EP 1

ตอนที่ 1 : คุณชายตื่นเที่ยง

รถสองแถวสีแดงจอดเทียบท่าเมื่อเข้ามาในตัวเมืองของจังหวัดเชียงใหม่ ผู้คนทยอยกันลงจากรถรวมถึงระรินที่เก็บหนังสือนิยายตั้งแต่รู้ว่ารถใกล้จะถึงปลายทาง ทุกคนเดินไปยังบริเวณหน้ารถและจ่ายเงินให้คนขับ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปตามทาง โดยที่ระรินเดินไปทางรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่จอดรอคิวเพื่อรับลูกค้าไปส่งปลายทางอีกทีหนึ่ง

ระหว่างทางที่เธอเดินกลิ่นหอมของหมูปิ้งก็ลอยเข้ามาเตะจมูก ควันสีขาวขุ่นลอยคลุ้งและยังส่งกลิ่นยั่วยวนให้คนที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้ารู้สึกหิวจนท้องร้อง เธอจึงเดินไปร้านหมูปิ้งที่เคยซื้อประจำเพราะเป็นทางผ่านที่ต้องไปขึ้นรถมอเตอร์ไซด์รับจ้าง

“เอาหมูปิ้งสามไม้กับข้าวเหนียวหนึ่งห่อค่ะ”

“วันนี้มาเช้านะระริน” แม่ค้าหมูปิ้งทักทายเด็กสาวด้วยความคุ้นเคย เพราะเธอคือลูกค้าประจำ

“ว่าจะมานั่งตากแอร์อ่านหนังสือที่มหา’ลัยก่อนเข้าเรียนค่ะก็เลยมาแต่เช้า” หนังสือที่เธอพูดถึงไม่ใช่หนังสือเรียนแต่อย่างใดแต่เป็นนิยายเรื่องใหม่ที่เธอเพิ่งซื้อมาเมื่อสองวันก่อนและเพิ่งได้เริ่มอ่านไปได้ไม่กี่ตอน ความฟินระดับสิบทำให้เธออยากอ่านต่อเรื่อย ๆ

“ขยันจังนะ จะเอาเกียรตินิยมเลยล่ะสิ”

ระรินอมยิ้มในคำพูดของแม่ค้าหมูปิ้งและยื่นเงินยี่สิบบาทเป็นค่าหมูปิ้งให้แม่ค้าก่อนจะรับของมาถือไว้ หารู้ไม่ว่าเธอไม่ได้อ่านหนังสือเรียน

ถ้ามีหลักสูตรวิชานิยายรักโรแมนติกเธอก็คงคว้าเกียรตินิยมเหรียญทอง

หลังจากซื้อหมูปิ้งเสร็จเธอจึงเดินไปรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างที่อยู่ไม่ไกล ด้านซ้ายมือของเธอจะเป็นพวกร้านหาบเร่แผงลอย ส่วนทางด้านขวามือของเธอจะเป็นตึกอาคารพาณิชย์ส่วนใหญ่ก็จะเปิดร้านชั้นล่างส่วนชั้นบนก็ใช้เป็นที่อยู่อาศัย และหนึ่งในนั้นมี ‘ร้านทอง’ ของรุ่นพี่ของเธอด้วย ทุกคนรู้จักครอบครัวนี้ดีเพราะเปิดขายทองมาตั้งแต่บรรพบุรุษตกทอดกันมาจนถึงรุ่นลูก และคาดว่าอนาคตรุ่นพี่ของเธอก็คงเป็นรุ่นที่ขายต่อจากรุ่นพ่อ เขาเป็นรุ่นพี่คณะเดียวกับเธอ

‘ฟีนิกซ์’ นั่นแหละชื่อของเขา เป็นลูกเจ้าของร้านทองร้านนี้

ระรินเดินผ่านหน้าร้านทองมุ่งตรงไปยังจุดจอดรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างด้วยความคุ้นชิน

.....

กริ๊งงง...กริ๊งงง...(เสียงนาฬิกาปลุก)

บนเตียงนอนขนาดมาตรฐานมีหนุ่มโสดรูปหล่อร่างกายกำยำกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ร่างกายกำยำไร้ซึ่งเสื้อผ้าปกปิดและนอนเปลือยกายภายใต้ผ้าห่มผืนหนา อีกทั้งยังปรับเครื่องปรับอากาศอยู่ในอุณหภูมิที่ต่ำจนความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ต่อให้ตอนนี้เสียงนาฬิกาปลุกจะดังกังวานไปทั่วห้องแผ่เสียงดังลั่นไม่ว่าใครก็ต้องสะดุ้งตื่น แต่ทำอะไรไม่ได้กับผู้ชายคนนี้ ยังหลับท่ามกลางเสียงนาฬิกาปลุกได้เป็นอย่างดี

แกร่ก

ประตูห้องนอนของฟีนิกซ์เปิดออก เดือนฉายผู้เป็นแม่ได้แต่ส่ายหัวและเดินเข้ามาในห้องของลูกชายพุ่งตรงมาที่เตียงนอนที่มีลูกชายสุดรักหลับตาพริ้มก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดนาฬิกาปลุกด้วยตัวเอง

“ไม่รู้มันจะตั้งนาฬิกาปลุกทำไม ไม่ได้ปลุกตัวเองเลยสักนิด แต่มันปลุกคนทั้งบ้านต่างหาก สภาพนี้ไฟไหม้บ้านคงไม่รู้เรื่อง” เดือนฉายบ่นอุบเพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ เธอจะต้องเข้ามาปิดเสียงนาฬิกาปลุกของลูกชายตัวแสบทุกครั้ง เสียงที่ดังกังวานนี้ไม่มีผลต่อการนอนของฟีนิกซ์ที่เพิ่งกลับจากเที่ยวผับมาตอนตีห้า ยังหาเหตุผลของลูกชายไม่ได้ว่าทำไมต้องตั้งนาฬิกาปลุกทั้งที่ตัวเองไม่เคยตื่นเพราะนาฬิกาปลุกเลยสักครั้ง

เดือนฉายมองสภาพลูกชายพลางส่ายหัว และกวาดสายตามองไปรอบห้องพร้อมกับถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่

“เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจดัง

เพราะเสื้อผ้าที่ลูกชายใส่กลับมาจากเที่ยวผับถูกถอดออกและโยนลงพื้นอย่างไม่ไยดี เสื้อไปทาง กางเกงไปทาง กางเกงชั้นในไปอีกทาง กระจัดกระจายไปทั่วห้อง

“แบบนี้มันจะมีเมียได้ยังไง ผู้หญิงหนีตั้งแต่แขวนกางเกงในที่ใส่แล้วไว้ที่หัวเตียงนี่แหละ” เดือนฉายหยิบกางเกงชั้นในสีดำที่ห้อยอยู่บริเวณหัวเตียงออกและเดินไปหยิบเสื้อยืดสีดำที่อยู่บนพื้น ถัดไปเป็นกางเกงขายาวสีดำ รวมของทุกอย่างเข้าด้วยกันและยัดใส่ตะกร้าผ้า พลางส่ายหัวอีกหนก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของฟีนิกซ์

ช่วงเที่ยงของวัน

เจ้าของร่างกายกำยำขยับตัวและดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างกายให้มิดชิดกว่าเดิม เปลือกตาที่เคยปิดสนิทค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยเมื่อเริ่มรู้สึกแฮงค์จากการดื่มเมื่อคืนนี้แต่ก็ไม่มากนัก เป็นอาการปกติของคนดื่มหนัก ภายในห้องที่มืดสนิทแต่พอมีแสงจากด้านนอกสะท้อนเข้ามาทำให้สายตาคมมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาผนังบ่งบอกว่าเป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว

ฟีนิกซ์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรู แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เขาหยีตาเล็กน้อยเพื่ออ่านข้อความที่ส่งเข้ามา นิ้วแกร่งกดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ทันทีและกดเข้ามาอ่านแชทในกลุ่ม ‘สี่ตัวร้อย รอคอย(ห)’

ถึงแม้ตอนนี้จะมีหนึ่งคนที่ไม่ต้องรอคอยแล้ว แต่ก็ยังเหลืออีกสามคนที่ยังไม่มีเป็นตัวเป็นต้น หนึ่งในสามคนนั้นรวมเขาเข้าไปด้วย

ดีเซล : พวกมึงอยู่ไหนกัน ตอนนี้กูมหา’ลัย รอส่งเมียเข้าเรียนแล้วกูจะไปรอด้านหลังตึก

พอร์ช : กูกำลังไป

โอโซน : อีกครึ่งชั่วโมงกูถึง

ดีเซล : พวกมึงพึ่งตื่น 100%

โอโซน : 555555555555

พอร์ช : ก็เมื่อคืนไอ้เห้...ฟีนิกซ์ให้ชนอยู่นั่น กลับมาถึงบ้านตีห้า ที่กูตอบมึงได้นี่คือยังไม่ได้นอน

โอโซน : เหมือนกัน มึงกกเมียอยู่ห้องก็ตื่นเช้ามาส่งเมียเข้าเรียนได้ดิไอ้ดีเซล

ดีเซล : พวกมึงพากันเที่ยวดึกเองช่วยไม่ได้ แล้วไอ้เห้...ฟีนิกซ์เงียบแบบนี้ไอ้เวรนี่หลับแล้วไม่ตื่นแน่นอน

โอโซน : มึงก็โทรไปหามันดิวะ

ดีเซล : ไอ้เวรนี่ต่อให้มีอะไรมาปลุกก็ไม่ตื่น นาฬิกาปลุกกรอกหูมันยังไม่ตื่นเลย แล้วสรุปพวกมึงสองตัวจะมาไหม ถ้าไม่มากูจะได้โดดค่อยมารับชิลินตอนเที่ยง

โอโซน : กูไป แค่นี้ก่อนไว้เจอกัน สายแล้วไอ้เห้...

พอร์ช : กูก็ไป

ฟีนิกซ์อ่านบทสนทนาในกลุ่มไลน์ ‘สี่ตัวร้อย รอคอย(ห)’ ซึ่งเป็นช่วงการคุยตั้งแต่เมื่อเช้าที่ผ่านมา เขาไม่รู้เรื่องและไม่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนอะไรเลยและเขาก็ไม่ได้กดปิดเสียงแจ้งเตือน

ฟีนิกซ์ : กูไม่ไป

ฟินิกซ์ตอบเพียงสั้น ๆ ในช่วงเที่ยงของวัน และกดออกจากกลุ่มไลน์เพื่อมาอ่านไลน์คนอื่นต่อ หลังจากเช็คไลน์อื่น ๆ แล้วก็เลือกที่จะเลื่อนไถฟีตอินสตาแกรมไปเรื่อย ในอินสตาแกรมของเขากดติดตามเพื่อนสนิทและสาว ๆ ที่รู้จัก รวมถึงสาว ๆ ที่เจอที่ผับ ส่วนใหญ่หน้าอกจะใหญ่กว่าลูกแตงโมทั้งนั้น เพลินตาในยามตื่นนอนกระตุ้นอารมณ์ได้เป็นอย่างดีแต่เขาก็ไม่ได้ถึงขั้นต้องปลดปล่อยกับรูปภาพล่อแหลมพวกนี้ มันดูจะโรคจิตไปหน่อย ถ้าเขาต้องการปลดปล่อยแค่ใช้เสน่ห์ที่มีโปรยให้สาว ๆ พวกนี้ก็ได้แล้ว

เขามีเพื่อนสนิทสามคนก็คือสามคนที่อยู่ในกลุ่ม มองตาก็รู้ใจ ไปไหนไปกัน ดึกแค่ไหนไม่หวั่น แต่แค่พักหลังมานี้ดีเซลมีเมียเป็นน้องรหัสอยู่ปีหนึ่งก็เลยละทางอโคจรกลับห้องไม่เกินสองทุ่ม ทำให้พวกเขาเหลือกันแค่สามคนที่พากันไปดื่ม แต่เขาไม่โกรธที่เพื่อนติดเมีย รู้ดีว่าเพื่อนรักเมียมากแค่ไหนอีกอย่างพ่อของเมียก็เป็นถึงมาเฟีย

เขาไม่รู้ว่าในกลุ่มที่เหลือใครจะมีเมียเป็นคนต่อไป แต่คนต่อไปนั้น ‘ไม่ใช่เขา’ แน่นอน

เขาไม่ได้ปิดกั้นการมีเมีย ที่ผ่านมาเขาก็ได้ศึกษาดูใจสาว ๆ มาหลายคน แต่สุดท้ายก็ไปกันไม่รอดจนเลิกรา มีคุยประปรายแต่ก็ไม่เคยคิดจะจริงจังถึงขั้นสร้างครอบครัวก็เลยทำให้เขามั่นใจว่าคนต่อไปที่จะมีเมียคงไม่ใช่เขาแน่นอน

มีเพียงคนเดียวที่เขาคบนานเป็นปี แต่สุดท้ายปลายทางดันไม่ได้สวยงามเหมือนที่คิดไว้...สู่การจากลาแบบไร้เยื่อใย