บทที่ 9 ตอน Nine Time

"ไว้จะกลับไปคิด ว่าข้าชอบคุณชายจีนเพราะอะไรกันแน่ เพราะว่าไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ท่าทางการต่อสู้แบบเอาตัวรอดยิบตาแบบนั้นประทับใจข้ามากจริงๆ ครับ"

"เจ้าชอบกระรอกน้อยที่สามารถเอาตัวรอดได้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่เพราะกลิ่นเลือด กลับไปนอนคิดมาให้ดีๆ คุณชายตระกูลมาร์แชล" เขาว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะรู้ด้วยซ้ำว่าชอบกระรอกน้อยในฐานะไหน แล้วจะมาดูแลคู่หมั้นของเขาได้ยังไงกัน คนที่จะดูแลได้ต้องเป็นเขาเท่านั้น

"ขอรับ รัชทายาท"

"ฝันดี"

"ฝันดีพะยะค่ะ"

เปลือกตาสวยกลมโตกระพริบตาสองสามครั้งเมื่อสายแดดส่องมายังห้องนอนของเขา เวลานี้ถือเป็นเวลากลางวันซึ่งไม่ใช่วิสัยของแวมไพร์ที่จะตื่น ทั้งวังก็คงจะเงียบน่าดูเลยทีเดียวเชียว ร่างบางลุกขึ้นมาอาบน้ำชำระร่างกายตามพฤติกรรมของมนุษย์ทั่วไป ถึงแม้ว่าเขาจะอยู่ในจักรวรรดิก็เถอะ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยทีจะคล้อยตามนอนกลางวันแล้วตื่นในเวลากลางคืนแบบนั้น

แกร๊ก!

"อรุณสวัสดิ์ กระรอกน้อยของพี่" คีย์เอ่ยทักด้วยรอยยิ้มเหมือนเคยแต่ติดตรงที่ว่าทำไมถึงได้ตื่นเช้าแบบนี้กันนะ มันไม่ใช่เวลาของแวมไพร์ไม่ใช่เหรอ

"อรุณสวัสดิ์ คุณชายจีน" มาร์แชลเอ่ยทักทายยามเช้าอีกคน ยิ่งทำให้น่าสงสัยกันเข้าไปใหญ่เลยว่าคนใหญ่คนโตของที่นี่เขาไม่รู้จักทำงานทำการกันหรือยังไงนะ

"ตื่นเช้าดีนะครับ มาทำอะไรกันหน้าห้องผมแต่เช้าเลย" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตฉายแววฉงนอย่างเห็นได้ชัด คอที่เอียงไปมานั้นบ่งบอกถึงความอยากรู้อยากเห็นเป็นเท่าตัว การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของรัชทายาทแห่งบีเลอและคุณชายแห่งมาร์แชล ถ้าไม่ได้มีร่างกายที่ดูออกจะแข็งแรงเหมือนคนออกกำลังกายรวมถึงส่วนสูงและสรีระที่เหมือนผู้ชายแต่ก็ไม่ใช่ผู้ชายซะทีเดียว

เรียกว่าเป็นหุ่นที่ไม่ได้ฟิตเพื่อความสวยงาม แต่มันถูกดูแลมาให้ใช้ในการออกกำลังกายเสียมากกว่า และความทะมัดทะแมงนั่นแล้วเป็นของจริงอย่างแน่นอน พวกเขายังจับเหตุการณ์งานเลี้ยงเมื่อวันก่อนได้เป็นอย่างดีว่า ความสามารถในการต่อสู้ถือว่าสมบูรณ์แบบมาก

"ข้ามาชวนไปข้างนอก ไปกับข้าไหมกระรอกน้อย"

"ไปอ่านหนังสือกับข้าไหม คุณชายจีน"

"ท่านพี่ครับ คุณบลัฟครับ พวกคุณเป็นแวมไพร์ต้องนอนในเวลากลางวันแล้วตื่นกลางคืน แล้วดูท่าเมื่อวานพวกคุณจะนอนตามผมก็จริง แต่ไม่มีทางที่จะนอนหลับได้หรอกครับ การจะเปลี่ยนแปลงอะไรโดยใช้เวลาสั้นๆ มันไม่ได้หรอกครับ ไปนอนกันทั้งคู่เลยครับ" จีนบอกเสียงเรียบแต่ดูทรงพลัง เขาไม่ได้บังคับแต่เขาจงใจให้ทำตามโดยการคิดเสียมากกว่า

"กระรอกน้อย ข้านอนพร้อมกระรอกน้อยนะ เพราะว่าเมื่อวานก็เหนื่อยมากเลยหลับตามแล้วก็นอนได้ไม่กี่ชั่วโมงข้าก็ตื่นก่อนนิดหน่อยเอง" เสียงทุ้มต่ำตอบพลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาเหมือนเป็นเชิงยอมแพ้เขา ทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้ผิดอะไรเสียหน่อย

"ข้าเองก็นอนพร้อมคุณชายจีนเหมือนกัน แต่ว่าก็ตื่นเร็วเหมือนรัชทายาท มันไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่กับการนอนไวแต่พอนอนได้ครับ" มาร์แชลเองก็รีบแก้ตัวแล้วยกมือขึ้นทั้งสองข้างไม่ต่างจากคีย์สักเท่าไหร่

"พวกคุณนี่มันจริงๆ เลยนะครับ แล้วบรรยากาศในวังเงียบแบบนี้ผมว่าหลับกันหมดแน่นอน หิวอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมทำอาหารง่ายๆ ที่พอจะทำได้ครับ คือจะสั่งแบบหรูหราไม่ได้นะครับ ผมทำเป็นแต่ขนมกับของกินเล่นนิดหน่อย ส่วนอาหารหลักได้ไม่กี่อย่าง" เขาบอกพลางทำท่าห้ามไว้ก่อนที่ใครจะสั่งอะไรที่มันยากเกินความสามารถของเขา

"กระรอกน้อยทำอะไรมา ข้ากินได้หมดเพราะว่ามันอร่อยทุกอย่าง" คีย์ตอบด้วยสีหน้าปกติเพราะว่าเขายังจับรสชาติขนมที่อีกฝ่ายทำได้เป็นอย่างดี มันทั้งนุ่มและหอมหวานมากๆ ร้านที่เปิดขายอีกโลกหนึ่งจะต้องขายดีอย่างแน่นอน ในเมื่อมีปาร์ชิเย่ทำขนมเก่งขนาดนี้

"ข้าจะรอนะ" มาร์แชลเองก็ขานรับและไม่ยอมแพ้อีกฝ่ายเหมือนกันถึงแม้ว่าจะเป็นรัชทายาทก็ตาม

ร่างสูงโปร่งไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืดต่อ เขาเดินไปยังห้องทำอาหารภายในวังทันทีและเป็นห้องเพียงไม่กี่ห้องที่เขาจำได้ในตอนนี้ ถ้าจะให้ดีอยากให้มีป้ายติดไว้หน้าห้องว่าเป็นห้องอะไรมันจะเป็นการดีมาก เพราะมันกว้างขนาดนี้ใครจะไปจำได้ว่าห้องไหนเป็นห้องไหน มือขาวล้างน้ำสะอาดเตรียมทำอาหารให้กับบุคคลที่ไม่น่าจะตื่นทั้งสองและตนเองเป็นมื้อเช้าทันที

"อาหารมาแล้วครับ ลองชิมกันได้เลย" จีนเดินออกมาพลางวางของกินลงทีละคน แล้ววางอุปกรณ์ในการกินของกินแต่ละอย่างได้อย่างรวดเร็ว

"ข้าว่าน่าจะจ้างกระรอกน้อยเป็นพ่อบ้านแทนเมล์นะ ทำงานได้คล่องแคล่วมากเลย" คีย์เอ่ยชมพลางชิมอาหารทันที

"แต่ข้าคิดว่าน่าจะมาเป็นภรรยาของข้ามากกว่า ทำอาหารเก่ง ต่อสู้ได้ ฉลาดหลักแหลมแบบนี้" ดูท่าว่าครั้งนี้คีย์จะเสียเปรียบในการชมและทำให้ร่างสูงโปร่งเขินเพราะถูกมาร์แชลนำหน้าไปเสียแล้ว

"อาหารในวันนี้คือ Wiener Schnitzel เป็นต้นกำเนิดอาหารของประเทศออสเตรเลียในโลกของผม ไก่ชุปแป้งทอดเนื้อนุ่ม แฟรน์ฟรายทอดกรอบนอกนุ่มใน มะเขือเทศสดสองสามลูก มะนาวสไลด์บางๆ และซอสมะเขือเทศพอเหมาะ คู่กับน้ำสตอรเบอร์รี่ผสมเบอร์รี่ที่หวานซ่อนเปรี้ยว ขนมในวันนี้ผมทำเป็นชิฟฟ่อนเค้กนมสดที่หวานกว่าปกติเพื่อที่กินคู่กับน้ำผลไม้แล้วจะไม่รู้สึกเปรี้ยวเกินไปหรือหวานเกินไป พูดง่ายๆ ว่าของกินทั้งหมดผมทำมาให้กินแล้วไม่เลี่ยนต่อกันครับ"

"เป็นอย่างที่กระรอกน้อยบอกจริงๆ ข้าลองชิมทุกอย่างแล้ว มันดูเข้ากันได้ดีไปหมดเลย ทำเก่งขนาดนี้ให้ข้าเปิดร้านทำขนมให้ไหม ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นโลกของแวมไพร์แต่พวกเราก็กินอาหารปกติได้เหมือนกันนะ" คีย์เอ่ยถามทันทีเพราะว่าฝีมือแบบนี้ถือว่าหาได้ยากมาในโลกของเขา ส่วนใหญ่จะหนักไปทางอาหารและเครื่องดื่มก็จะเป็นเลือดมนุษย์เสียมากกว่า ได้กินอะไรแบบนี้นานๆ ทีก็อร่อยไม่น้อยเลยทีเดียว