ตอนที่ 3 ฝันหรือจริง จริงหรือฝัน

ครั้นรองแม่ทัพฉาง ฉางจุนจากไป หลินขุยอันก็ค่อย ๆ ขยับตัวออกมาจากใต้เตียง เมื่อได้เห็นคนเจ็บที่ตอนนี้ทั้งตัวอาบไปด้วยโลหิต แม้แต่สติก็ไม่มี ตัวเธอเองก็รู้สึกเวียนศีรษะหน้ามืดขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะตั้งสติสะบัดหน้าไปมา

ไม่ได้ เวลานี้เธอจะมาเป็นลมเพราะเห็นเลือดไม่ได้!...

แต่แล้วหญิงสาวก็หลุดหัวเราะออกมา ขนาดฝันเธอยังไม่หายกลัวเลือด โรคนี้มันช่างฝังลึกในจิตใจจริง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นกลิ่นคาวโลหิตก็เสมือนจริงเกินไปแล้ว หลินขุยอันเดินกอดกล่องปฐมพยาบาลเข้าไปชะโงกหน้า แต่หัวของเธอก็ดันไปโขกกับเสาเตียง เหล็กที่ยื่นออกมา แทงเข้าที่หน้าผากจนเป็นรอยบุ๋ม อีกนิดก็เข้าเนื้อแล้ว ความเจ็บแล่นปราดเข้ามา ทันใดนั้นเธอก็ตื่นตระหนกตกใจ รีบยกมือขึ้นหยิกตนเอง ก่อนจะพบว่ามันเจ็บ

เธอไม่ได้ฝัน!. “เอ๊ะ...หรือฝัน โอ๊ยฉันงงไปหมดแล้ว”

คราวนี้หญิงสาวรีบนั่งลงบนเตียงนอน ค่อย ๆ ถอดเสื้อให้เขาด้วยลมหายใจติดขัด ยิ่งเมื่อยามปลดเสื้อของชายหนุ่มออกจากตัวของเขาแล้ว บาดแผลที่ปรากฏตรงหน้าก็ยิ่งทำให้หญิงสาวแทบจะล้มลงบนเตียง กลิ่นคาวเลือดปะทะจมูกจนเธอต้องรีบเปิดกล่องหยิบสำลีออกมา ยัดเข้าไปในรูจมูกตนเองทั้งสองข้าง และอ้าปากหอบหายใจแทน

“เฮ้อ...น้ำหวานสีแดง น้ำหวานสีแดง” พยายามปลอบใจตนเอง ไม่ให้กลัวไปมากกว่านี้

แม้ว่าบาดแผลจะไม่ลึก แต่กลับมีความยาวตั้งแต่ไหล่ซ้ายจนมาถึงใต้ชายโครงขวา หลินขุยอันเทน้ำยาสะอาดลงบนบาดแผลของแม่ทัพหลิงเพื่อล้างคราบสกปรกออก โดยใช้คีมคีบสำลีช่วยถูขัด แต่อาจเพราะน้ำหนักมือของเธอไม่เบานัก คนที่หมดสติจึงขมวดคิ้วแน่น

“เจ็บเหรอ ช่วยไม่ได้ฉันไม่ใช่หมอนี่ ปกติถนัดแต่สุสะ...เอ่อ...ขุดดินน่ะ สำรวจพื้นที่เทือก ๆ นั้น คุณก็อดทนหน่อยนะ” หลิงอี้ยังคงหลับตา ทว่าคิ้วกระบี่ก็ขมวดเข้าหากันแน่น แน่นอนว่าแม่ทัพของเธอหล่อมากจริง ๆ

เมื่อล้างคราบสกปรกบนบาดแผลออกหมดแล้ว หลินขุยอันก็จัดการนำผ้าปูที่นอนซึ่งอาบไปด้วยเลือดของเขาออกจากเตียง เช็ดทำความสะอาดบนเตียงของเขาก่อนจะเริ่มล้างบาดแผลอีกรอบ

แม้แผลจะสะอาด แต่หากสิ่งแวดล้อมสกปรก สุดท้ายบาดแผลของเขาก็อาจจะกลับมาติดเชื้ออีกครั้งได้

เมื่อล้างแผลเสร็จแล้ว หลินขุยอันก็ทาบาดแผลของเขาด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อและพันแผลด้วยผ้าก๊อซจนรอบ ดีที่กล่องปฐมพยาบาลเธอกล่องไม่เล็ก นั่นเพราะเธอก็ไม่ใช่คนเรียบร้อย ออกจะซุ่มซ่ามเหยาลี่เซียงจึงซื้อชุดปฐมพยาบาลให้อย่างครบวงจร

“ทำขนาดนี้หากแผลของเขายังติดเชื้อจนคนตาย ก็คงเป็นเพราะชะตาฟ้ากำหนดแล้วจริง ๆ”

หลินขุยอันบ่นเสียงเบา ก่อนจะจัดการเก็บอุปกรณ์ทั้งหมด เพียงแต่ตอนที่จะลุกจากเตียงข้อมือบางของเธอก็ถูกมือหนาของคนเจ็บจับยึดเอาไว้

“เจ้าเป็นใคร” เสียงแหบแห้งแผ่วเบาเอ่ยถาม หลินขุยอันจึงโน้มใบหน้าลงไปใกล้ ๆ กับเขา พลางส่งยิ้มกว้าง

“เป็นคนที่คุณเพิ่งปาดคอไปเมื่อวานไง” เมื่อวาน!...เมื่อวานเขาไม่ได้ปาดคอใคร และหากบอกว่าเผลอทำกระบี่กรีดคอนาง นั่นมันก็ตั้งสิบกว่าวันมาแล้ว

หลินขุยอันเห็นว่าแม่ทัพหลิงของเธอทำสีหน้าไม่เชื่อ จึงเอียงคอให้คนเจ็บเห็นรอยแผลจาง ๆ หลิงอี้เม้มริมฝีปากขึ้นเป็นเส้นตรง ความจริงแล้วนี่เป็นความฝัน หรือเรื่องจริงกันแน่ เขางงไปหมดแล้ว หากเป็นความฝัน เช่นนั้นเขาก็กำลังฝันถึงหญิงปริศนาคนนั้นอีกแล้วใช่หรือไม่ แม่ทัพหนุ่มยกมืออีกข้างแตะที่รอยแผลเป็นบนลำคอของหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว

“ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ” ไม่ว่าจะฝันหรือจริง แผลนี้ก็มาจากปลายกระบี่ชิงหลงของเขาจริง ๆ

หลินขุยอันไม่ได้ถือสาอะไรเขา อีกอย่างจู่ ๆ มีหญิงแปลกหน้าโผล่เข้ามาในกระโจม เขาที่เป็นแม่ทัพจะไม่สงสัยและลงมือได้อย่างไร

“ไม่เป็นไร ในเมื่อคุณได้สติแล้ว กินยานี่สักหน่อย”

หลิงอี้มองยารูปทรงเรียวสีขาวดำตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง หลินขุยอันเห็นสายตาของเขาก็เข้าใจ ในยุคนี้ยามีลักษณะเป็นลูกกลอนแต่ในมือเธอเป็นยาแคปซูลจากอนาคตเขาจะหวาดระแวงก็ไม่แปลก

“หากคุณไม่เชื่อใจฉันก็ไม่เป็นไร แต่หากให้พูดกันตามความจริง ถ้าฉันมีเจตนาทำร้ายคุณ ยามที่คุณไม่ได้สติฉันคงจัดการคุณไปละ แต่เอาเถอะคุณไม่เชื่อฉันก็จะกินให้ดู”

หญิงสาวดึงมือของตนเองกลับ แต่กลับถูกคนเจ็บดึงรั้ง ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวของเธอจะสัมผัสได้ถึงความร้อนชื้นของลิ้นสาก ที่ตวัดเกี่ยวเม็ดยาไปจากนิ้วเรียว หัวใจของหญิงสาวพลันสั่นระรัว ใบหน้าแดงก่ำหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ถึงแม้ใบหน้าจะพยายามเก็บอาการ แต่ในใจของเธอกำลังกระโดดโลดเต้นและกู่ร้องดังลั่น

‘โอ๊ย!...ลิ้นเย็น ๆ หลิงอี้เลียมือฉัน ฮือ...ชีวิตนี้ฉันตายอย่างสงบศพสีชมพูแล้ว ไม่ได้สิฉันจะตายไม่ได้ ฉันยังต้องคอยดูเขาพลิกชะตาตัวเองให้ได้ หลิงอี้คุณต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเลียมือ...เอ๊ย...อยู่เพื่อเป็นเสาหลักของแว่นแคว้นต่อไป’

หลินขุยอันกระแอมไอขึ้นมาเบา ๆ เธอหันไปหยิบกาน้ำเทใส่จอก และยื่นให้เขา ครั้นเห็นเขาดื่มน้ำแล้ว ก็หยิบเอายาในกล่องมายื่นให้

“นี่เป็นยาฆ่าเชื้อต้องกินครั้งละ 1 เม็ด ก่อนอาหาร 3 เวลา และก่อนนอนอีก 1 ครั้ง กินจนกว่ายาจะหมด ขาดไม่ได้แม้แต่เม็ดเดียว ส่วนนี่ยาแก้ปวด กินเวลามีอาการแต่ต้องห่างกันอย่างน้อย 4 ชั่วโมง เอ่อ... ฉันหมายถึง 2 ชั่วยามน่ะ เข้าใจหรือเปล่า”

“เข้าใจแล้ว”

แม่ทัพหนุ่มตอบรับด้วยรอยยิ้ม ทั้งที่ไม่ควรไว้ใจหญิงแปลกหน้าคนนี้ แต่ไม่รู้เพราะอะไรหัวใจของเขากลับเกิดความอบอุ่นและเชื่อใจเธอโดยไร้เหตุผล หรืออาจเพราะเขาคิดว่าตนเองกำลังอยู่ในความฝันกระมัง

“แล้วก็...แผลต้องทำความสะอาดด้วยน้ำยาตัวนี้ทุกวัน เสร็จแล้วต้องใส่ยาฆ่าเชื้อตัวนี้ ปิดแผลด้วยผ้าสะอาด ห้ามให้แผลถูกน้ำ หรือสัมผัสสิ่งสกปรก”

หลินขุยอันหยิบของออกมาอธิบายให้กับคนบนเตียงโดยละเอียด ก็เธอไม่รู้ว่าครั้งหน้าเธอจะมีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกหรือเปล่า ถึงแม้ในใจจะอยากปกป้องเขา ไม่ให้เขาต้องมีชะตาชีวิตเหมือนในประวัติศาสตร์ แต่ความเป็นจริงก็รู้ดีว่า การที่เธอมาอยู่ที่นี่มันไร้เหตุผล และเธอก็ยังไม่กล้าเชื่อมั่นเลยว่า มันคือความจริง ถึงแม้หัวจะเจ็บเพราะกระแทกเหล็ก และจะจั๊กจี้ยามที่ถูกเขาเลียฝ่ามือก็ตาม

“เจ้าสั่งไว้มากมาย เหมือนกับว่าเจ้าจะไม่อยู่ที่นี่” คราวนี้หลิงอี้ถึงค่อยมองสำรวจร่างกายของหญิงสาวตรงหน้าอย่างชัดเจน อาภรณ์ที่นางสวมใส่ช่างประหลาดนัก

“สตรีไม่ควรเปิดเผยร่างกาย เจ้าไปหยิบเสื้อคลุมของข้ามาสวมเสีย เศษผ้าของเจ้าอย่าได้ใส่อีกเลย”

“เศษผ้าอะไรเขาเรียกชุดนอนย่ะ”