ตอนที่ 5 หยกหลิงหยุน

หลินขุยอันนอนมองจี้หยกกิเลนแดงที่ขอซื้อมาจากเหยียนต้าฮ่าวด้วยความเบิกบานใจ เนื้อหยกมรกตสีเขียว งดงามตรึงตรา ยิ่งยามที่ตัวหยกต้องกระทบแสงก็เกิดเป็นเงาสะท้อนวาววับ ชวนให้เผลอจดจ้องราวกับต้องมนตร์สะกด

หญิงสาวหลับตาพลางนึกถึงยามที่ป้ายหยกห้อยชิ้นนี้อยู่บนเอวหนาของหลิงอี้ทั้งโดดเด่นและส่งเสริมขับเน้นความสง่างามของเขา สมกับเป็นหยกประจำตระกูลหลิง สมเป็นแม่ทัพของเธอ

“นับเป็นวาสนาของหยก ที่ได้อยู่กับคนเก่งและงดงามเช่นหลิงอี้” ไม่ว่าจะเวลาไหน อาจารย์สาวก็มักจะมีคำชื่นชมหลิงอี้อยู่เป็นประจำ

หลินขุยอันใช้ปลายนิ้วเรียวไล้บนเนื้อหยกเบา ๆ แต่แล้วในใจก็อดจะคะนึงหาไม่ได้

“แม่ทัพหลิง ตอนนี้คุณจะเป็นยังไงบ้างนะ”

จากกันคืนนั้นแม่ทัพหลิงยังบาดเจ็บ ไม่รู้ว่าเขาจะกินยาตรงตามที่เธอบอกหรือไม่ ที่สำคัญคนที่คิดร้ายกับเขาเป็นใครกัน ทำไมเธอช่วยรักษาบาดแผลให้แล้ว เขายังต้องตายเพราะหมอปริศนาอะไรนั่นอีก

หลินขุยอันถอนหายใจยาวด้วยความรู้สึกว้าวุ่นกังวลใจ เธอประคองหยกสีเขียวใส่ไว้ในกล่องไม้ฉลุลายดอกบัวที่แม้จะปิดฝากล่องแล้วก็ยังเห็นเงาสะท้อนแวววาวของแผ่นหยกด้านใน หยกอันนี้งดงามจริง ๆ แต่ราคาที่เธอจ่ายไป ก็ไม่ได้งดงามด้วยเลยแม้แต่น้อย

ความจริงแล้วเหยียนต้าฮ่าวจะไม่เก็บเงินจากเธอ ทว่าในใจของหลินขุยอันก็รู้สึกผิดต่ออาจารย์หนุ่มมากพอแล้ว ดังนั้นเธอจึงยืนยันหนักแน่นที่จะจ่ายค่าหยก และนั่นจึงทำให้เธอต้องมานอนกอดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิตอยู่ในตอนนี้

หลินขุยอันวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะลุกเดินไปจ้องมองภาพวาดแม่ทัพหลิงที่เธอวาดและอัดใส่กรอบติดเอาไว้ แววตาในภาพราวกับกำลังจ้องมองใบหน้าเธออยู่ ทั้งคู่สบตากัน หนึ่งภาพวาด หนึ่งคนมีชีวิต หากแต่กระแสความอบอุ่นในใจก็กลับไม่อาจปิดมิด

“ใครคือคนร้ายที่แฝงตัวอยู่ใกล้คุณกันแน่ แล้วฉันจะช่วยคุณยังไงดี”

หลินขุยอันเม้มริมฝีปากบาง ดวงตากลมแดงก่ำ ทั้งกังวลและห่วงใยคนในภาพ ก่อนสูดลมหายใจเข้าแล้วหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่เพิ่มขนาดใหญ่ขึ้นกว่าครั้งก่อน หากคราวนี้เธอสามารถนำกล่องปฐมพยาบาลใบนี้ข้ามไปด้วยได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องบาดแผลของเขาอีก หญิงสาวถือกล่องปฐมพยาบาลกลับมาที่เตียง จากนั้นก็ทิ้งตัวลงกอดกล่องใบนั้นแน่น ในใจได้แต่ภาวนาว่าคืนนี้เธอจะได้ไปหาคนที่บาดเจ็บ

แม่ทัพหลิงฉันจะไปช่วยคุณให้ได้

เพียงแต่ผ่านมาเจ็ดคืนแล้ว หลินขุยอันก็ยังคงไม่หลับฝันถึงแม่ทัพหลิงแม้แต่คืนเดียว ต่อให้เธอพยายามปรับเวลานอน หรือแม้แต่ทำตามเหตุการณ์ครั้งก่อน ทว่าสุดท้ายผลก็ยังคงเหมือนเดิม เธอยังคงกอดกล่องยา กอดผ้าห่ม กอดอาหารสำเร็จรูปตื่นมาตอนเช้าอยู่ทุกวัน

ติ๊งต่อง~~~

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับข้อความจากเพื่อนสนิทเหยาลี่เซียงที่ส่งภาพตนเองยืนอยู่หน้าห้องมาให้ ใบหน้าเพื่อนสาวดูไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก มันบูดบึ้งจนหลินขุยอันไม่กล้าไปเปิดประตูให้ เพราะต้องถูกด่าจนหูชาแน่ ๆ

“ฉันจะนับถึงห้า ถ้าเธอยังไม่เปิดประตู ฉันจะโทรฯ แจ้งนิติบุคคล”

เห็นข้อความข่มขู่จากเพื่อนสนิทหลินขุยอันก็รีบลงจากเตียงพุ่งตรงไปเปิดประตูในทันที

“เซียงเซียง เล่นอะไรของเธอ จะแจ้งนิติบุคคลทำไม ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย” หลินขุยอันทำหน้ายู่พร้อมกับเดินห่อไหล่นำเข้าไปในห้อง

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน เธอเล่นหายไป เจ็ดวันเจ็ดคืนไม่ติดต่อขนาดนี้ ถ้าตายก็เหม็นแล้ว”

หลินขุยอันได้ยินเพื่อนสาวบ่นก็ถอนหายใจยาว ก่อนที่จะเดินไปหยิบน้ำและของว่างมาวางบนโต๊ะหน้าโซฟา เธอเทน้ำลงแก้ว และยื่นไปให้เหยาลี่เซียงดื่มดับความโมโหเสียก่อน

“แล้วนี่เธอหายไปไหนมา หรือว่าแอบไปเข้าค่ายอาสาแล้วไม่บอกฉัน”

“เปล่า” หลินขุยอันส่ายหน้า ยกขาทั้งสองขึ้นมานั่งกอดเข่า เอาคางเกยที่หัวเข่าตนเอง

“อย่างนั้นหรือว่าโครงการวิจัยขุดสุสานฮ่องเต้มู่หรงจิ้งอนุมัติแล้ว” หลินขุยอันถอนหายใจยาว ไม่ใช่ว่าเพื่อนสาวของเธอไม่รู้สักหน่อยว่าที่เธอเงียบหายไปเพราะอะไร ยังจะกล้ามาถามเรื่องพวกนี้อีก

“เธอรู้คำตอบอยู่แล้ว ยังจะมาแกล้งถามฉันอีก”

“อันอัน! นี่เธอจริงจังเหรอ”

“ที่สุดค่ะ”

มาถึงขั้นนี้เหยาลี่เซียงก็อับจนคำพูดจะโต้เถียงกับเพื่อนสาว เธอรู้ดีว่าหลินขุยอันนั้นคลั่งไคล้ประวัติศาสตร์ยุคเก้าแคว้นมาก จะพูดให้ถูกก็คือเธอคลั่งไคล้แม่ทัพหลิงผู้นั้นต่างหาก แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นหมกมุ่นจนไม่เป็นอันทำอะไรแบบนี้ เมื่อก่อนเพื่อนเธอพูดอะไร เธอสามารถคล้อยตามไปด้วยได้ แต่นี่มันเกินไป หลินขุยอันยัยบ้านี่ เล่นไม่ออกจากห้อง ลางานเพื่อมานอนรอทะลุมิติ นี่มันเป็นเรื่องบ้าบอที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมา

“อันอัน...ฉันรู้ว่าเธอข้ามกาลเวลาได้จริง แต่เธอไม่คิดเหรอว่า เรื่องเหนือธรรมชาติแบบนี้ มันขึ้นอยู่กับวาสนาด้วย” หลินขุยอันมองหน้าเพื่อนสนิท ก็รู้แล้วว่าเซียงเซียงกำลังคิดอะไร และเธอรู้ว่าเพื่อนไม่เชื่อ แต่เพื่อนก็แค่ไม่อยากจะหักหาญน้ำใจเธอ ทว่าเธอก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว

“แต่เซียงเซียงฉันต้องไปหาเขาให้ได้ ฉันต้องช่วยเขาเธอเข้าใจไหม ฉันเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วนะ”