EP 3 :

ตอนที่ 3 : ไม่คิดสานต่อ

เวลาผ่านไปสักพักฟีนิกซ์ยืนสูบบุหรี่จนหมดมวนจึงเดินเข้ามาในร้าน สายตาคมมองสีหน้าของแม่ที่ยิ้มกรุ้มกริ่มบ่งบอกว่ามีอะไรถูกใจทำให้เขาต้องเอ่ยถามให้หายคล่องใจ

"มีอะไรครับ"

"เด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้รู้จักเหรอ"

"เป็นรุ่นน้องที่คณะครับ"

"ไม่สานต่อหน่อยเหรอ หน้าตาสะสวยดีนะ ดูจากการแต่งตัวก็ใช้ได้ถึงจะเป็นชุดนักศึกษาก็เถอะ" เดือนฉายเห็นรูปร่างหน้าตาของเด็กสาวที่ยกมือไหว้ลูกชายก็รู้สึกถูกใจ ดูทรงแล้วจะไม่ก้าวร้าวไปลามาไหว้ทั้งที่ลูกชายเธอไม่ได้น่าเคารพขนาดนั้น

อีกอย่างการที่เดือนฉายอยากให้ฟีนิกซ์มีเมียไม่ใช่เรื่องโกหกหรือพูดพล่อย ๆ เดือนฉายต้องการแบบที่พูดจริง ๆ

"หยุดเพ้อฝันครับ ม๊าก็รู้ว่าผมไม่ชอบคบคนในมหา'ลัย ดังนั้นรุ่นน้องคนเมื่อกี้นี้ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน" ฟีนิกซ์ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ถึงเธอจะมีเสน่ห์ชวนมองแต่เขาตั้งมั่นกับตัวเองแล้วว่าจะไม่คบกับคนในมหา'ลัยอีกแล้ว

"ลองเปลี่ยนความคิดตัวเองดูสิเผื่อจะเจอรักแท้"

"รักแท้อาจหาอยาก เอารักแร้ไปก่อนไหมครับ" ไม่พูดเปล่าแต่ฟีนิกซ์ยกแขนขึ้นและถกแขนเสื้อจนโชว์รักแร้ผิวขาวพร้อมกับเดินไปหาแม่เพื่อให้แม่ได้พิสูจน์กลิ่น แต่แม่ของเขาก็โวยวายและรีบหนีไปในบ้านทันที

"ไอ้ลูกบ้านี่ เฝ้าร้านด้วยม๊ากับป๊าจะดูหนังจีน"

"หนังจีนกำลังภายในเหรอครับ ระวังจุกนะครับ แต่ถ้าทนไม่ไหวก็ร้องออกมาได้เลยครับผมโตแล้ว" ฟีนิกซ์เอ่ยแซวแม่และยกยิ้มมุมปากที่ได้แกล้งแม่

ฟีนิกซ์นั่งเล่นอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ของร้านทอง ฉากหลังจะเป็นแผงของสร้อยทองที่แขวนไว้ในแผ่นกำมะหยี่สีแดงเพื่อให้ลูกค้าที่เข้ามาได้เชยชม ส่วนบริเวณเคาน์เตอร์ก็เป็นตู้กระจกใสที่มีจำพวกแหวนทอง ต่างหูทอง วางเรียงรายให้ลูกค้าได้เลือกสรร ระหว่างที่เฝ้าร้านก็เล่นโทรศัพท์แก้เบื่อบ้าง เงยหน้ามามองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเป็นระยะ จะให้ก้มหน้าอย่างเดียวก็คงไม่เหมาะกับการเฝ้าร้านทอง ต้องมองพฤติกรรมของคนด้วย

.....

หลายวันต่อมา

ณ ห้องสมุดของมหา'ลัย

ระรินนั่งอ่านหนังสือนิยายในห้องสมุดแต่ไม่ใช่บนโต๊ะที่ทางห้องสมุดจัดไว้ให้นักศึกษาได้นั่งอ่านกัน แต่เธอเลือกที่นั่งอ่านบริเวณซอกทางเดินชั้นหนังสือแถวสุดท้ายค่อนข้างหลบหลีกสายตาคนและไม่ค่อยมีคนเดินเข้ามา เป็นมุมที่ลึกที่สุดของห้องสมุด ที่เธอเลือกที่ตรงนี้เพราะมันเงียบกว่านั่งบนโต๊ะและยังได้ยิ้มกับเนื้อหาสุดฟินตรงหน้า

ที่เธอมานั่งอ่านคนเดียวเพราะวันนี้มีเรียนบ่ายแต่เธอเลือกที่จะมามหา'ลัยตอนเช้าเพื่อมานั่งตากแอร์อ่านหนังสือนิยายไปเพลิน ๆ ระหว่างรอเรียนช่วงบ่าย เพื่อนของเธอเลยยังไม่มีใครสักคนมาที่มหา'ลัย

อากาศที่หนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้ไรขนอ่อนลุกชูชันจนร่างกายกระสับกระส่าย แต่เมื่อเธออ่านมาถึงจังหวะที่พระเอกกำลังจะประทับลงบนริมฝีปากของนางเอกทำให้ร่างกายเริ่มรู้สึกอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนในร่างกายออกมาต่อสู้กับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ความเห่อร้อนปะทุไปทั่วร่างกายโดยเฉพาะแก้มนวลที่กำลังยิ้มแก้มปริโดยไม่รู้ตัว นิ้วเท้าจิกแน่นเมื่อความฟินจากนิยายแผ่ซ่าน

ฟุบ

เสียงของคนทรุดตัวลงนั่งทางฝั่งซ้ายทำให้ระรินสะดุ้งตัวและหลุดออกจากโลกของนิยายภาพวาดจินตนาการที่เกิดจากหนังสือนิยายรักโรแมนติกหายวับไปกับตา เธอจึงเงยหน้าออกจากหนังสือนิยายและหันไปมองทางฝั่งซ้ายของตัวเอง ปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครมาบริเวณนี้ เธอรู้ดีเพราะตรงนี้คือที่ประจำของเธอ แต่ต้องขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเป็นรุ่นพี่ปีสี่คณะเดียวกันกับเธอที่มานั่งพิงเสาและหลับโดยที่ไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เลยสักนิด

"พี่ฟีนิกซ์" ระรินเรียกชื่อเจ้าของร่างสูงที่นั่งหลับ เขาเป็นตัวขัดขวางความฟินของเธอจนน่าหงุดหงิด

"อ่านนิยายปัญญาอ่อนของเธอไปไม่ต้องสนใจพี่" ฟีนิกซ์พูดทั้งที่ยังปิดเปลือกตา

"ที่ตั้งเยอะตั้งแยะทำไมต้องมานั่งตรงนี้คะ หนูอุตส่าห์หาที่นั่งเงียบ ๆ"

ฟีนิกซ์ลืมตาขึ้นก่อนจะปรายตามองหญิงสาวร่างเล็ก เธอกำลังขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าไม่พอใจปรากฏชัดราวกับกำลังตำหนิเขาที่เข้ามาขัดจังหวะการอ่านของเธอ สายตาของเขาเหลือบมองหนังสือเล่มหนาพวกนิยายเพ้อฝันในมือเธอเพียงนิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาและสบตาเธออีกครั้ง

"พี่มาขัดจังหวะตอนที่พระเอกกำลังจะได้กับนางเอกหรือไง ถึงทำให้เธอดูไม่พอใจขนาดนั้น"

"มะ ไม่ใช่สักหน่อย" ระรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ในใจอดสงสัยไม่ได้ว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าเธอกำลังอ่านถึงตอนนั้นพอดี

เธอทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อโดนจับได้ว่ากำลังอ่านนิยายที่พระเอกกับนางเอกกำลังเข้าได้เข้าเข็ม คนตรงหน้ายังจ้องมองเธอไม่วางตาก็ยิ่งทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

"แค่เห็นว่าห้องสมุดไม่ใช่ที่นอนหลับค่ะ"

"ห้องสมุดเนี่ยแหละที่หลับชั้นดีของพี่"

ทำไมเขาถึงบอกว่าเป็นที่หลับชั้นดี หรือว่าก่อนหน้านี้เขาก็มักจะใช้ที่นี่เป็นที่หลับนอน แต่เธอไม่เคยเจอเขาเลยหรือว่าเขาแอบไปหลับตรงอื่น แล้วทำไมวันนี้ถึงมาหลับมุมนี้

"ถ้าตอนเช้าไม่มีเรียนก็ไม่เห็นต้องมาเช้าเลย"

"เรื่องของพี่" ฟีนิกซ์สวนกลับทันควันและเบือนหน้าไปทางเดิมก่อนจะเอาหัวพิงกับเสาเหมือนเดิมพร้อมกับหลับตาลงอีกครั้ง "เฝ้าด้วย ถ้ามีคนมาก็ไล่ไป"

"หนูไม่ใช่หมานะ"

"เธอจะเป็นหนูหรือเป็นหมาก็แล้วแต่จะคิด"

"อะไรของพี่เนี่ย หนูหมายถึงที่แทนตัวเองต่างหากล่ะ ส่วนที่พี่ให้เฝ้านั่นก็หมายถึงเหมือนหมาเฝ้าบ้าน" ระรินอธิบายยาวเหยียดและรู้สึกไม่ชอบที่มีคนมานั่งใกล้ ๆ ระหว่างที่อ่านหนังสือนิยายฟิน ๆ จะยิ้มจะเขินกับนิยายก็ต้องระแวงกลัวเขาจะเห็น

ทว่าการที่เธอพูดยาวเหยียดนั้นเขาไม่ได้ตอบโต้เธอเลยสักนิด ใช้ความเงียบโต้ตอบจนเธอต้องปิดปากตัวเองให้สนิท ดวงตากลมโตจ้องมองเจ้าของใบหน้าคมคายในช่วงเวลาที่เขาหลับ ผมหนาดกดำถูกเซตอย่างดีรับกับกรอบใบหน้าคม จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาหยักได้รูปสีชมพูอมแดงก่ำซึ่งจุดนี้ทำให้เธอจ้องมองมันอย่างยาวนานและพินิจพิจารณาจนเผลอเม้มริมฝีปากตัวเอง

"บ้าไปแล้ว" เธอสะบัดหัวไปมาหลายครั้งเพื่อเรียกสติไม่ให้จดจ่อกับริมฝีปากหนาหยักได้รูปเหมือนกับพระเอกนิยายที่เธออ่าน ดีที่เขาไม่ลืมตามาตอนที่เธอกำลังมองริมฝีปากหนา

ระรินมองซ้ายมองขวาอยากจะลุกออกจากตรงนี้แต่เพราะได้รับคำสั่งจากเขาทำให้เธอไม่กล้าลุกไปไหน เธอไม่ใช่หมาแต่ไม่รู้ทำไมต้องรู้สึกผิดถ้าตัวเองลุกออกจากตรงนี้ตอนนี้ ทำให้เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ และมองเจ้าของใบหน้าคมคายที่หลับเหมือนไม่สนโลกเลย

ทำให้เธอจำใจต้องก้มหน้าอ่านหนังสือในมือต่อไปแต่เบี่ยงตัวหันหลังให้เขาทำให้เขาไม่เห็นหน้าของเธอ จากที่หงุดหงิดเพราะเขาเข้ามาขัดจังหวะอารมณ์ก็เริ่มดีขึ้นเมื่อเธอกลับมาสานต่อความฟิน

ฟีนิกซ์หลับไปโดยไม่สนใจสิ่งอื่นใด เขาเอนกายพิงเสาปล่อยตัวเองเข้าสู่ห่วงนิทรา