ตอนที่สอง สินเดิม

ตอนที่สอง

สินเดิม

ไม่ว่าผู้ใดในแคว้นหย่งอันแห่งนี้คงคาดไม่ถึง ต้องบอกว่าถึงขั้นไม่กล้าคาดคิดว่าเจ้าของหอซูฮวาคนล่าสุดจะเป็นเพียงสตรีน้อยงดงามนางหนึ่ง

ทั้งสตรีนางนั้นเพิ่งมีวัยเพียง16 ขวบปี หนำซ้ำยังมียศศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงสูงส่งซึ่งเป็นธิดาลำดับที่สิบเก้าของฮ่องเต้ผู้ครองแคว้นอีกด้วย

เรื่องนี้แม้แต่ตัวของ ‘จ้าวเยว่ซิน’ผู้เป็นองค์หญิงสิบเก้าเองยังไม่อยากเชื่อตัวเองเช่นกันว่านางจะมีวันนี้

วันที่นั่งอยู่ชั้นบนสุดของหอซูฮวาในฐานะเจ้าของกิจการตัวจริง

เรื่องนี้ต้องย้อนไปถึงเมื่อหลายเดือนก่อน ยามได้รับจดหมายจากท่านตาซึ่งแสดงเจตนาส่งมอบสินเดิมชิ้นนี้ของบุตรสาวให้แก่หลานสาวซึ่งก็คือนางอย่างเงียบเชียบก่อนที่ตนเองจะสิ้นลม

เมื่อแรกที่อ่านจบ องค์หญิงสิบเก้ายังนั่งคุยเล่นกับนางกำนัลประจำตัวซึ่งมีชื่อว่า ‘เสี่ยวชุน’ โดยสันนิษฐานว่าคงเป็นแค่ร้านน้ำชาเล็กๆ ร้านหนึ่ง

ด้วยนางกำเนิดในวังหลวงและไม่เคยพบหน้าท่านตาผู้นั้นสักครั้ง จึงคิดเพียงว่าเขาคงอยากส่งมอบกิจการเล็กน้อยเพื่อให้นางจดจำเขาได้บ้าง

ครั้นส่งจดหมายนัดแนะกับผู้ดูแลที่ท่านตาฝากฝังแล้วหาเรื่องออกจากวังโดยอ้างว่าอยากเลือกซื้อของใช้สตรีด้วยตนเอง

องค์หญิงจ้าวเยว่ซินซึ่งหาทางหลบออกจากประตูหลังของร้านเครื่องประดับ ได้พานางกำนัลลอบไปพบกับ ‘จูมามา’ แม่เล้าใหญ่ผู้ดูแลซึ่งท่านตาไว้วางใจ

แม่เล้าใหญ่ที่มักไม่ค่อยพบหน้ายามแสงตะวันสาดส่องถึงกับออกจากหอ มาดักรอองค์หญิงสิบเก้าถึงหน้าประตูใหญ่แล้วพานางวนเข้าทางประตูด้านหลังก่อนจะขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นบนสุด

นับจากนั้นห้องส่วนตัวแห่งนี้จึงเป็นสถานที่ทำงานของนาง ยามมาตรวจกิจการอันทำเงินมากมายโดยใช้เส้นทางลับด้านหลังที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้

จ้าวเยว่ซินยังจำครั้งแรกที่ได้เห็นตัวเลขในสมุดบัญชีกองนั้นได้

ดวงตาเรียวใสกระจ่างของนางถึงกับเบิกกว้าง ปากอ้าค้างด้วยความตื่นตะลึงทีเดียว

“โอ้!...นี่มันขุมสมบัติชัดๆ”

ความคิดที่จะบอกปัดสินเดิมชิ้นนี้จำต้องกลืนหายไปในลำคอ ด้วยจำนวนก้อนเงินที่สะพัดในแต่ละคืนช่างมากมายจนไม่กล้าปฏิเสธ

ต้องยอมรับว่า นางคาดคิดไม่ถึงว่าการค้าที่ท่านตามอบให้และมีเงินหมุนเวียนเป็นล่ำเป็นสันจะเป็นหอคณิกาเลื่องชื่อซึ่งฉ่ำนองไปด้วยน้ำกามาแห่งนี้

แน่นอนว่าเรื่องนี้คือความลับสุดยอดที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ และต้องไม่มีผู้ใดสืบรู้โดยเด็ดขาด โดยเฉพาะเสด็จพ่อฮ่องเต้หรือไทเฮาผู้เป็นย่า

อืม!...เรื่องหอคณิกาแห่งนี้เป็นสินเดิมของท่านแม่ น่าจะมีคนพอรู้อยู่บ้าง เพียงแต่พวกเขาคงคาดไม่ถึงว่าท่านตาจะกล้าส่งมอบให้นาง

“ท่านตาขององค์หญิงห่วงใยองค์หญิงมาก แม้จะไม่อยากให้องค์หญิงต้องแปดเปื้อน แต่ไม่อาจตัดใจส่งมอบหอซูฮวาที่มีเงินหมุนเวียนมากมายให้กับผู้อื่น

แต่อย่างไร เรื่องเช่นนี้ก็ไม่อาจให้ผู้ใดล่วงรู้ ดังนั้นจึงควรเก็บไว้เป็นความลับที่สุด” จูมามาเอ่ยเสียงเบาพลางเสนอแนะ