ตอนที่ 11  ท่านพี่หาปลา ตัวข้าหาผัก

เช้าวันต่อมาไห่เฉิงออกไปหาปลาในทะเล ส่วนลี่หยางก็พาหยางไห่ฉีกับหยางเฟยขึ้นเขาไปหาผักป่าทั้งๆ ที่แม่สามีอย่างนางลู่เอินอยากให้ลี่หยางอยู่บ้านพักผ่อนมากกว่า

“สะใภ้ใหญ่เจ้าไม่พักผ่อนสักวันก่อนล่ะ ไม่ต้องขึ้นเขาไปกับจ้าพวกนี้ก็ได้”

“ท่านแม่ข้าไม่เหนื่อยอีกอย่างท่านพี่ออกทะเลไปหาปลาข้าเองก็อยากจะช่วยแบ่งเบาภาระท่านพี่กับคนอื่นๆ ด้วยขอรับ”

“เช่นนั้นพวกเจ้าอย่างเข้าไปในป่าลึกมากเล่า เข้าใจหรือไม่”

“ข้าใจแล้วขอรับท่านแม่ ข้ากับน้องชายจะรีบไปรีบมาขอรับ มื้อกลางวันท่านแม่ไม่ต้องรอพวกเราสามคนนะขอรับ พวกเราจะกินมื้อกลางวันบนเขา”

“แม่เข้าใจแล้ว พวกเจ้าระวังตัวด้วย”

ทางด้านไห่เฉิงวันนี้เขาออกไปตกปลาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอารมณ์ดี จนสหายสนิทอย่างเหวินไคถึงกับส่ายหน้าด้วยความระอา แต่เขาก็ยังเข้าใจได้ว่าไห่เฉิงเพิ่งจะแต่งภรรยาเข้าบ้านย่อมดีใจและอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก เขาเองก็เคยผ่านช่วงเวลาเช่นนี้มาแล้วเช่นเดียวกัน

ลี่หยางเดินตามน้องชายทั้งสองขึ้นเขาไปเพื่อขุดผักป่า วันนี้มีหญิงชาวบ้านและเด็กขึ้นเขามาขุดผักป่าไม่น้อย หากสามารถขุดผักป่าได้เยอะนอกเหนือจากนำมาทำอาหารแล้ว ยังสามารถนำไปเป็นอาหารหมูที่เลี้ยงเอาไว้ได้

  “พี่สะใภ้ขอรับข้าว่าวันนี้พวกเราต้องได้ผักป่ามากกว่าเมื่อวานเป็นแน่ขอรับ” หยางเฟย

“ข้าว่าวันนี้พวกเราจะต้องได้ผักดีๆ แน่เลยเพราะพวกเรามากับพี่สะใภ้เช่นไรเล่า พี่ใหญ่ตอนนี้ก็คงพยายามตกปลาให้ได้เยอะๆ เช่นเดียวกัน” หยางไห่ฉี

“เช่นนั้นหรือ แต่พี่สะใภ้ว่าพวกเราจะต้องได้อะไรดีๆ แน่ๆ เชื่อมือพี่สะใภ้เลย” ลี่หยางระบายยิ้มอย่างอ่อนโยน

ทั้งสามคนเดินเข้าป่าไปจนถึงบริเวณที่ชาวบ้านส่วนใหญ่หาผักป่า แต่ลี่หยางคิดว่าคงไม่เหลืออะไรให้เขาและน้องทั้งสองคนเก็บเกี่ยวแล้ว จึงได้พาเด็กทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปในป่าอีกด้าน

 หยางเฟยกับหยางไห่ฉีลอบมองหน้ากันด้วยความดีใจ พวกเขาเองก็อยากจะไปหาของป่าในป่าลึกด้านนี้นานแล้วแต่ว่าปู่หยางและเหล่าพ่อแม่ของพวกเขาไม่ยินยอมให้พวกเขาเข้าป่าลึกไปตามลำพัง อีกทั้งป่าด้านนี้ไม่มีผู้ใดเคยเข้าไปมาก่อน

“พี่สะใภ้ พวกเราเข้าป่าทางด้านนั้นมันจะดีหรือขอรับ หากท่านพ่อกับท่านแม่และท่านปู่ท่านย่ารู้เข้าล่ะก็พวกเราต้องโดนทำโทษแน่ๆ ขอรับ”หยางไห่ฉี

“ชื่อมือพี่สะใภ้คนนี้ได้เลยรับรองว่าท่านพ่อท่านแม่และท่านปู่ไม่ต่อว่าพวกเราแน่ๆ”

“เช่นนั้นก็ได้ขอรับ ข้าเชื่อพี่สะใภ้”

ทั้งสามคนยังคงเดินมุ่งหน้าเข้าป่าไปเรื่อยๆ ป่าด้านนี้อุดมสมบูรณ์มาก ในป่าเต็มไปด้วยเห็ดป่าที่มีราคาแพงเมื่อนำไปตากแห้งและขายให้ร้านยาในเมือง แต่เพียงเท่านี้กลับไม่สามารถทำให้ลี่หยางพอใจได้ 

ตระกูลหยางเป็นครอบครัวใหญ่และยากจนอีกทั้งพวกเขายังซื่อสัตย์มาก หากลี่หยางจะนำเงินสินเดิมออกมาใช้ทุกคนย่อมไม่เห็นด้วยเป็นแน่ ทางเดียวที่จะทำได้คือต้องหาเงินเพิ่มเท่านั้น

ด้วยการนำของลี่หยางหาได้ไปขายทำให้หยางไห่ฉีกับหยางเฟยไม่มีความกลัวเลยสักนิด ทั้งสองคนช่วยกันเก็บเห็ดหอมกับเห็ดหูหนูดำจนเต็มตะกร้าที่เอามาด้วย

 ลี่หยางเองถึงแม้ว่ามือจะเก็บเห็ดแต่สายตาของลี่หยางไม่ได้หยุดอยู่แค่เห็ดที่อยู่ตรงหน้าเพียงเท่านั้น สายตาของเขามองไปรอบๆ ผืนป่าด้วยใจหวังว่าจะพบเจอสมุนไพรล้ำค่าบ้าง

แต่ลี่หยางก็ต้องผิดหวังเพราะนอกจากเห็ดหอม เห็ดหูหนูดำและผักป่ายอดอวบแล้วลี่หยางก็ไม่พบอย่างอื่นอีก ลี่หยางแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์ตรงหัวแล้วเขาจึงพาน้องชายทั้งสองออกจากป่ากลับบ้านทันที

หยางเฟยกับหยางไห่ฉีมองหน้ากันไปมาเจ้ามองหน้าข้าข้ามองหน้าเจ้าอยู่นานสองนานก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพี่สะใภ้ถึงต้องแหงนหน้ามองดวงอาทิตย์ด้วย 

“ป่านนี้ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ของพวกเจ้าจะกลับจากจับปลาหรือยัง”

“น่าจะกลับแล้วขอรับ นี่ก็ปลายยามอู่แล้ว หากบ้านเรามีเรือลำใหญ่ก็คงจะดี” ไห่ฉี

“นั่นสิข้าเองก็อยากดำน้ำเก่งๆ จะได้ดำน้ำหาไข่มุกและกุ้งมังกรขายบ้าง” หยางเฟย

“ข้าเองก็อยากทำให้ได้แบบนั้น ขนาดพี่ใหญ่ที่มีความสามารถยังดำน้ำได้ไม่นานเลย” ไห่ฉี

“ที่หมู่บ้านแห่งนี้มีคนที่ดำน้ำเก่งๆ หรือไม่” ลี่หยางถามด้วยความสนใจ

“มีขอรับพี่สะใภ้ เป็นลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน และยังมีลูกชายบ้านหม่าที่อยู่ถัดจากบ้านของพวกเราไป 3 หลังขอรับ” ไห่ฉี

“เหอะคนบ้านหม่าล้วนแล้วแต่อิจฉาบ้านเรา ทั้งใส่ร้ายป้ายสี ทั้งดูถูกบ้านเราสารพัด ก็แค่มีคนในครอบครัวได้ไปเรียนที่สำนักศึกษาในเมืองแค่นั้นเอง” หยางเฟย

“ทำไมเป็นแบบนั้นเล่า บ้านเราไม่ได้ไปทำอันใดให้สักหน่อย เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้” ลี่หยางถามด้วยความไม่เข้าใจ

“ก็จะอะไรล่ะ หม่าฮุ่ยหลินชอบพี่ใหญ่ แต่พี่ใหญ่หาได้ชอบนางไม่ พี่ใหญ่ไม่รับข้อเสนอของการแต่งงานและบอกปฏิเสธแม่สื่อที่บ้านหม่าส่งมาทาบทาม แต่ข้ารู้ว่าจริงๆ แล้วบ้านหม่าเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวแต่งให้พี่ใหญ่หรอกเพราะบ้านเราจน แต่ขัดใจลูกสาวไม่ได้เท่านั้นเอง พอพี่ใหญ่ไม่ตกลง ท่านแม่บอกว่าจากความรักก็เลยกลายเป็นความแค้นน่ะสิ” ไห่ฉี

“ท่านแม่บอกกับพวกเจ้าเช่นนี้หรือ” ลี่หยางตกตะลึงแล้วจริงๆ

“เปล่าขอรับ ข้าแอบได้ยินท่านแม่พูดกับอาสะใภ้” ไห่ฉี

“อ่อ ช่างคนบ้านหม่าเถอะ ต่อไปครอบครัวเราจะต้องร่ำรวยแน่ๆ เจ้าสองคนเองก็จะได้เข้าเรียนด้วยเช่นกัน แค่พวกเจ้าเชื่อใจพี่สะใภ้ก็พอ”

“พวกเราเชื่อใจพี่สะใภ้ขอรับ”

“ดีมาก เช่นนั้นกลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวหลังจากจัดการเห็ดพวกนี้แล้ว พวกเราออกไปที่ชายทะเลสักรอบดีหรือไม่ แต่ต้องกินมื้อกลางวันก่อน” ลี่หยางคิดอย่างมีแผนในใจ

“พี่สะใภ้ว่าดีพวกเราก็ว่าดีขอรับ” หยางเฟย

ทั้งสามคนแบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยเห็ดป่ากลับมาถึงบ้าน เป็นเวลาเดียวกันกับไห่เฉิงและทุกคนที่ออกทะเลไปหาปลากลับมาถึงบ้านด้วยเช่นเดียวกัน 

การเก็บเกี่ยวในท้องทะเลวันนี้ถือว่าไม่แย่ หลังจากขายปลาเสร็จแล้วไห่เฉิงรีบกลับมาที่บ้านทันที ซึ่งแตกต่างไปจากทุกครั้งที่ไปขายปลา หากมีเงินเข้าบ้านจำนวนน้อยนิดไห่เฉิงจะเดินไปที่ท่าเรือใหญ่ที่อยู่ถัดออกไปอีกหมู่บ้าน

 เพื่อไปหางานรับจ้างแบกหาม แต่ครั้งนี้เขาแต่งภรรยาเข้าบ้านมาแล้วย่อมอยากอยู่กับภรรยาก่อน ส่วนเรื่องที่จะต้องหางานทำนอกเหนือจากหาปลานั้นเอาไว้ให้เป็นหลังจากพาภรรยากลับไปเยี่ยมบ้านเดิมกลับมาเสียก่อนค่อยว่ากันทีหลัง

“ลี่เอ๋อร์เจ้าพาน้องๆ ไปที่ใดมา” ไห่เฉิงที่เดินเข้าบ้านมาเห็นภรรยาแบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยเห็ดป่าเขารีบเข้าไปช่วยรับตะกร้าจากภรรยาทันที ไห่คุนเองก็รีบรับตะกร้าจากไห่ฉีเช่นเดียวกันกับ หยางมู่ที่รีบมารับเอาตะกร้าจากหยางเฟย

“ท่านพี่ ท่านพ่อ ท่านอารอง น้องหยางชุน กลับกันมาแล้วหรือขอรับ เหนื่อยหรือไม่ขอรับเข้าบ้านนั่งพักก่อน เดี่ยวข้าจะไปเอาน้ำมาให้” ลี่หยางรีบเข้าไปในห้องครัวเพื่อยกกาน้ำชาออกมาให้กับทุกคน

“เฮ้อ สะใภ้ใหญ่ ตัวเองก็เพิ่งกลับมาจากหาของป่าแท้ๆ กลับไม่ห่วงว่าตัวเองจะเหนื่อย เจ้าใหญ่นับว่าสายตาของเจ้าเฉียบแหลมมาก เจ้าสามารถแต่งภรรยาที่จิตใจดีเช่นนี้มาได้นับว่าสวรรค์เมตตาบ้านหยางของเราแล้ว” หยางมู่

“ท่านอารองกล่าวหนักไปแล้วขอรับ อีกหน่อยอาชุนก็จะต้องแต่งภรรยาที่ดีเข้าบ้านมาเช่นเดียวกัน” ไห่เฉิง

“ข้าหวังว่าจะเป็นเช่นเจ้าว่า หากอาชุนได้ภรรยาที่เห็นแก่ตัว ปากร้ายขี้เกียจขึ้นมาบ้านเราได้ร้อนเป็นไฟแน่ๆ” หยางมู่

“ท่านพ่อหากเป็นเช่นนั้น ข้าย่อมไม่แต่งภรรยาเข้ามาขอรับ หากข้าจะแต่งภรรยา จะต้องเป็นคนดีเช่นพี่สะใภ้” หยางชุนพูดออกมาด้วยความแน่วแน่

“ดีแล้วล่ะ ที่เจ้าคิดได้ อย่าได้หน้ามืดตามัวเพียงเพราะหลงรูปโฉมภายนอกเท่านั้น” หยางมู่

“ข้าทราบแล้วขอรับท่านพ่อ” หยางชุนรับ

หลังจากพักดื่มน้ำที่ลี่หยางยกมาให้แล้ว เวลาผ่านไปเพียง 1 เค่อ เท่านั้น ไห่เฉิงก็เห็นลี่หยางกับน้องชายทั้งสองเตรียมของสำหรับออกไปหาอาหารทะเลและกำลังจะออกจากบ้านไป เขาได้แต่มองภรรยาด้วยความน้อยใจ นี่ภรรยาของเขาขยันเกินไปหรือไม่ หยางเอ๋อร์ไม่มีเวลาให้เขาเลยเมื่อเป็นเช่นนี้ไห่เฉิงจึงตัดสินใจตามภรรยาของเขาไปที่ชายทะเลอีกครั้งโดยที่ครั้งนี้หยางชุนเองก็ตามไปด้วยเช่นเดียวกัน

นางลู่เอินออกมาจากห้องครัวก็พบว่าไม่มีใครอยู่ในบ้าน นางเดินตามออกมาจึงได้เห็นว่าลูกชายและลูกสะใภ้พร้อมทั้งหลานๆ กำลังจะออกไปที่ชายทะเล นางจึงเรียกให้ทุกคนกลับมากินมื้อกลางวันที่นางเพิ่งจะทำเสร็จเมื่อสักครู่

“นั่นพวกเจ้าจะไปที่ใด เหตุใดไม่กินมื้อกลางวันก่อน” 

“อ๊ะ ท่านแม่ ข้าขอโทษขอรับ ข้าลืม ข้ามัวแต่รีบร้อนจะออกไปหาอาหารทะเลขอรับ” ลี่หยางพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิดเพราะการกินอาหารวันละ 3 มื้อเป็นความคิดของเขาเอง แต่เขากลับลืมเองเสียได้ เพราะมัวแต่คิดว่าจะได้ดำน้ำหาของล้ำค่าในทะเล

“แม่ไม่โทษเจ้า ที่เจ้าจะลืมโดยปกติพวกเรากินอาหารวันละเพียงสองมื้อเท่านั้น รีบมากินเสียห่อนจะได้รีบไป”

“ขอรับท่านแม่”

“ขอรับป้าสะใภ้”

“ไปๆ รีบรีบไปกินข้าวได้แล้วจะได้รีบไป ท่านพี่ก็เหมือนกันไม่รู้จักบอกกล่าวลูก รีบไปล้างไม้ล้างมือมากินข้าวได้แล้วเจ้าค่ะ น้องรองเองก็ด้วย ท่านพ่อท่านแม่รออยู่”

หยางคุนได้แต่มองตามภรรยาตาปริบๆ เพราะอยู่ๆ เขากลายมาเป็นคนผิดไปเสียได้ ส่วนหยางมู่นั้นเขารีบลุกออกไปตั้งได้แต่พี่สะใภ้บอกให้ไปล้างมือแล้วทิ้งให้พี่ชายจอมทึ่มโดนพี่สะใภ้ตำหนิไปคนเดียวก็พอแล้ว

หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จคนบ้านหยางก็ยกโขยงไปที่ชายทะเลอีกครั้งเพื่อหาอาหารทะเลบริเวณริมชายหาด หยางมู่กับหยางคุนขึ้นเขาไปตัดฟืนส่วนภรรยาทั้งสองคนต่างช่วยกันทำความสะอากเห็ดละนำไปตากแดดเอาไว้ตามคำแนะนำของลี่หยาง โดยมีท่านย่าหนี่ชุนและท่านปู่ไห่เทียนคอยช่วยอยู่

“ข้าอยากกินปลาตัวใหญ่ๆบ้างจัง” หยางซินลี่

“เอาไว้พี่สะใภ้จะหาปลาตัวใหญ่ๆ มาให้ซินลี่กินดีหรือไม่” ลี่หยางมองเกอตัวน้อยที่ผอมแห้งจนเขาอดรู้สึกสงสารไม่ได้

“แต่ว่าปลาตัวใหญ่จะต้องเอาไปขายนะน้องเล็ก” ไห่ฉี

“ข้าเองก็อยากจะกินปลาตัวใหญ่สักครั้งเหมือนกัน” หยางเฟิ่ง

“ข้าเชื่อว่าพี่สะใภ้จะหาปลาตัวใหญ่มาให้พวกเรากินได้” หยางเฟย

ไห่เฉิงกับหยางชุนได้แต่มองหน้ากันเดิมทีพวกเขาก็อยากจะเอาปลาตัวใหญ่กลับมาทำอาหารเหมือนกันแต่จะทำเช่นไรได้พวกเขาไม่มีเรือลำใหญ่จึงไม่สามารถออกทะเลได้ไกลทำให้จับปลาได้น้อยอีกทั้งสมาชิกในบ้านของพวกเขามีเยอะ เงินจึงจำเป็นสำหรับพวกเขามาก ทั้งสองคนได้แต่ตั้งมั่นในใจว่าจะต้องหาเงินให้มากกว่านี้เพื่อให้น้องๆ ได้กินอิ่มและทุกคนในบ้านมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมากกว่านี้