บทนำ

บทนำ

บรื้นนน

เสียงเครื่องยนต์ของรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าขณะแล่นไปตามถนนที่ตัดผ่านชุมชนเล็ก ๆ ในเช้าตรู่ของวันใหม่

หญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษามหา'ลัยเป็นเจ้าของรถมอเตอร์ไซค์คันนี้ มือเรียวเล็กกำแฮนด์แน่น สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่บางจังหวะมีเหลือบมองสองข้างทางด้วยความคุ้นเคย

แสงแดดอ่อนยามเช้าค่อย ๆ ทอประกายลงบนท้องฟ้าแต่งแต้มสีเหลืองทองผสมกลมกลืนกับสีฟ้าคราม เมฆสีขาวลอยจับตัวกันเหมือนปุยนุ่นกระจายเกาะกลุ่มกันอยู่ทั่วท้องฟ้าราวกับภาพวาดจากจิตรกรมืออาชีพ ฝูงนกหลายสิบตัวโผบินฉวัดเฉวียนออกหากินเหนือผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์ ต้นไม้เขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตาบนภูเขาสูงสลับซับซ้อน บางต้นกำลังผลิดอก บางต้นกำลังออกผล บ่งบอกว่าฤดูร้อนของประเทศไทยได้มาถึงแล้ว

ท่ามกลางผืนป่าที่เขียวขจีมีชุมชนเล็ก ๆ ตั้งอยู่ บ้านหลายหลังปลูกสร้างบนพื้นที่ของตัวเอง บางหลังตั้งห่าง บางหลังอยู่ใกล้กัน แต่ก็อยู่รวมกันจนกลายเป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ บ้านบางหลังสร้างด้วยปูนซีเมนต์อย่างแข็งแรงคงทน บางหลังยังคงเป็นบ้านไม้เก่าแก่ ทุกคนอยู่ที่นี่กันมาอย่างยาวนานตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษจนทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้สนิทสนมและคุ้นเคยกันเหมือนญาติพี่น้อง

ถนนที่ตัดผ่านหมู่บ้านเป็นพื้นปูนซีเมนต์ซึ่งได้งบประมาณก่อสร้างถนนจากเทศบาลของจังหวัดทำให้การสัญจรไปมาสะดวกขึ้นไม่ต้องฝ่าฝุ่นดินลูกรังสีแดงเหมือนดั่งในอดีต

บรื้นนน...

รถมอเตอร์ไซค์คันเก่ายังคงแล่นไปเรื่อย ๆ ด้วยความเร็วไม่ถึงห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง เส้นผมยาวสลวยของเธอปลิวไสวตามแรงลม

“วันนี้มีเรียนเช้าเหรอระริน” เสียงของหญิงวัยกลางคนตะโกนถามเด็กสาวที่กำลังขับมอเตอร์ไซต์คันเก่าผ่าน

“ใช่จ้ะป้า” ระรินตะโกนตอบกลับเพื่อนบ้านด้วยน้ำเสียงสดใส ริมฝีปากบางที่เคลือบด้วยลิปมันเปลี่ยนสีฉีกยิ้มบาง ๆ ให้กับคนที่ทักทายอย่างเป็นกันเองระหว่างทาง

ใช้เวลาไม่นานรถมอเตอร์ไซต์คันเก่าก็แล่นมาจอดริมกำแพงซึ่งเป็นที่จอดประจำของเธอตั้งแต่เข้าเรียนมหา’ลัยในตัวเมือง เธอจอดรถเสร็จไม่ลืมที่จะใช้โซ่เส้นหนามีกุญแจล็อกอย่างแน่นหนาเกี่ยวรั้งกับเสาต้นใหญ่ไว้ จัดการล็อกและเก็บกุญแจใส่กระเป๋าผ้าสีขาว หลังจากนั้นเธอจึงเดินไปขึ้นรถสองแถวสีแดงที่กำลังจอดรอคนให้ขึ้นเต็มคันก่อนจะออกจากท่า

ระรินก้าวขึ้นมาบนรถสองแถวก่อนจะขยับตัวไปนั่งด้านในสุดเพราะจะได้มีที่พิงด้านข้าง เธอไม่ได้จะหลับระหว่างทาง เพียงแต่อยากมีมุมอ่านหนังสือนิยายแบบเงียบ ๆ ถึงแม้พื้นที่บนรถสองแถวจะไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวก็ตาม

เธอเตรียมจะหยิบหนังสือนิยายออกจากกระเป๋าแต่ในจังหวะนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินขึ้นมาบนรถสองแถวคันเดียวกัน ระรินระบายยิ้มให้ก่อนจะเอ่ยทักทายตามประสาคนรู้จัก

“เข้าตัวเมืองเหรอคะ”

“ใช่ ๆ แล้วหนูกำลังไปเรียนเหรอ” หญิงวัยกลางคนที่ขึ้นมาบนรถตอบกลับเด็กสาวแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามทำให้หันหน้าเข้าหากันโดยปริยาย

“ใช่ค่ะ” ระรินตอบคำถามป้าที่รู้จักด้วยน้ำเสียงสดใส

ป้าคนนี้เป็นคนที่เธอรู้จักจากการนั่งรถสองแถวไปเรียน บางครั้งป้าจะถือของพะรุงพะรังมาด้วย และเธอก็มักจะช่วยยกขึ้นรถให้ ทว่าวันนี้ป้ามามือเปล่าเธอจึงได้เพียงนั่งคุยตามปกติ

“ขยันแบบนี้จบมาต้องมีที่ทำงานดี ๆ แน่เลย ไม่ต้องลำบากขายของร้อน ๆ แบบป้า”

“หนูก็อยากมีงานทำดี ๆ เหมือนกันค่ะ แต่กว่าจะจบก็ยังเหลืออีกสามปีแน่ะ”

“แป๊บเดียวก็จบแล้ว เชื่อป้าเถอะเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก”

ระรินพยักหน้าและระบายยิ้ม ขณะนั้นรถสองแถวก็เริ่มมีผู้คนขึ้นมามากขึ้นทำให้เธอกับป้าไม่ได้พูดอะไรกันต่อ

มันก็จริงที่ว่าเวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก เหมือนเพิ่งผ่านการรับน้องมาไม่นานแต่ความจริงแล้วผ่านกิจกรรมพวกนั้นมาหลายเดือนแล้วและตอนนี้เธอก็เรียนอยู่ปีหนึ่งเทอมสอง เทอมหนึ่งเหนื่อยกิจกรรมรับน้องแต่พอขึ้นเทอมสองกิจกรรมพวกนั้นก็ห่างหายไปจนตอนนี้จะเน้นเรื่องเรียนมากกว่า ชีวิตในมหา'ลัยเริ่มกลับมาอยู่กับการเรียนเป็นหลักมากขึ้น

บรื้นนน...

รถสองแถวได้เคลื่อนตัวออกจากจุดจอดเมื่อคนขึ้นเต็มคันรถ จุดมุ่งหมายเดียวกันของทุกคนคือในตัวเมืองเชียงใหม่และต่อจากนั้นก็จะแยกย้ายกันไปตามที่ที่ของตัวเอง ส่วนเธอต้องนั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างอีกหนึ่งต่อถึงจะถึงมหา'ลัย สำหรับเธอการเดินทางไปเรียนมหา’ลัยไม่ได้ลำบากเลยเพราะทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ และการจราจรก็ไม่ได้ติดขัด ชีวิตในต่างจังหวัดมันดีแบบนี้นี่แหละ มีของราคาถูก ค่ารถก็แสนถูก การเดินทางก็ไม่วุ่นวายแต่อาศัยวินัยของการตื่นเช้าเท่านั้นซึ่งเธอก็เป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้ว

ระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนไปตามทางระรินหยิบหนังสือนิยายแนวรักโรแมนติกขึ้นมาอ่านไปเพลิน ๆ จนกระทั่งมาถึงฉากที่พระเอกกำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของนางเอกทีละนิด เพียงเท่านั้นรอยยิ้มบาง ๆ ก็ฉายขึ้นบนใบหน้าหวานโดยไม่รู้ตัวราวกับตัวเองหลุดเข้าไปในฉากของนิยาย หัวใจดวงน้อยค่อย ๆ พองโตกับความฟินในโลกของจินตนาการ