำนักศึกษา แต่ไม่ค่อยมีเวลาสอนพวกเราเท่าไหร่ แต่พวกเราพอจดจำตัวอักษรได้บ้างขอรับ” หยางเฟย

“เอาล่ะนอกจากพี่ใหญ่ของพวกเจ้าแล้วมีใครที่รู้หนังสืออีกหรือไม่”

“ท่านปู่ขอรับ ท่านปู่พอรู้บ้าง” ไห่ฉีตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

“เช่นนั้น ข้าจะพูดคุยกับท่านปู่ขอให้ท่านปู่สอนพวกเจ้าทุกวันตอนเย็นวันละ 1 ชั่วยาม ระหว่างรอเข้าสำนักศึกษาในตำบล หลังจากขายสมุนไพรแล้วจะมีเงินส่งพวกเจ้าเรียนทุกคน”

“จริงหรือขอรับพี่สะใภ้” หยางเฟย

“จริงสิ ข้าไม่โกหกพวกเจ้าแน่นอน รวมถึงอาเฟิ่งกับซินลี่ด้วย ทั้งสองคนก็จะต้องไปเรียนเช่นเดียวกัน" 

“ขอบคุณพี่สะใภ้ขอรับ” หยางเฟย

“ขอบคุณพี่สะใภ้ขอรับ” ไห่ฉี

หลังจากนั้นไม่นานไห่เฉิงก็กลับออกมาพร้อมด้วยหยางชุนพร้อมกับไก่ฟ้าและกระต่ายป่านับสิบตัวในมือ หลังจากเก็บกับดักกลับมาหมดแล้วลี่หยางเดินนำหน้าทุกคนออกจากป่าไปทันที 

ท่ามกลางเสียงหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนานของน้องชายทั้งสอง ลี่หยางมองพวกเขาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ไห่เฉิงเองก็เช่นเดียวกันเขารู้สึกว่าครอบครัวของเขากำลังจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นเพราะภรรยาของเขาเก่งกาจรอบด้าน

เขาเองที่เป็นสามีออกจะละอายใจอยู่มาก ดำน้ำก็ไม่เก่งเท่าภรรยาเข้าป่าก็ยังให้ภรรยานำทาง แต่ไม่เป็นไรการเติมตามหลังภรรยานั้นย่อมได้ดีและมีชีวิตที่เจริญรุ่งเรืองเขาสัญญาว่าจะไม่ทำให้ภรรยาเสียใจเด็ดขาด เขาจะเป็นสามีที่ดีและเชื่อฟังภรรยาอย่างสุดหัวใจ

เมื่อทุกคนกลับมาถึงบ้านลี่หยางให้ทุกคนนำตะกร้าเข้าไปเก็บในห้องโถงจากนั้นก็ให้สามีไปเรียกท่านปู่กับทุกคนมา ส่วนพ่อสามีกับท่านอานั้นไม่รู้ว่ากลับมาจากขายปลาหรือยัง เพราะในบ้านเองไม่มีคนอยู่ มีเพียงท่านย่าที่สอนหลานสาวและหลานเกอเย็บปักอยู่ห้องทางปีกซ้ายของบ้าน

แต่ยังไม่ทันที่ไห่เฉิงจะได้ไปตามท่านปู่และท่านพ่อก็ได้ยินเสียงคนเดินคุยกันเข้ามาจากด้านนอก อารองมีรอยยิ้มกว้างส่วนท่านปู่และท่านพ่อมีรอยยิ้มอยู่เต็มหน้าเช่นเดียวกัน

“โอ้ พวกเจ้ากลับมาจากหาผักป่าแล้วหรือ หยางเอ๋อร์อารองกับพ่อของเจ้าซื้อเกวียนลามาให้เจ้าแล้ว ลาสองตัวเลยนะที่สำคัญเกวียนเองก็ใหญ่มากด้วย” หยางมู่

“ขอบคุณท่านอากับท่านพ่อมากขอรับ ต่อไปนี้บ้านเราจะได้เดินทางไปไหนมาไหนสะดวกมากขึ้นขอรับ”

“พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่หรือแล้วตะกร้าผักป่าพวกนี้ทำไมไม่เอาไปเก็บในห้องครัวให้แม่พวกเจ้านำไปทำเป็นอาหาร” ปู่ไห่เทียน

“ท่านปู่นี่ไม่ใช่ผักป่านะขอรับ พี่สะใภ้บอกว่ามันคือสมุนไพรที่ขายได้แพงมาก” ไห่ฉีเอาผักป่าด้านบนออก

“ว่ายังไงนะ! นี่เจ้าจะบอกว่าใบไม้พวกนี้คือสมุนไพรราคาแพงหรือ จริงหรือเมียเจ้าใหญ่” ปู่ไห่เทียน

“ขอรับท่านปู่ พวกเราเพียงแค่เอาผักป่าปกปิดเอาไว้เพื่อป้องกันสายตาชาวบ้านขอรับ นอกจากนี้พวกเรายังพบสมบัติแห่งผืนป่าด้วย ขอรับ” ลี่ หยางตอบด้วยรอยยิ้ม

“ยะ.. อย่าบอกนะว่า พะ..พวกเจ้า พะ..พบเห็ดหลินจือแดง” ไห่เทียนตอนนี้ตกใจแทบสิ้นสติ

“ขอรับท่านปู่ ท่านดุสิมีถึง 5 ดอก ใหญ่ แล้วยังมีนี่อีก โสมคน สองต้น ต่อไปนี้ ข้าจะมีเงินส่งน้องๆ เรียน หนังสือ มีเงิน ซื้อเรือหาปลาลำใหญ่แล้วท่านปู่ดีใจหรือไม่ขอรับ”

“ท่านปู่ ท่านพ่อ” ทุกคนประสานเสียงกันเรียกหยางไห่เทียนที่ตอนนี้เป็นลมล้มพับไปเสียแล้ว หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์โกลาหลขึ้น เมื่อท่านย่าได้ยินเสียงเอะอะ จากนั้นพอรู้เรื่องราวก็เป็นลมล้มพับไปอีกคน

ถึงแม้ว่าจะเกิดเหตุการณ์วุ่นวายนิดหน่อยแต่ทุกคนกลับมีความหวังมากขึ้น ในวันข้างหน้าครอบครัวจะไม่อดอยาก มีเรือลำใหญ่ที่สามารถออกไปหาปลาได้ไกล และที่สำคัญจะหาเงินได้มากกว่าเดิม ชีวิตของพวกเขากำลังจะดีขึ้น ทุกคนในบ้านหยางคิดว่า ลี่หยางคือลูกสะใภ้ที่สวรรค์ประทานมาให้ครอบครัวพวกเขา เพราะตั้งแต่แต่งสะใภ้เข้ามาพวกเขาก็มีวันคืนที่ดีขึ้นทุกวัน